«Վահագս հոգատար էր, ուշադիր, պատասխանատու, նպատակասլաց». Վահագ Աբրահամյանն անմահացել է հոկտեմբերի 4-ին Ջրականում, տուն «վերադարձել»... վեց ամիս անց

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Շատ աշխույժ, աշխատասեր, նպատակասլաց, պարտաճանաչ տղա էր Վահագս։ Ընկերասեր էր, փոքրի հետ փոքր էր, մեծի հետ՝ մեծ»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Վահագի մայրիկը՝ տիկին Գայանեն։ Վահագը ծնվել է Կոտայքի մարզի Նոր Հաճն քաղաքում։ Սովորել է նախ Նոր Հաճնի դպրոցում, այնուհետև ուսումը շարունակել է Նոր Գեղիի Գեղամ Աղաջանյանի անվան պետական գյուղատնտեսական քոլեջում, սակայն ուսումը կիսատ թողնելով՝ զորակոչվել է ժամկետային ծառայության։ «Վահագը լավ էր սովորում դպրոցում։ Ամուսինս մեքենաների նորոգմամբ էր զբաղվում, և անընդհատ իր հետ նաև Վահագին էր տանում իր աշխատավայր։ Եվ այդպես տղաս սիրեց այդ արհեստը։ Մինչև բանակ մեկնելն աշխատում էր այդ մասնագիտությամբ։ Վահագիս նպատակն էր, որ վերջացներ ծառայությունը, վերադառնար, աշխատեր, որպեսզի մենք տուն ունենայինք»։

2019 թվականի հուլիսի 24-ին Վահագը զորակոչվում է ծառայության։ «Ավագ որդիս այդ ժամանակ արդեն ծառայում էր բանակում։ Մեկ տարի եղբոր հետ ծառայեց Շուշիի զորամասում (ՀՕՊ)։ Հետո ավագ որդիս զորացրվեց, իսկ Վահագս տեղափոխվեց Ջրականի հակատանկային մարտկոց՝ ծառայությունն այնտեղ շարունակելու։ Բոլորն են նշում, որ նա աչքի է ընկել կարգապահությամբ, մարտական բարձր պատրաստվածությամբ, գերազանց առաջադիմությամբ։ Իր տեսակով ավելի ուշադիր էր։ Ավագ որդիս կարող էր ավելի ուշ-ուշ զանգել, բայց Վահագս ամեն օր երեկոյան ժամը յոթն անց կեսից ութն ընկած ժամանակահատվածում զանգահարում էր ինձ։ Իրենից կարող էի եղբոր մասին հարցնել, թե ուր է, ինչ է անում, նա էլ կատակում էր. «Մա՛մ, չի զանգել, չէ՞»։ Իր տեսակով ուշադիր և հոգատար էր։ Հայրիկն ավտովթարից էր մահացել, և նա կարծես ավագի ողջ պատասխանատվությունն իր վրա էր վերցրել։ Փոքր էր, բայց երևի բոլորիցս ամենաուժեղը»։

Սեպտեմբերի 27-ին սկսվեց պատերազմը։ Մայրիկն ասում է՝ ամեն օր երեկոյան նույն ժամին որդին զանգահարում էր իրեն։ «Հոկտեմբերի 4-ին էլ չզանգեց։ Զորամասում խոհարար էի աշխատում։ Այդ օրը շատ վատ ինքնազգացողություն ունեի։ Կարծես շունչս կտրվում էր։ Մտածում էի՝ գուցե ճնշումս է բարձրացել։ Հիմա կարծում եմ, որ սիրտս կանխազգում էր, թե ինչ է կատարվում»։

Հոկտեմբերի 3-ին է մայրիկը վերջին անգամ խոսել որդու հետ։ «Զանգերի ժամանակ կրակոցներ և այլ ձայներ չէի լսում։ Հոկտեմբերի 3-ի զանգի ժամանակ ես առաջին անգամ կրակոցների ձայն լսեցի, անհանգստացա, իսկ Վահագս արձագանքեց. «Մա՛մ, իրենք հեռու են»։ Բայց տղաները Ջրականում էին՝ թեժ մարտերի կիզակետում։ Ասում են՝ ոտքից է վիրավոր եղել, ընկերները չեն կարողացել դուրս բերել նրան։ Հրամանատարն ասել է, որ կգնան Վահագի հետևից, բայց էլ ո՞ւր գնային»։

Վահագի մարտական ուղին ասում է. «2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ից մինչև հոկտեմբերի 3-ը ներառյալ շարքային Վահագ Աբրահամյանն ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Ջրականի Նուզգար տեղամասում ծավալված մարտական գործողություններին՝ դրսևորելով անձնական արիություն և խիզախություն: Առանձնակի բարդություն ներկայացնող մարտական խնդիրների և առաջադրանքների կատարման համար առաջիններից էր, ով բարձր ոգով իր կամարտահայտությունն էր հայտնում անմիջական մասնակցությունն ունենալու համար՝ քաջ գիտակցելով, որ կենաց ու մահու պայքար է, ողջ մնալու հավանականությունը՝ ցածր: Մարտական գործողությունների ընթացքում հակառակորդի բազմաթիվ գրոհներ կասեցնելիս ոչնչացրել է մեծ քանակությամբ կենդանի ուժ և զինտեխնիկա»:

Ջրականի թեժ մարտերի ժամանակ՝ հոկտեմբերի 4-ին, Վահագն անմահանում է։ Վեց ամիս տիկին Գայանեն ապրում է հույսով՝ որդին ողջ է, տուն է գալու։ «Բայց վեց ամիսն անցավ, ու նա չեկավ...»։ Իսկ հետո 2021 թվականի գարնանը՝ մի քանի ԴՆԹ հետազոտությունից հաստատվել է Վահագի ինքնությունը։ «Հիմա ես չգիտեմ՝ իմ տղա՞ն էր, թե՞ ոչ։ Կարծես ինչ-որ սպասման զգացողություն է մնացել ներսումս։ Չեմ ուզում, որ նա լինի, բայց չեմ ուզում, որ նաև գերեվարված լինի։ Եվ այսպես ներսումս հակասություն է առաջանում։ Ի վերջո, ես չեմ տեսել իրեն, վեց ամիս անց ենք իրեն գտել։ Հիմա էլ խառը զգացումներ են ներսումս»։

Ապրելու ուժի մասին. «Վահագս տան միջնեկ երեխան էր։ Ավագ տղա ունեմ, կրտսերը աղջիկս է։ Նա մեր միջնեկն էր, բայց իրականում՝ մեծը, պատասխանատուն, հոգատարը, ուշադիրը։ Վահագիցս հետո չունեմ ուժ։ Ասում են՝ պետք է հպարտանաք, հերոսի մայր եք։ Բայց թող իմ տղան լիներ։ Ես հպարտ էի նրանով։ Կցանկանայի իմ տղայի աշխատանքի արդյունքները տեսնել, իր ընտանիքը, ապրած կյանքը։ Այդ ժամանակ կհպարտանայի, իսկ հիմա ինչո՞վ հպարտանամ՝ որ ես ապրում եմ, իսկ նա՝ ոչ։ Ամեն անգամ խունկ ծխելիս մտածում եմ՝ երեխան պետք է ծնողին այցի գար, ոչ թե հակառակը»։

Հ. Գ. - Վահագ Աբրահամյանը հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով։ Հուղարկավորված է Նոր Հաճնի պանթեոնում։ 

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում