150-ից ավելի օր չեմ տեսել հարազատներիս, որպեսզի ամբողջովին պատրաստվեմ Օլիմպիադային. Միհրան Հարությունյանի գրառումը

Հունահռոմեկան ոճի ըմբշամարտիկ, Օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր Միհրան Հարությունյանը «ВКонтакте» սոցցանցի իր էջում հանդես է եկել հայտարարությամբ, որն ամբողջությամբ ներկայացնում ենք ստորև

«Ավարտվեցին 31-րդ Օլիմպիական խաղերը: Առաջինն, ինչ կցանկանայի, այն է՝ շնորհակալություն հայտնել մարդկանց, ովքեր չամաչեցին Ռիո-2016-ում իմ եզրափակիչ գոտեմարտի մասին կարծիք հայտնելուց:

Շնորհակալություն ձեր մեծ աջակցության համար: Շնորհակալություն, որ հենց սկզբից ինձ հետ էիք և հիմա էլ շարունակում եք ինձ հետ մնալ: Մեծ աջակցություն եմ զգում իմ ազգի, աշխարհի տարբեր ազգերի ու դավանանքի մարդկանց կողմից:

Յուրաքանչյուր պրոֆեսիոնալ մարզիկ երազում է բարձրանալ օլիմպիական պատվանդան` իր երկրի օրհներգի ներքո և դրոշի բարձրացմամբ: Ես էլ բացառություն չեմ: Ամբողջ կյանքում երազել և գնացել եմ դեպի օլիմպիական այդ բարձունքը: Ծանր այդ ճանապարհին ահռելի ուժ եմ ներդրել: Ես ապրել ու երազել եմ այն օրվա մասին, երբ Օլիմպիական խաղերի ոսկե մեդալի համար պայքարելու հնարավորության կստանայի, և եկավ այդ երկար սպասված պահը:

Ռիոյի ճանապարհին իմ նկատմամբ շատ անարդարություններ եղան: Բայց որքան էլ ինձ համար ցավալի ու վիրավորական էր, ոչինչ չձեռնարկելու համբերություն ունեցա, քանի որ սպասում էի Ռիո-2016-ին: Հույս ունեի, որ անարդարությունները կհեռանան ինձնից: Ցավոք սրտի, հրաշք տեղի չունեցավ, և ինձ կրկին զրկեցին ոսկե մեդալից: Այդ արարքը վերջնականապես հիասթափեցրեց ինձ, այդ պատճառով չէի կարողանում զսպել ինձ այս հարցում: Շատ դժվարությունների միջով եմ անցել, իմ հարազատներին 150-ից ավելի օր չեմ տեսել, որպեսզի ամբողջովին պատրաստվեմ և կենտրոնանամ Օլիմպիական խաղերի վրա: Հյուծիչ մարզումներ, քաշի վերահսկում, վնասվածներ, իմ թիմի աշխատանքը, ընտանիքիս ու ազգիս համբերությունը, հույսերն ուղղակի գողացվեցին… Մի՞թե ողջ մարզական աշխարհն աչք կփակի այս հանցագործության վրա: Ոչ միայն ես, այլև շատերն են զրկվել իրենց արժանի մրցանակներից:

Ես զրկվեցի օլիմպիական չեմպիոնի կոչումից, քանի որ ըմբշամարտի աշխարհում Հայաստանը ոչինչ չի որոշում, այլ որոշում են Սերբիան կամ այլ պետություններ: Բայց ես հպարտ եմ, որ հայ եմ: Մենք փոքր, բայց մեծագույն ազգ ենք: Ցանկանում եմ շնորհակալություն հայտնել նաև Ռուսաստանին և այնտեղ ապրող բոլոր մարդկանց: Այնտեղ եմ մեծացել և ապրում և սիրում եմ բոլոր մարդկանց: Իմ մարզչական շտաբի, հարազատներիս և, իհարկե, ազգիս աջակցության շնորհիվ՝ 100 տոկոսով պատրաստ էի Օլիմպիական խաղերին: Ինձ հաջողվեց լավ պայքար և արդյունք գրանցել: Դրա համար շնորհակալություն Աստծուն:

Ցանկանում եմ նաև շնորհավորել իմ ընկերոջն ու թիմակցին՝ Արթուր Ալեքսանյանին, ոսկե մեդալ նվաճելու կապակցությամբ: Նա արժանի էր այդ հաղթանակին: Շնորհավորում եմ նաև մեր ծանրորդներ Սիմոն Մարտիրոսյանին և Գոռ Մինասյանին՝ արծաթե մեդալներ նվաճելու կապակցությամբ: Յուրաքանչյուր գոտեմարտի դուրս գալիս պայքարում էի ոչ միայն իմ անվան, այլ նաև իմ հայրենիքի ու ընտանիքիս համար, ովքեր մինչև վերջ աջակցել են ինձ: Դահլիճում չէր հնչում իմ երկրի օրհներգը: Հարազատներիս ցավն ամեն ինչ խլացնում է…

Հ.Գ. Պետք չէ վիրավորել սերբ Դավոր Շտեֆանեկին, նա վատ ըմբիշ չէ, լավ էր պաշտպանվում: Մենք նրա հետ արդեն մեկ ամբողջություն ենք: Նա ամեն առավոտ հիշելու է իմ անունը` ամեն անգամ իր ոսկե մեդալին նայելիս, որն իրականում ինձ է պատկանում»: