Հովիկ Աբրահամյանը չի կտրի այն ծառը, որի վրա նստած է, երբեմն նաև պառկած

«Ստվերը բոլորիս թշնամին է, և պայքարը ստվերի դեմ լինելու է անողոք, անաչառ և հետևողական: Փաստաթղթավորումը պետք է պարտադիր լինի բոլորի համար: Անխտիր: Ուզում եմ ևս մեկ անգամ հայտարարել՝ ամեն ոք բարեփոխումները պետք է սկսի իրենից: Առավել խստապահանջ եմ լինելու իմ մերձավորների նկատմամբ: Եվ պահանջելու եմ նույնը կառավարության բոլոր անդամներից»:

Եվ ո՞վ է նա, իհարկե ՀՀ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը, երբ դեռ նոր էր ստանձնել վարչապետի պաշտոնը:

Վարչապետի պաշտոնն ստանձնելուց խորհրդարանում Հովիկ Աբրահամյանը ՀՀ Ազգային ժողովում ներկայացրեց ՀՀ կառավարության ծրագիրը և խոսեց ստվերի մասին: Օրեր առաջ Հովիկ Աբրահամյանը հայտարարեց Հայաստանում մենաշնորհի բացակայության մասին: Ստվերի դեմ պայքարից մինչև մենաշնորհի հերքում Հովիկ Աբրահամյանի համար մեկ քայլ էր:

Պարտադիր է, բայց ոչ պարտադրված, մենաշնորհ չէ, կենտրոնացվածություն է, սպիտակ չէ, սև էլ չէ, ժողովուրդը սխալ է ընկալում, սիրուն չէ, բայց գեղեցիկ է: Հայոց լեզուն հարուստ է, իսկ Հովիկ Աբրահամյանը կարող է շարքը շարունակել իր պաշտոնավարման ողջ ընթացքում:
Մենաշնորհների հերքումը Հայաստանում հաստատում է վարչապետի անկարողության մասին, սեփական շահի համար պետական շահը ոտնատակ տալու մասին, բացի այդ, անտեսել սեփական խոստումը, որն արվել է ԱԺ ամբիոնից:

Առհասարակ Հովիկ Աբրահամյանը կամաց-կամաց վերածվում է ֆիգուրի, ով ինքնահաստատաման վայր է ընտրել կառավարության նիստերի դահլիճը և նախարարներից ոմանց, փոխնախարարների վրա մունաթ գալով փորձում է ինքնահաստատվել: Գուցե այդպես ձեռնտու է Հովիկ Աբրահամյանին՝ հնարավորինս եկար մնալ սեփական աթոռին, բայց երկրին ձեռնտու չէ, որովհետև երկրի տնտեսության թիվ մեկ վտանգը՝ մենաշնորհը կառավարության ղեկավարը նույնիսկ չի տեսնում, էլ ուր մնաց պայքարի դրա դեմ:

Ի վերջո, երևույթը մեկն է, դա մենաշնորհ կկոչես, կենտրոնացվածություն, թե հովվի շուն, էական չէ, կարելի է անգամ ադամանդ կոչել, միևնույն է, դրանից ոչինչ չի փոխվում, միևնույն է, դրանից տուժում է, մեռնում է պետությունը:

Ավստրիացի գրող, գրաքննադատ Ստեֆան Ցվայգը քաղաքականության մասին լավագույն նկարագիրն է տալիս, ինչպես հաղթել. «Քաղաքականության մեջ անշտապ համառությունը գերազանցում է անսանձ ուժին, հանգամանորեն մշակված պլանը` հանկարծածագ պոռթկմանը, իրավապաշտությունը` ռոմանտիկային»:

Այնպես որ հանեք ձեր միջի ռոմանտիկան առ ձեր անձը և վազեք, որովհետև անգամ քայլելով տեղ չեք հասնի, ուշացել եք: Եվ ամեն լուսաբացին աղոթքի նման պետք չէ կրկնել՝ ժամանակն է այս անել, ժամանակն է այն անել, ժամանակն անցել է, անցել է անգամ ձեր ժամանակը, պարզապես բոլոր ժամանակերում բաց է ձեր ախորժակը: Գուցե Հովիկ Աբրահամյանին ձեռնտու է հերքել անհերքելին, որովհետև դա կարող է, իսկ այ մենաշնորհի դեմ պայքարելը դժվար է:

Ի վերջո, ոչ ոք չի կտրում այն ծառը, որի վրա նստած է ինքը, երբեմն նաև պառկած: