Աշխարհում 18 մլն երեխա դպրոց չի գնում, իսկ Հայաստանո՞ւմ
Ըստ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի այսօր հրապարակված տվյալների՝ տարրական կրթության հնարավորություն չունեցող երեխաների ամենաբարձր ցուցանիշներ ունեցող 10 երկրում յուրաքանչյուր 5 երեխայից 2-ը, այն է՝ 18 միլիոն երեխա, դպրոց չի հաճախում:
Մինչև 18 տարեկան 8000 հաշմանդամություն ունեցող երեխա կա Հայաստանում:
Հայաստանում, ըստ ՄԱԿ-ի հաշմանդամություն ունեցող 5 երեխայից մեկը, դպրոց չի գնում, իսկ գյուղական համայնքներում՝ 4-ից մեկը:
Դպրոցական զանգն այսօր առաջին անգամ 1430 դպրոցում կհնչի Հանրապետության շուրջ 40 հազար առաջին դասարանցու համար, իսկ քանի՞ հոգու համար չի հնչի: Ոլորտի պատասխանատուները խուսափում են հրապարակել այն դպրոցների թիվը, որտեղ առաջին դասարանցիներ ոչ թե այս տարի, այլ վերջին տարիներին չկան, նաև դպրոց չհաճախող երեխաների թիվը:
ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ը չի հրապարակել, թե Հայաստանում քանի երեխա դպրոց չի գնում, իհարկե, մեզ հետաքրքիր է, թե Նիգերիայում կամ Սուդանում քանի երեխա դպրոց չի գնում, սակայն, եթե ներկայացվում է հայերեն տեքստով, երեխաների դպրոցական խնդիրները, ապա անհրաժեշտ է, որ Հայաստանի մասին ևս տվյալներ լինեն:
Ինչևէ:
Հայաստանում հատկապես սահմանամերձ համայնքներում կամ դպրոցներ են փակվում, կամ արդեն արտագաղթի պատճառով առաջին դասարանցիներ չկան: Մեկ այլ խնդիր է չարաբաստիկ Ավագ դպրոցների պատմությունը:
Մի քանի համայնք ունի մեկ ավագ դպրոց, որը հաճախ մի քանի կմ հեռավորության վրա է գտնվում այլ համայնքներում բնակվող դպրոցականների համար, իսկ տրանսպորտի խնդիրը նախ և առաջ փող է, հետո նաև տեղաշարժման անհանգստություններ: Սա, իհարկե, այլ հարց է:
Հայաստանում կան երեխաներ, որոնք դպրոց չեն գնում՝ պարզապես հագուստ և գրենական պիտույքներ գնելու փող չունենալու պատճառով: Այնպես որ, աշխարհի տվյալների ֆոնին կարելի էր ներկայացնել նաև Հայաստանի խնդիրը, չխոսել այս մասին և ջայլամային քաղաքականությունը վարել՝ պարկեշտ չէ: Երբ այդ քաղաքական ամբիցիների հետևում երեխաներ են և նրանց ճակատագրեր, իսկ ինչպիսն է այն երեխաների ճակատագիրը, որոնք այսօր դպրոց չեն գնում. Կանխատեսումներն հաստատ լավատեսական չեն: Պատասխանատուները ոլորտի խնդիրները լուծելու փոխարեն՝ թաքցնում են իրավիճակը: