Բունդեսթագում Ցեղասպանության բանաձևը կընդունվի, եթե թուրքերի խնդիրը հասել է մահացու աստիճանի. Լևոն Շիրինյան

Հունիսի 2-ին Գերմանիայի Բունդեսթագում Հայոց ցեղասպանության ճանաչման մասին բանաձևի նախագիծը կդրվի քվեարկության: Բունդեսթագի կողմից բանաձևի ընդունման հավանականության, Գերմանիայում թուրքական համայնքի գործոնի, Ցեղասպանության փաստը որպես խաղաքարտ օգտագործելու և այլ հարցերի մասին Newspress.am-ը զրուցեց քաղաքագետ Լևոն Շիրինյանի հետ:

– Պարո՛ն Շիրինյան, հունիսի 2-ին Գերմանիայի Բունդեսթագում քվեարկության կդրվի Հայոց ցեղասպանության բանաձևը: Արդյոք բանաձևն ընդունելու հավանականություն կա՞:

– Ամենայն հավանականությամբ բանաձևը չի ընդունվի, այլ կկրկնվի Ֆրանսիայի տարբերակը. 59,99 -ով կհանեն, 0, 01-ը կթողնեն, որպեսզի օգտագործեն: Սա ամենահարմար տարբերակն է, բայց եթե ընդունեն բանաձևը, ապա Հայաստանի համար մեկ բան ակնհայտ կդառնա. Գերմանիայում ապրող թուրքերի խնդիրն այդ պետության համար հասել է մահացու աստիճանի, այլապես բանաձևը չի ընդունվի:

Ցեղասպանության բանաձևի ճանաչում-չճանաչումը պայմանավորված է եվրոպական երկրների ներքին խնդիրներով:

– Այլ կերպ ասած` Հայոց ցեղասպանությունը կրկի՞ն խաղաքարտ է ընդդեմ Թուրքիայի:

– Այո: Կա նաև պետությունների շարք` ըստ պատասխանատվության աստիճանի: Առաջինը Թուրքիան է, հետո Գերմանիան, երրորդը՝ Ռուսաստանը, չորրորդը՝ Ֆրանսիան, հինգերորդը՝ Անգլիան: Այս ամենը պետք է ասել, որ իրենց համար պարզ լինի, որ մենք գիտենք պատասխանատուներին:

Հայաստանի համար ևս կարևոր է իմանալ, թե ինչ աստիճանի է հասել թուրքական համայնքի հարցը Գերմանիայի համար:

– Եթե խնդիրներից ելնելով Բունդեսթագն ընդունի Ցեղասպանության բանաձևը, արդյոք պետության ներսում ավելի մեծ խնդիրներ չե՞ն առաջանա, և 4-5 միլիոնանոց թուրքական համայնքն արդյոք չի՞ կարող ազդել Բունդեսթագի որոշման վրա:

– Թուրքական համայնքը խնդիրներ ստեղծել չի կարող, բայց գերմանացիների համար նրանց ճնշված պահելն օրակարգային հարց է, թե չէ` թուրքն ովքեր են, որ չթողնեն կամ ազդեն:

Այստեղ Իսրայել-Գերմանիա հարաբերությունները չեն: Թուրքիան իր մշակութային կոդով հակամշակույթ է և հակաքաղաքակրթություն, Գերմանիան մշակույթ է և քաղաքակրթություն: Գերմանացիները մտահոգություն ունեն նաև գեմանական քաղաքակրթական կոդը պահելու:

-Պարոն Շիրինյան, գերտերություններին երբեմն մեղադրում ենք Ցեղասպանությունը խաղաքարտ դարձնելու մեջ, իսկ ի՞նչ է անում Հայաստանը, որպեսի գերտերությունները Ցեղասպանության փաստը ոչ թե դարձնեն խաղաքարտ` ընդդեմ Թուրքիայի, այլ այն դատապարտեն` որպես մարդկության դեմ կատարված ոճրագործություն:

-Դա մի տարբերակ ունի՝ ունենալ արդիական Հայաստան, ռազմական բանակով, զինված այնպես, ինչպես Իսրայելն է, և պետություն, որը խիստ արդիական է քաղաքակրթական և մշակութային արժանիքներով: Մինչև սա չունենք, խաղալիք էլ մնալու է, մնացածը բլեֆ է: Իսկ բանաձևի ընդունումը Հայաստանի իշխանությունները ներկայացնելու են, թե իբր հայանպաստ գործ են անում: Դրա համար վերնախավը ոչ թե գիշեր-ցերեկ պետք է Ցեղասպանության ճանաչման գործընթացով իբր զբաղվի, այլ գիշեր -ցերեկ Հայաստան պետք է կառուցի: Պետությունն օտարի համար պետություն է, եթե ուժ ունի: Պետերազմ ինչո՞ւ եղավ ապրիլին, Հայաստանը թուլացավ՝ հարձակվեցին: Պետք է ունենալ ուժեղ պետություն, և պետք չէ ժողովրդին պատրանքներով կերակրել: