Շատ հիմար համեմատական թեզ կա, երբ Փաշինյանին համեմատում են Զելենսկու հետ. Արթուր Դանիելյանը նշել է նրանց տարբերությունները

Հայկական տեղեկատվական տիրույթում մի շատ հիմար համեմատական թեզ կա, երբ Փաշինյանին համեմատում են Զելենսկու հետ: Իրականում էս երկուսի համեմատության մեջ շատ ակներև է դառնում նրանց բացարձակ անհամադրելիությունը, որովհետև երկուսն էլ ավանտյուրիստ են, բայց մեկը միշտ սուբյեկտի դերում է հայտնվում, իսկ մյուսը՝ բացառապես օբյեկտի: Այս մասին գրում է Արթուր Դանիելյանը:

«Անցած շաբաթ օրը Զելենսկին Կասպից ծովում հարվածել է իրանական նավի ու հաջորդ օրը հայտարարել, որ Ուկրաինան տվյալ պահին կարող է խոցել ցանկացած թիրախ 3,000 կիլոմետր հեռավորության վրա: Այսինքն տեսականորեն դա ոչ միայն ՌԴ Տյումենի շրջանն է, կամ օրինակ՝ Լիսաբոնը, այլ նաև Իրանի գրեթե ողջ տարածքը: Նախապատմությունն էլ հետևյալն է՝ Զելենսկին իմանում է, որ Գերմանիայում, ամիսներ շարունակ տևած, ռուս-գերմանական բանակցությունները հաջող ընթացք են ստացել և արդեն տեղափոխվել են Բաքու: Նա, ինչպես բոլոր մտածող մարդիկ, հասկանում է, որ Գերմանիայի հավիտենական նպատակը Մերձավոր Արևելք դուրս գալն է, դրա հետ մեկտեղ հասկանում է, որ իր գլխին շատ, ՇԱՏ մութ ամպեր են կուտակվում, որոշում է երկրի ներսում համակարգը թափ տա: Փոխում է կառավարության կազմն ու հեռացնում պաշտպանության նախարարին: Իսկ արտաքին հարթակում կտրուկ թեքվում դեպի ԱՄՆ ու Իսրայել, ու Վաշինգտոն մեկնելուց առաջ խոցում իրանական նավը: 

Դեռ մեծ հարց է, թե ինչ արդյունք կտան Զելենսկու այս քայլերը, ՊՆ-ի հեռացումը նա դեռ ոչ մի կերպ չի մարսում, իսկ Իրանի հետ պրոքսի պատերազմի դիմաց ԱՄՆ-ից ու Իսրայելից ստանալիքը դեռ որ միայն ցանկություն է: Բայց փաստն այն է, որ էս մարդը սուբյեկտ է: Նա չի համակերպվում օբյեկտի ճակատագրի հետ: Եվրոպացիքի միջոցով պատերազմի սկզբում հասավ նրան, որ ռուսները հետ քաշվեն Կիևի մատույցներից, հետո Ստամբուլում գցեց եվրոպացիքին ու վազեց Բայդենի տակ՝ տրաքացնելով Գերմանիա մտնող ռուսական գազամուղը, հետո գնաց Թրամփի հետ հագավ ու վերադարձավ ԵՄ հովանու ներքո, հիմա նորից ուզում է ճամբար փոխի: Այո, արանքում նա հարյուր հազարավոր զոհեր ա տալիս, սեփական երկիրը քանդուքարափ ա անում, բայց չի հանձնվում: Զելենսկին բոլորին փորձում է իրենից կախվածության մեջ գցել, իսկ Փաշինյանը ձգտում է բոլորից կախված լինել: 

Փաշինյանը եկավ ու Արցախը հանձնեց Ադրբեջանին, տնտեսության ռեալ սեկտորը հանձնեց ՌԴ-ին, ֆինանսական սեկտորը տվեց ԵՄ-ին, կառավարությունը տվեց պրո-իսրայելական աղանդավորներին, ԵՄ-ին կեղծ խոստումներ տվեց, իսկ երբ բանը հասավ մարտնչելուն՝ կռվեց, բառից բուն իմաստով, մի քանի ժամ: Արցախը, որ միայնակ էր մնացել, 3 տարի կռվեց, իսկ Փաշինյանը՝ 2022-ի սեպտեմբերին հանձնվեց հաշված ժամերի ընթացքում։ Զանգեց Էրդողանին ու ծնկաչոք հրադադար մուրաց՝ Պրահայում Արցախը հանձնելու դիմաց: Էս մարդու կյանքի կրեդոն ինչ-որ մեկի կամ երբեմն մի քանիսի ձեռքերում օբյեկտ լինելն է: Օբյեկտացման ճանապարհով նա իր հետ քաշեց Հայաստանը որպես պետություն և հայերին որպես էթնոս: Երբ հայերի փոխարեն ինչ-որ երրորդ ուժեր որոշում են, որ Ադրբեջանի դեմ կռվելու երեխա չունենք, իսկ ՌԴ-ի դեմ վայրահաչելու ունենք, դա ուղղակիորեն բխում է Փաշինյանի հայտնի հայտարարությունից՝ «տանը ով սաղավարտ, զրահաբաճկոն ունի թող ջոկատ կազմի ու կռվի»... Ինքը ջոկատ կազմելու հետ կապ չունի ու չի ուզում ունենա: Ինքը գլխավոր գերագույն հրամանատար է, որն իր իսկ խոսքերով ընդամենը մոդերատոր է, որոշում կայացնող չէ: Իրանը կզելն ա... մեր հաշվին:

Երկու օր առաջ Իրանի ԱԳՆ Արաղչին հայտարարեց, որ պատրաստ է միջնորդ հանդիսանալ սաուդնիտների ու հութիների միջև հարաբերությունները կարգավորելու հարցում: Զելենսկին էլ փաստացի Թրամփին առաջարկում է Իրանի հետ ուղղակի կռվելու փոխարեն Իրանի ու Ուկրաինայի միջև միջնորդ դառնալ: 

Ու սա համեմատեք Փաշինյանի ստրկամիտ մուտիլովկեքի հետ՝ ԵՄ-ին սիրո խոստովանություն ա անում, դրա արդյունքում Մոսկվան պահանջում ա, որ սա կողմնորոշվի, սա բռնում, ասում ա, որ դա հայ ժողովրդի որոշելիքն ա: Մոսկվան էլ տեղում վզից բռնում ա, ասում՝ դե թող ժողովուրդը որոշի... Հասկանու՞մ եք՝ Մոսկվան պահանջում ա Փաշինյանից, որ նա հավատարիմ լինի ժողովրդավարական սկզբունքներին: Նույնը պահանջում ա Ալիևը: Ուշ, թե շուտ Իրանն էլ կպահանջի երևի: Վաղը մյուս օր Վիետնամն էլ մի պահանջ կդնի...»: