Հրայր Թովմասյանի գենդերային հավասարությունը չկա ու չկա

Դեռևս երեք տարի առաջ Ազգային ժողովը որոշեց, որ Ընտանեկան օրենսգրքում փոփոխությունները, այն է՝ կանանց և տղամարդկանց ամուսնության տարիքային ցենզը հաստատվեց 18 տարեկան. մինչ այդ ամուսնության նվազագույն շեմն աղջիկների համար 17 տարեկանն էր, տղաների համար` 18 տարեկանը:

Այն ժամանակ Արդարադատության նախարար Հրայր Թովմասյանն օրինագծի ընդունման ժամանակ վստահեցրեց, որ դրանով Հայաստանում հաստատվում է գենդերային հավասարություն:

Այդ շրջանում եզդիական համայնքն իր դժգոհությունն արտահայտեց օրինագծի վերբերյալ, քանի որ ընդունված է, որ եզդի աղջիկները վաղ են ամուսնանում և 16 տարեկանն այս դեպքում դարձավ բացառություն:

Արդյոք այս փոփոխություններից հետո Հայաստանում վերականգնվեց կամ հաստատվեց գենդերային հավասարություն:

Նշենք, որ այս տարիներին հայաստանյան դատարաններում ժամանակ առ ժամանակ հետաքրքիր նյութեր են հայտնվում, որտեղ նորապսակ ամուսնուն կալանվորել են՝ կնոջ հետ սեռական հարաբերություններ ունենալու համար, հաղորդագրությունների մեջ մանրաամսն նշվում է, որ ամուսինը կուսազրկել է անչափահաս աղջկան, տանը բազմիցս կենակցել է նրա հետ. մանրամասներ, որոնք զուտ հետաքրքիր են լրատվական դաշտի ընթերցողների որոշակի խավի համար:

Իսկ սա խնդիր է, որ հարցականներ շատ ունի: Կազմվել է ընտանիք, որտեղ աղջիկը 17 տարեկան է, ապա այդ իրողությունը հայտնվում է դատարանում, ԶԼՄ-ներում և քիչ չէ այն, որ նորաստեղծ ընտանիքը ենթարկվում է տարբեր հոգեբանական ճնշումների, նաև ամուսնուն դատապարտում են՝ մեղադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 141 հոդվածի 2 –րդ մասի 1 և 3-րդ կետերով. «Քսանմեկ տարին լրացած անձի կողմից սեռական հարաբերությունն ակնհայտ տասնվեց տարին չլրացած անձի հետ կամ սեքսուալ բնույթի գործողությունները կատարելը, որը կատարվել է նույն անձի նկատմամբ պարբերաբար»): Խափանման միջոց ընտրվում է ստորագրությամբ չհեռանալը, կամ ամուսնուն դատապարտում են, կամ նորաստեղծ ընտանիքը պարտավորվում է որոշակի գումար վճարել:

Այս իրավիճակը, եթե չասենք անճոռնի, ապա գոնե զավեշտալի է: Հրայր Թովմասյանը՝ Եվրոպային հաճոյանալու համար, նաև Հայաստանում գենդերային հաավսարությունը վերականգնելու համար ընտրել էր մի ճանապարհ, որը նորաստեղծ ընտանիքներին դարձրել է ծաղրի առարկա, ազդել նրանց ֆինանսական միջոցների վրա, և կարևորը <հանցագործ> ամուսինը չի ուղղվում, այն է՝ կուսազրկված անչափահասին չի ուղարկում հոր տուն՝ վերականգնելով արդարությունը:
Կարճ ասած ոչ գենդերային արդարությունն է վերականգնվում, ոչ գենդերային հավասարությունն է տիրում Հայոց աշխարհին, ոչ էլ հարգվում են անհատի իրավունքները, այս պարագայում իրեն նախընտրած ժամանակ ամուսնանալ ցանկացող անձին սպառնում է հասարակության անհաճո ուշադրություն, իր բոլոր հետևանքներով:
Հրայր Թովմասյանը այլևս արդարադատության նախարար չի, սակայն նրա իրականացրած օրենսդրական փոփոխությունները դեռևս երկար ժամանակ հայ նորաստեղծ ընտանիքները կպահեն եվրոպական արժեքների գերության մեջ: