ԱԺ-ն վերածել են էժանագին թատրոնի․ ՔՊ-ն ու ընդդիմությունը խաղում են իրենց դերերը

Ազգային ժողովում քաղաքական կրկես է, որտեղ իշխանությունն ու ընդդիմությունը հերթով մտնում են բեմ, իրար մեղադրում, իրարից ներողություն պահանջում ու վերջում փորձում հանրությանը համոզել, թե հենց իրենք են ճշմարտության վերջին պաշտպանը։

Մեկը մեղադրանք է նետում, մյուսը՝ հակադարձում, երրորդը՝ բեմից բարձրաձայն հայտարարություն անում։ Ու այս ամբողջ աղմուկը ներկայացվում է որպես քաղաքական լուրջ պայքար։ ԱԺ-ում իր ելույթի ժամանակ Արամ Վարդևանյանը ՔՊ-ականներից պահանջեց ներողություն խնդրել Նարեկ Կարապետյանից՝ նրա՝ այլ երկրի քաղաքացիություն ունենալու վերաբերյալ նախընտրական շրջանում հնչած պնդումների համար։ Վարդևանյանը, ըստ էության, իշխանությանը հիշեցրեց իր իսկ հնչեցրած մեղադրանքների պատասխանատվության մասին՝ պահանջելով, որ եթե պնդումները հիմնավոր չեն եղել, ՔՊ-ն ընդունի դա և ներողություն խնդրի։

Սակայն այս դրվագն էլ վերածվեց հերթական քաղաքական հակամարտության, որտեղ յուրաքանչյուր կողմ փորձում է առավելություն ստանալ մյուսի հաշվին։ ՔՊ-ն մեղադրանքներ է հնչեցնում, ընդդիմությունը հակադարձում է, հետո սկսվում է փոխադարձ մեղադրանքների շքերթը։

Իշխանությունը փորձում է ընդդիմությանը ներկայացնել որպես կասկածելի կապեր ունեցող ուժ, ընդդիմությունն էլ առիթը բաց չի թողնում՝ իշխանությանը մեղադրելու ստի ու սև քարոզի մեջ։ Բոլորն ունեն պատրաստի ելույթ, բոլորն ունեն թիրախ, և բոլորն էլ վստահ են, որ հանրությունը հենց իրենց է սպասում։

Իսկ հանրության խնդիրները հերթ են կանգնել, մինչև պատգամավորներն ավարտեն իրենց հերթական քաղաքական ներկայացումը։ Նարեկ Կարապետյանի քաղաքացիության հարցը կարելի է քննարկել, բայց եթե պնդումները հիմնավոր էին, թող ներկայացվեն փաստերը։ Եթե անհիմն էին, թող պատասխանատուները պատասխան տան։ Իսկ եթե կողմերը պարզապես հերթական առիթն են գտել միմյանց քաղաքական հարվածներ հասցնելու համար, ապա դա պետք է հենց այդպես էլ անվանել՝ քաղաքական շահարկում։

Ու ամենահեգնականն այն է, որ այս ներկայացման մասնակիցներից յուրաքանչյուրը փորձում է համոզել հանրությանը, թե մյո'ւսն է խաղում։ Մինչդեռ բեմը նույնն է, դերերը՝ ծանոթ, իսկ հանրությանը կրկին առաջարկվում է ծափահարել մեկին ու սուլել մյուսին։ Միայն թե այս թատրոնի տոմսի արժեքը վճարում է ոչ թե հանդիսատեսը, այլ քաղաքացին՝ իր վստահությամբ ու քաղաքականությունից ունեցած հիասթափությամբ։