Հարկահավաքությունը՝ ժանտախտի ժամանակ
2016թ. առաջին կիսամյակում հարկային եկամուտների աճը նախորդ տարվա համեմատ կազմել է 11 միլիարդ դրամ: Իսկը ժամանակ է հայ հանրությանն ուրախացնելու ՀՀ հարկային քաղաքականությամբ: Ազգիս ուրախափրկիչը ՊԵԿ նախագահի առաջին տեղակալ Արմեն Ալավերդյանն է:
Եթե մնար Ալավերդյանին, ապա նա երևի թե զգուշորեն այս օրերին կհրապարակեր նման ցուցանիշներ, սակայն, ինչպես հայտնի է, ՊԵԿ նախագահն այլևս Գագիկ Խաչատրյանը չէ, այլ Հովհաննես Հովսեփյանը, ով էլ բոլորովին վերջերս ՀՀ նախագահի վերահսկողական ծառայության ղեկավարի պաշտոնից տեղափոխվել է ՊԵԿ և պաշտոնը վաստակելու խնդիր կա:
Այս օրերին ՊԵԿ-ը որոշել է նախագահին զարմացնել իր ժրաջանությամբ, քանի որ 11 մլրդ դրամի աճը մեկ տարվա ընթացքում զգալի թիվ է, երբ երկրում փակվել և փակվում են փոքր ու միջին ձեռնարկությունները: Պարզապես հարց է առաջանում՝ այդ ինչի՞ հաշվին են հարկ հավաքել. սա մեկ: Նաև հենց Հ. Հովսեփյանի նշանակման ժամանակ է լրացուցիչ գումարը հավաքվել, ասել կուզի՝ նախորդ ՊԵԿ նախագահի ժամանակ, մեղմ ասած, գլուխ են պահել:
Ինչպես երևում է, Հովհաննես Հովսեփյանն ալիբի պետք է ապահովի. չար լեզուներն ասել են, որ նա երևացել է Խորենացի փողոցի տարածքում և որպեսզի իրեն արդարացնի, ուղարկել է հարկային ծառայության հնաբնակ Ալավերդյանին՝ ապացուցելու, որ ինքը ոչ միայն Էրեբունու կողմերը չի երևացել, այլ նաև քրտնաջան աշխատել է:
Պարոնա′յք, ախր Հայաստանում բնակչությունն այնքան է նվազել, որ անգամ սննդի արտադրությունն է պակասել, այնքան են աշխատավարձերը նվազեցրել, որ ցանկություն էլ չի լինում որևէ իր ձեռք բերել, այսքանից հետո 11 մլրդ դրամ լրացուցիչ գումա՞ր:
Ըստ ՊԵԿ հաղորդագրության՝ անգամ թերակատարումն է բարելավել, եթե 2015թ. առաջին կիսամյակում կատարողականը թերակատարվել էր 23.3 տոկոս, ապա այս տարի 8.4 տոկոս:
Կարճ ասած` Հարկայինում իսկական տոնախմբություն է՝ և′ Էրեբունի չեն գնացել, և′ հարկային մուտքերն են 11 մլրդ դրամով ավելացրել:
Հարկահավաքությունը միշտ էլ զգայուն ոլորտ է եղել, քանի որ հայտնի չէ՝ ում ձեռքի մի կտոր հացն են տարել, կամ ում վերջին կոպեկն են գրպանից հանել:
Հավելենք, որ ՀՀ հարկային օրենսդրությունը ներդրումների, բիզնես զարգացման համար բոլորովին էլ բարենպաստ իրավիճակ չի ստեղծում, մնում է ենթադրել, թե Հովհաննես Հովսեփյանին ինչպես է հաջողվել այդքան գումար կորզել բնակչությունից: