Կառավարությունը ժողովրդի թշնամի՞ն է

Օրերս տեղեկություն կար մամուլում, որ ռուսական «Գազպրոմ» ընկերությունը ՀՀ կառավարությանն առաջարկել է Հայաստանին մատակարարվող գազը մեկ խմ-ի համար էժանացնել ևս 30 դոլարով, որին սակայն երկրի հայրերը չեն համաձայնել:

Ըստ ՀՀ կառավարության տրամաբանության` եթե գազի սակագինը թանկ է, Հայաստանում կրկնակի թանկացնում են, թանկ վաճառում, ապա «Գազպրոմն» ավելի շատ հարկեր է մուծում, իշխանությունները ծախսելու մեծ ասպարեզ են ունենում:

Այսինքն` սեփական գրպանի, բյուջեում փողի համար ժողովրդի, տնտեսությաnն ուղղված մի փոքր ժեստն անգամ այս կառավարությունն անել չի ցանկանում:

Պատմությունը հիշում է 1930-ական թվականները, երբ մարդկանց դատում էին միայն մեկ մեղադրանքով՝ ժողովրդի թշնամի, թեև այդ ժամանակաշրջանում յուրաքանչյուր ոք յուրաքանչյուր քայլի համար կարող էր արժանանալ այդ պիտակին, սակայն երևի թե անգամ Ստալինը կզարմանար, թե ինչ կարող է կառավարությունն անել երկրին, ժողովրդին ու մնալ անպատիժ, միաժամանակ արժանապատվորեն հավակնելով ժողովրդի թշնամի տիտղոսին:

Իսկ ո՞ր դեպքերում հնարավոր է պաշտոնյային կամ կառավարությանն անվանել ժողովրդի թշնամի, երբ իր քայլերով անձը կամ կառավարությունը նպաստում է երկրի հետընթացին, քայլեր չի ձեռնարկում ժողովրդի բարեկեցության համար, այլ հակառակը՝ անում է ամենը, որ միայն սեփական գրպաններ լցվեն, իսկ երկրում կենսամակարդակն ավելի ցածր է, քան Մարիանյան իջվածքը:

Չի բացառվում, որ հենց նույն նպատակի համար է, որ Հայաստանն ունենալով երկրի տարածքում ատոմակայան, ժողովրդի վրա վաճառում է տարածաշրջանի ամենաթանկ էլէներգիան:

Բացի այդ, և′ գազի սպառման, և′ էլէներգիայի ոլորտներում չարաշահումներն ու խախտումները ո′չ սկիզբ ունեն, ո′չ վերջ, և ամեն անգամ խարդախություններն ավելի ճկուն են դառնում և միլիոնների վնասներ հասցնում երկրին:

Շատ են խոսակցությունները, որ այս կամ այն պաշտոնյաները հոսանքի և գազի համար չեն վճարում, չեն վճարում նաև որոշ պաշտոնյաների գործարաններն ու ձեռնարկությունները, մինևնույն է գազի գնի իջեցումից ոմանք ո′չ տուժում են, ո′չ օգտվում, քանի որ ո′չ թանկի, ո′չ էժանի պարագայում միևնույն է չեն վճարելու, իսկ ոմանց ձեռքը հասնում են մինչև բյուջե և պետք է, որ այնտեղ մշտապես փող լինի՝ մեծ ախորժակների պարագայում:

Այնպես որ՝ բյուջեն ոմանց հոր դյուքյանն է. ինչպես ուզում, լցնում են, ինչպես ուզում, ծախսում են: Արդյունքում ժողովրդի 10 տոկոսն ապրում է շեյխերին բնորոշ կենսակերպով՝ օգտագործելով ուժային, ֆինանսական, պետական բոլոր ռեսուրսները, իսկ ժողովուրդը գոյատևում է: Եվ պատահական չէ, որ ժամանակ առ ժամանակ երկիրը ցնցումներ է արձանագրում. այսպիսով երկիրը փորձում է թոթափել ավելորդ ծանրությունը, և մի օր դա կհաջողվի…

Newspress.am