Իշխանական խոհանոցում աթոռակռիվ է. Աննա Հակոբյանի ազդակը, Ալեն Սիմոնյանի քայլը և Տիգրան Ավինյանի համար տհաճ իրականությունը

Արդեն երկու օր է՝ մամուլում մեկը մյուսին հաջորդող հրապարակումներ են տարածվում ՔՊ-ի ներսում հասունացող հնարավոր հակասությունների, Երևանի քաղաքապետի պաշտոնի շուրջ ենթադրյալ մրցակցության և Տիգրան Ավինյանի ու Ալեն Սիմոնյանի քաղաքական հարաբերությունների մասին։ Սկզբում շրջանառվում էին տեղեկություններ, թե Սիմոնյանը հավակնում է Երևանի քաղաքապետի պաշտոնին և պատրաստվում է պայքարել այդ պաշտոնի համար։

Այնուհետև հրապարակային դաշտում հայտնվեց Աննա Հակոբյանի տեսանյութը՝ Երևանի խցանումների, անվերահսկելի կառուցապատման և քաղաքային կառավարման թերությունների մասին։ Իսկ դրանից հետո տեղի ունեցավ մի քայլ, որն ավելի մեծացրեց քաղաքական քննարկումների ալիքը։

Ալեն Սիմոնյանը տարածեց հենց այդ տեսանյութը։ 

Սա արդեն սովորական տեղեկատվական իրարանցում չէ։ Երբ մի քանի օր շարունակ մամուլը գրում է իշխանության ներսում հնարավոր մրցակցության մասին, իսկ հետո վարչապետի ընտանիքի անդամը հրապարակայնորեն քննադատում է գործող քաղաքապետի կառավարման ոլորտը, և այդ քննադատությունը տարածում է նաև ԱԽ քարտուղարը, քաղաքական ենթատեքստից խուսափելն առնվազն միամտություն կլինի։ Իհարկե, Սիմոնյանը հերքում է քաղաքապետի պաշտոնի շուրջ հավակնությունների մասին խոսակցությունները՝ ընդգծելով, որ Երևանն ունի իր քաղաքապետին՝ Տիգրան Ավինյանին։

Բայց այստեղ միանգամայն օրինաչափ հարց է առաջանում. եթե խոսակցություններն իրականությանը չեն համապատասխանում, ինչո՞ւ է իշխանական այդ շրջանակում Երևանի քաղաքապետի թեման այսքան մեծ հանրային ուշադրության կենտրոնում հայտնվել։

Աննա Հակոբյանի տեսանյութն էլ պարզապես խցանումների մասին դժգոհություն չէր։ Այն պարունակում էր բավականին հասցեական քննադատություն՝ ուղղված քաղաքի կառուցապատման քաղաքականությանը և այդ գործընթացների համար պատասխանատու պաշտոնյաներին։ Փաստացի հնչեցվում էր մի միտք. շենքեր կառուցելու թույլտվություն տալը դեռևս քաղաք կառավարել չէ։ Եվ սա արդեն Տիգրան Ավինյանի համար քաղաքականապես անհարմար իրավիճակ է։

Որովհետև երբ քաղաքապետի աշխատանքի թերությունների մասին խոսում են ոչ միայն ընդդիմախոսները, այլև իշխանության ամենամերձավոր շրջանակների ներկայացուցիչները, հարցը դուրս է գալիս սովորական քաղաքային դժգոհության սահմաններից։ 

Ամենահետաքրքիրն այն է, որ այս ամբողջ պատմության ընթացքում հանրությունը դեռևս հստակ պատասխան չի ստացել՝ ինչ է իրականում կատարվում ՔՊ-ի ներսում։ Կա՞ արդյոք քաղաքապետի թեկնածու դառնալու շուրջ պայքար, թե՞ մամուլում շրջանառվող տեղեկությունները չափազանցված են։

Արդյո՞ք Ալեն Սիմոնյանի հրապարակումը պարզապես համերաշխություն էր Աննա Հակոբյանի բարձրացրած խնդրին, թե՞ այն նաև քաղաքական ազդակ էր։ 

Սրանք հարցեր են, որոնց պատասխանը պետք է փնտրել ոչ թե ենթադրությունների, այլ հետագա գործողությունների մեջ։ Բայց մի բան հաստատ է. իշխանության ներսում հնարավոր մրցակցության մասին խոսակցությունները համընկել են Երևանի կառավարման շուրջ սուր քննադատության հետ, և այդ համընկնումն ինքնին քաղաքական ուշադրության արժանի հանգամանք է։

Իսկ Երևանի բնակիչներին, իհարկե, բոլորովին չի հետաքրքրում, թե իշխանական խոհանոցում ով ում հետ ինչ պայմանավորվածություն ունի, ով ում աթոռին է հավակնում և ով ում քաղաքական ճանապարհն է փորձում բացել կամ փակել։ Նրանց հետաքրքրում է, թե ինչու է քաղաքը խեղդվում խցանումների մեջ, ինչու է կառուցապատումը հաճախ առաջ անցնում ենթակառուցվածքներից և ինչու են պատասխանատուները միայն քննադատությունից հետո հիշում խնդիրների գոյության մասին։ 

Քաղաքապետի պաշտոնը մրցանակ չէ, որը պետք է բաժանվի իշխանական խմբերի միջև։ Դա պատասխանատվություն է քաղաքի և նրա բնակիչների առաջ։ Եվ եթե ՔՊ-ի ներսում իսկապես պայքար է հասունանում Երևանի քաղաքապետի պաշտոնի համար, ապա այդ պայքարը պետք է ունենա ոչ թե անձնական հավակնությունների, այլ քաղաքի զարգացման ծրագրերի բովանդակություն։

Հակառակ դեպքում ստացվում է, որ իշխանությունը սեփական ներսում արդեն քննարկում է հաջորդ քաղաքապետին, մինչդեռ գործող քաղաքապետի առջև դրված խնդիրները դեռ լուծված չեն։

Իսկ ամենամեծ հարցը մնում է նույնը՝ սա ընդամենը խցանումների մասին դժգոհությո՞ւն էր, թե՞ իշխանական վերադասավորումների նախերգանք, որի առաջին ազդակներն արդեն հրապարակային են դարձել։