Հայաստանի ճանապարհները ոչ թե կառուցել են, այլ լվացել-մաքրել

Հայաստանի ճանապարհաշինությունը իր լավագույն օրերը չի ապրում, խորհրդային միության փլուզումից հետո ճանապարհները հիմնականում վերանորոգվում էին տարբեր միջազգային կառույցների դրամաշնորհների, վարկերի հաշվին, կամ էլ բարեգործական միջոցներով:

Ժամանակը ցույց տվեց, որ փող լվանալու ամենահարմար տեղը ասֆալտն է. լավանում ես, ասֆլատը կառուցվում է, հետո պարզվում է չի կառուցվել, հետո պարզվում է, որ կկառուցվի և այսպես շարունակ:

Իզուր չէ, որ Հայաստանի ճանապարհներին շատերը հարստացան, իսկ ճանապարհներով միևնույն է անցուդարձ կա: Լինսի փողերը այնպես լվացվեց-մաքրվեց-փռվեց-չորացվեց, որ նման կատարելագործված լվացքից ամեն ինչ տեսած և ճաշակած Քրքորյանը վերջին կոպեկները մազապուրծ արեց Հայաստանից:

Այնպես չէ, որ ճանապարհ չի ասֆալտապատվել, սակայն այն գումարները, որոնք ծախսվել են ՀՀ ճանապարհները կառուցելու համար, հավանական էր միայն քառակի անգամ ավելի շատ ճանապարհներ ունենալու պարագայում. այնպես, որ Հայաստանի ճանապարհները կառուցելու փոխարեն՝ լվացվել-մաքրվել է:

Նշենք բոլորովին նորակառույց Հյուսիս-Հարավ ճանապարհի Երևան-Արտաշատ հատվածը, որը շահագործման հանձնելուց հետո ևս վերանորոգվում է, բայց արդեն նորակառույց ճանապարհը: Այս արագությամբ մի հազար տարվա աշխատանք կա ճանապարհներին: Ճանապարհներ, որոնք միլիոն արժեն, այնքան թանկ են նստում ՀՀ բյուջեի և բնակչության վրա:

Պետք է քառօրյա պատերազմ լիներ, որ երկրիս իշխանությունները նայեին ոտքերի տակ և պարզվեր, որ Սիսիան-Գորիս ճանապարհը հիշեցնում է միջհամայնքային գրաստի ճանապարհ:

Ինչու այս խնդրին ուշադրություն չէր դարձնում տրանսպորտի և կապի նախարար Գագիկ Բեգլարյանը, հատկապես, երբ ունի գիտնականին և քաղաքական գործչին հարիր կենսագրություն:

Գ. Բեգլարյանը 1978-ին ընդունվել է Երևանի պետական համալսարանին կից ֆիզիկամաթեմատիկական դպրոց, որն ավարտելով 1981-ին ՝ ընդունվել է Երևանի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտ։ 1985 թվականին ավարտել է բուհն ու ծառայել խորհրդային բանակում։ Բանակից զորացրվել է 1987 թվականին և նույն թվականին որպես հաշվապահ ընդունվել է «Էրեբունի» տրիկոտաժի ֆաբրիկա։ 1988-1992 թթ. «Վան» կոշիկի ֆաբրիկայում աշխատել է որպես տնտեսագետ։

1993 թ-ին ՀՀ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր էր, իսկ 2002 թվականին՝ Կենտրոն համայնքի թաղապետ։ 2004 թ. պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն Թաղապետարանական կառավարման սոցիալական հիմնախնդիրները թեմայով, սոցիոլոգիական գիտությունների թեկնածու է, Կենտրոն համայնքի թաղապետ, Երևանի քաղաքապետ, ԱԺ պատգամավոր, ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարար։

Նման կենսագրություն ունեցող քաղաքացի-պաշտոնյան պետք էր ճանապարհների հարցը լուծեր հենց նախարար լինելուն պես, քանի որ, որպես կանոն, ինտելեկտուալ պաշտոնյան պետք է հենց առաջինը այդ հարցը կարգավորեր: Լինելով ոչ պատերազմ-ոչ խաղաղություն իրավիճակում, երկրին բարեկարգ ճանապարհներն առաջին անհրաժեշտություն են, որը պարզ դարձավ ապրիլյան քառօրյա պատերազմի ժամանակ: Պետք էր պատերազմ լիներ, որ ճանապարհները կարգի բերեին, դրա համար անգամ պաշտոնյա լինել պետք չէր, յուրաքանչյուր քաղաքացի, ով անցնում է Սիսիանի ճանապարհներով ամեն անգամ հիշում է ճանապարհը չվերանորոգողների ազգատոհմի ողջ դիապազոնը:

Առաջիկայում ևս, ինչպես երևում է, քաղաքականությունը չի փոխվելու, այնպես, որ կարող են ճանապարհների պատասխանատուների ազգուտակին հանգիստ հիշատակել: