Քաղաքական մեսի՞ջ․ այսօր՝ սրտիկներ ադրբեջանական երգի ներքո, վաղը՝ պար ադրբեջանական դուդուկի տակ

Նիկոլ Փաշինյանի՝ Թուրքմենբաշիից հրապարակած տեսանյութում, որտեղ նա սրտիկներ է ուղարկում հետևորդներին, հնչում է ադրբեջանցի երգչուհի Զեյնաբ Հասանիի «Aram Aram» երգը։ 

Պաշտոնական պարզաբանմամբ՝ երաժշտությունը քաղաքի շատրվաններից էր։

Իհարկե, կարելի էր հավատալ այս «պատահականությանը», եթե Փաշինյանի վարած քաղաքականությունը վաղուց ազգային շահերի վերաբերյալ լուրջ հարցեր չառաջացներ։ Երբ խոսքը մի իշխանության մասին է, որի քաղաքականությունը գնալով ավելի շատ հարցեր է առաջացնում ազգային շահերի տեսանկյունից, նման «պատահականությունները» դժվար է անտեսել։

Իսկապե՞ս անհրաժեշտ էր հենց այդ վայրում, հենց այդ պահին և հենց այդ երաժշտության ներքո տեսանյութ հրապարակել։ Գուցե շատրվաններն էին երգում, բայց քաղաքականության մեջ կարևոր է ոչ միայն այն, թե ինչ է հնչում, այլև այն, թե ինչ ուղերձ է փոխանցվում։

Եվ եթե այս ամենը պարզապես պատահականություն էր, ապա ինչո՞ւ է այն ավելի շատ խորհրդանշական, քան անմեղ թվում։

Գուցե սա ընդամենը երաժշտություն էր։ Բայց մտահոգիչն այն հեռանկարն է, որ վաղը հայ ժողովրդին կարող են ոչ միայն սովորեցնել հաշտվել ադրբեջանական օրակարգի հետ, այլև համոզել, թե այդ օրակարգի թելադրած երաժշտության տակ պարելն է խաղաղության գինը։

Շատրվանները կարող են երգել ցանկացած երգ։ Բայց երբ պետության ղեկավարը սրտիկներ է ուղարկում ադրբեջանական երաժշտության ներքո, հասարակությունն իրավունք ունի հարցնելու՝ իսկ ո՞վ է որոշում, թե վաղն ինչի տակ է պարելու Հայաստանը։

Արմինե Մկրտումյան