Օրե՞նքն է, որ պիտի մենաշնորհը հաստատե. Արծվիկ Մինասյանի «զենքը»

Հասարակության ընկալման մեջ կա այն, որ պաշտոնը փոխում է մարդուն: Պարզվում է` ՀՀ ներքաղաքական դաշտում ոչ միայն մենաշնորհների դեմ են «պայքարում» այլ նաև պայքարում են, որ համոզեն, որ իրենց պաշտոնը չի փոխել: ՀՀ էկոնոմիկայի նախարար Արծվիկ Մինասյանը երեկ լրագրողների հետ զրույցում սրտառուչ և զգացմունքային ելույթ էր ունենում, որ ինքը նույն Արծվիկ Մինասյանն է, չի փոխվել, և այնպիսին է, ինչպես պատգամավոր ժամանակ էր:

Գուցե գերծանրաբեռնվածության պատճառով նախարարը մոռացել է իր ելույթներն ու քննադատությունները մենաշնորհների մասին: Կառավարության անդամն այժմ բառախաղով է զբաղված՝ օրենքով մենաշնորհ չէ շաքարի գործարանը, բայց այն միակն է:
Փաստը մնում է փաստ` Հայաստանում շաքարը պատկանում է մեկ մարդու՝ ՀՀԿ պատգամավոր Սամվել Ալեքսանյանին:

Հիշողությունդ շաքարով կտրեմ…

Ուղիղ հինգ տարի առաջ ՀՅԴ-ական պատգամավոր Արծվիկ Մինասյանն Ազգային ժողովի ամբիոնից հարցրեց և ինքն էլ պատասխանեց. «Կա՞ արդյոք օրենք, որտեղ նշված է, թե որ ոլորտում է թույլատրվում մենաշնորհ: Չկա, բայց այսօր մենք ունենք փաստացի շուկաներ, որոնք մենաշնորհային են: Հիմա ասացեք խնդրեմ, սա հակասո՞ւմ է Սահմանադրության պահանջներին, թե՞ ոչ: Ակնհայտորեն հակասում են և փոխանակ մտածենք, թե այս ոլորտում ինչ մեխանիզմներ կիրառենք, տեղի կամ անտեղի վկայակոչում ենք Սահմանադրության նորմը, արդարացնելու համար մեր անգործությունը»:

Ինչպես ասում են ՝ տեղ հասանք: Այ հիմա հենց մեխանիզմներ կիրառելու ժամանակն է: Տարիներ առաջ ասվածը Արծվիկ Մինասյանը կարող է իրականացնել, դրա համար իրեն ոչ ոք չի խանգարում և հենց այդ պաշտոնին ինքն է:

Արծվիկ Մինասյանն առաջարկում է հետևյալը. «Շաքարավազի գործարանը Հայաստանում միակն է, այս պահին երկրորդ գործարան չկա: Գործող օրենքի շրջանակում այս գործարանն իր գործունեությամբ չի համարվում մենաշնորհ: Այսինքն` փաստացի միակն է, բայց չի համարվում մենաշնորհ: Եվ որպեսզի իրականությունն ու օրենքն իրար համապատասխանեն, անհրաժեշտ է, որ մենաշնորհի կարգավիճակը ստանա, բայց ոչ թե արտոնությունների, այլ հավելյալ պարտավորություններ դնելու համար: Որովհետև, երբ կազմակերպությունը չի համարվում մենաշնորհ, նրա նկատմամբ չես կարող կիրառել հակամենաշնորհային գործիքներ»:

Փաստորեն, ըստ նախարարի՝ մեկ օրենքի փոփոխությամբ, այն է՝ օրենքով էլ հաստատվի, որ միակ ընկերությունները մենաշնորհային են, հարցը կլուծվի: Այսինքն, երբ նման օրենք ընդունվի Սամվել Ալեքսանյանն ասելու է, որ եկեք բոլորդ շաքարի հումք ներկրեք, դուք էլ շաքարի գործարան բացեք, Միհրան Պողոսյանն ասելու է՝ եկեք, բանանը տամ ձեզ…, կամ իշխանությունն իշխանականին նեղելու է,մենաշնորհը ձեռքից վերցնելու է: Հայաստանում եթե բոլոր օրենքները գործեին և բացակայեր միայն մենաշնորհն հաստատելու մասին օրենքը, ապա , հաստատ, նման իրավիճակ չէր լինի հայկական շուկայում:

Այդ դեպքում, որ օրենքով կա Հայաստանում կոռուպցիա, սահմանադրության մեջ գրենք, որ չի կարելի կոռուպցիոներ լինել, չի կարելի մի օր ընդդիմություն լինել, մի օր իշխանություն:

Այնպես չէ, որ Արծվիկ Մինասյանի ասածը վնաս է կամ սխալ է, կամ էական է, սակայն Սահմանադրությամբ ամրագրվածը ոչինչ չի փոխում, այստեղ անձերի հարց ու հեղինակությունների խաղ է: Պարզապես, այժմ մենաշնորհը հաստատող օրենք գոյություն չունի, և դա առիթ է, որ Արծվիկ Մինասյանը խոսելու բան ունենա այս թեմայով, երբ հարցնես, թե ինչպե՞ս է պայքարելու մենաշնորհի դեմ՝ ասի, որ օրենքով ամրագրել է պետք: Ավելին, նախարարին ձեռնտու է, որ օրենքի այդ կետը չկա, այլապես ի՞նչ էր ասելու:

Ի դեպ, ուղիղ երկու տարի առաջ Արծվիկ Մինասյանը մեղադրում էր ՀՀԿ-ին քաղաքական մենաշնորհ ունենալու մեջ: 2016 թվականի փետրվարի 24-ից հետո (երբ ստորագրվեց ՀՀԿ-ի հետ համաձայնագիրը) կարծես թե բողոքներ չունի…