Քաղաքական կուսության փոխարեն՝ դիպլոմներ

Ամեն տարի սեպտեմբերի 1-ին հայ հարգարժան պաշտոնյաները մեկնում են որևէ դպրոց, հաճախ այն դպրոցը, որը ժամանակին պատիվ է ունեցել ազատվել նրանցից՝ դառնում այդ դպրոցի պատվավոր աշակերտ կամ էլ նման որևէ բան:

Իսկ եթե հարցնես պաշտոնյայի ուսուցիչներին, թե ինչ կարծիքի էին նրանց մասին, ապա նրանց հաստատ չես գտնի, իսկ գտնելու դեպքում` չեն կարող խոսել, քանի որ կամ պիտի խոսեն լավը, կամ չպետք է խոսեն: Դե նրանք էլ չեն խոսում:

Ու պարզվում է, որ այս հայ պաշտոնյաները, որոնք ոչ թե գիտելիքի, այլ մուտիլովկաների, փողի, շանտաժի, լղոզվելու, քծնելու միջոցով են հասել քաղաքական կարիերայի կամ պաշտոնների, այսօր գովերգում են գիտելիքն ու գիտությունը՝ զարմանալով իրենք իրենց վրա. մի՞թե սա ես եմ ասում:

Չնայած հավելենք, որ սույն հայ պաշտոնայներն իրոք փայլուն կրթություն են ստացել, թեև դպրոցն ավարտել են հետնամուտքով, այս տարիներին ավարտել են մի քանի բուհ, ղեկավարել են բուհական հոգաբարձուների խորհուրդները, դարձել են տարբեր գիտությունների դոկտորներ, թեկնածուներ, ասում են՝ անգամ պրոֆեսորներ:

Բայց նրանք գիտության բարձունքներին են հասել, չգիտես ինչու, պաշտոնյա եղած ժամանակ: Այսինքն՝ հարատևություն էր պետք, որ հասկանային գիտելիքի անհրաժեշտությունը: Այսինքն՝ չեն էլ հասկանում գիտելիքի կարիքն ու անհրաժեշտությունը, քանի որ դրա հիման վրա չեն հասել պաշտոնների:

Սակայն, պարզ հարց է առաջանում՝ միևնույնն է առանց Օքսֆորդի կամ Քեմբրիջի դիպլոմների էլ հասել են որևէ փափուկ բազկաթոռի, էլ ինչների՞ն են պետք դիպլոմներն ու գիտական կոչումները:

Հիշեցնենք, որ խորհրդային շրջանում հատկապես աղջիկների օժիտը շքեղ լինելու համար դիպլոմ էին դնում «չամադանի» մեջ, չենք կարող ճամպրուկ կոչել, քանի որ այն «օժիտի չամադան» էր: Պարզվում է՝ անկախությունից հետո այդ սովորույթը փոխանցվել է արական սեռին, նրանք իրենց քաղաքական «օժիտի չամադանի» մեջ դիպլոմներ, գիտական կոչումներ են դնում: Քանի որ քաղաքականապես կույս չեն, գոնե սրանցով փակեն սկեսուրների, կամ, այլ կերպ ասած, գոնե այսկերպ փակեն «գերագույն գլխավորի» բերանը:

Ի վերջո, հանրությունը դժգոհ էր կրթական համակարգից, և այս հարցը լուծում չունի, քանի որ կրթությունը բավարար պայման չէ քաղաքականության մեջ հայտնվելու համար: Մինչև երկրի քաղաքականությունը որոշում են թղթաբարոները, Հայաստանում ո′չ կրթական համակարգը կբարելավվի, ո′չ էլ հարգի կլինի:

NewsPress.am