Հայրենիքը տանուլ տվեց, աթոռի հետևից է ընկել․ Ալենից փախչող աթոռն ու քաղաքական նոր հաշվարկները
Ժամանակին Ալեն Սիմոնյանը նուռը ձեռքին լուսանկարվում էր Ակնայում (Աղդամում) և հայտարարում՝ «Աղդամն (Ակնան) իմ հայրենիքն է»։ Հետո, երբ քաղաքական իրավիճակը փոխվեց, հայրենիքի մասին նրա պատկերացումներն էլ սկսեցին այլ երանգներ ստանալ։ Նա մոռացավ, որ Ակնան իր հայրենիքն էր, այն հայրենիքը, որն իր քաղաքական հայրն ուրացավ՝ ասելով, թե մերը չէր ու տվեց թշնամուն:
Ալենը հաշտվեց այդ իրողության հետ՝ գերադասելով աթոռը:
Հիմա, երբ պաշտոնի հարցը կրկին անորոշ է դառնում ու աթոռը երերում է նրա հետույքի տակ, Ալենը դարձյալ մի կողմ է դնում սկզբունքներն ու վազում դրա հետևից: Սրանով էլ չափվում է նրա քաղաքական հավատարմության սահմանները:
Նոր Սահմանադրության նախագծով նախատեսված չէ Անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պաշտոնը։ Այսինքն՝ եթե նախագիծն ընդունվի, Ալեն Սիմոնյանի ներկայիս պաշտոնն այլևս չի լինի։
Եվ այստեղ մի փոքր հետ գնանք ու հիշենք, թե ինչպես էր Ալենը հայտնվել այդ աթոռին։
Երբ 8-րդ գումարման Ազգային ժողովի ավարտից հետո ձևավորվում էր 9-րդ գումարման խորհրդարանը, Սիմոնյանն այլևս ԱԺ նախագահի աթոռին չէր։ Շատերը կարծում էին, թե նա Փաշինյանին բարկացրել է ու վերջինս էլ որոշել է նրան հեռացնել քաղաքական առաջին պլանից։ Սակայն, ինչ-որ պահի, նրա համար նոր աթոռ գտնվեց՝ ԱԽ քարտուղարի պաշտոնը։
Հիմա, պարզվում է, այդ պաշտոնն էլ կարող է վերանալ, ու Ալենը կզրկվի հերթական աթոռից: Բայց եթե Ալենին աթոռից կարելի է զրկել, ապա աթոռի նկատմամբ նրա սիրուց զրկելը անհնար է:
Թերևս սա է պատճառներից մեկը, որ Սիմոնյանը վերջին օրերին առանձնահատուկ ակտիվությամբ փորձում է հայտնվել Աննա Հակոբյանի ուշադրության կենտրոնում։ Նա տարածեց Հակոբյանի տեսանյութը, որտեղ վերջինս խիստ քննադատում էր Երևանի քաղաքապետ Տիգրան Ավինյանին՝ մայրաքաղաքի խցանումների և շինարարական քաղաքականության համար։
Սիմոնյանը հետո շտապեց բացատրել, թե դրանում որևէ դավադրություն կամ քաղաքական ենթատեքստ չկա։ Հայտարարեց, որ միշտ սիրել է Երևանը, իսկ քաղաքապետ դառնալու հավակնությունների մասին խոսակցություններն անտեղի են։ Ավելին՝ ասաց, որ ինքը և հանրությունը չգիտեն՝ վեց ամիս կամ մեկ տարի հետո ինչով է զբաղվելու, և չի բացառվում, որ մասնավոր գործունեությամբ զբաղվի։
Խոսքը՝ խոսք, բայց Ալեն Սիմոնյանի գործողությունները, անգամ նրա ձայնի ելևէջներն ու տոնայնությունը այն մասին են, որ Երևանի քաղաքապետի պաշտոնը Ալենի կոկորդին մնացած ոսկոր է դարձել:
Մյուս կողմից էլ քաղաքականության մեջ պատահականությունները երբեմն չափազանց խոսուն են։ Հատկապես երբ պաշտոնի շուրջ ներիշխանական մրցակցության մասին խոսակցությունները վաղուց են շրջանառվում։
Իսկ Տիգրան Ավինյանը, որի քաղաքապետի աթոռը Սիմոնյանի հավակնությունների առարկան է, այսօր ստիպված էր անձամբ հակադարձել Աննա Հակոբյանի քննադատությանը։ Նա խցանումների պատճառը կապեց ավտոմեքենաների թվի աճի և տնտեսական զարգացման հետ՝ պնդելով, որ նորակառույց շենքերն ինքնաբերաբար խցանումներ չեն առաջացնում։ Այսպիսով, քաղաքապետը փորձեց պաշտպանել իր շինարարական քաղաքականությունը՝ պատասխանատվության շեշտը տեղափոխելով այլ գործոնների վրա։
Նա, ըստ էության, փորձում էր պաշտպանել ոչ միայն իր վարած քաղաքականությունը, այլև աթոռը: Ավինյանի համար էլ, կարծես, քաղաքապետի աթոռը պարզապես պաշտոն չէ, որից հեշտությամբ կարելի է հրաժարվել։ Ավինյանը հասկանում է՝ Սիմոնյանի ակտիվությունը ցույց է տալիս, որ այդ աթոռի շուրջ պայքարը կարող է ավելի վաղ սկսվել, քան պաշտոնական ընտրարշավը։
Մի խոսքով՝ մի ժամանակ նուռը ձեռքին հայրենիքի մասին հայտարարություններ անող, հետո ԱԺ նախագահի աթոռից ԱԽ քարտուղարի պաշտոն տեղափոխված Սիմոնյանն այժմ կարող է կանգնել նոր ընտրության առաջ։
Այդ աթոռն է Ալենից փախչում, Ալենը՝ աթոռից երբեք։
Եթե ԱԽ քարտուղարի պաշտոնը վերանում է, պետք է մտածել հաջորդ հանգրվանի մասին։ Իսկ եթե այդ հանգրվանը քաղաքապետարանն է, ապա ինչո՞ւ չփորձել ճանապարհ հարթել՝ անգամ ղեկավարի ընտանիքի անդամի քննադատությունը սեփական քաղաքական հաշվարկների համար օգտագործելով:
Դե գոնե հույս ունի, որ Փաշինյանների ընտանիքը նրա քծնանքներն անպտուղ չի թողնի:
Պաշտոնների այս վազքում սկզբունքները հաճախ երկրորդ պլան են մղվում։ Ու գուցե հենց այս ապագայի մասին էր մի առիթով խոսել Սիմոնյանը, երբ հայտարարեց՝ «դե, ծափ տվեք, ապագա կա»։
Արմինե Մկրտումյան