Տասնյակ սպորտսմեններ սոսկայով սնվել են Գագիկ Ծառուկյանի ձեռքից ու ոչ ոք ծպտուն չհանեց, բացի մեկից, այն էլ նա, ով մյուսների նման ծծակով չէր սնվել. քաղաքագետ

Ու այդ «տղամարդ տղերքից» ու պարծանք աղջկերքից ոչ մեկը` ոչ ոք ծպտուն չհանեց անգամ իրենց սնողի, իրենց կյանքն ու կենցաղն ապահովողի համար: Ոչ ոք:

 

Միակ ձայն հանողը ու արժանապատիվ ու տղամարդկային կեցվածք բռնողը Ծառուկյանի հետ վատ հարաբերություններ ունեցող` ավելի շուտ շատ վաղուց հարաբերություններ բոլորովին չունեցող ըմբիշ Արսեն Ջուլֆալակյանն էր: Միակը: Այն էլ մեկը, որ ծծակով կեր չի կերել Ծառուկյանի ձեռքից:

 

Գագիկ Ծառուկյանին երբեք չեմ համակրել և հիմա էլ չեմ համակրում:

 

Ինձ համար նա հակահերոս է, հայ հասարակության հերթական ու արդեն անցած շրջանի ցցուն համակարգային ախտանիշներից մեկը` այս հասարակության ծնունդն ու արդյունքը:

 

Բայց Ծառուկյանի հետ այս սցենարով կատարվողը դուրս է ոչ միայն բարոյականության, այլև իրավականության շրջանակներից:

 

Ու այն` ինչ այսօր կատարվում է նրա հետ` լինելու է շատ այլոց հետ ևս: Անգամ նրանց, որ այսօր ծափահարում են տեղի ունեցողին:

 

Բայց այստեղ հետաքրքիր է այն տղերքի ու աղջկերքի (հատուկ չեմ գրում աղջիկներ) մեռելային լռությունը, որ լիովին սպասելի էր:

 

Խոնարհությունից, հլույությունից, հնազանդությունից ու անսկզբունք մորթապաշտությունից, տեր փնտրելուց ու ամեն նոր ուժեղ տիրոջ տակ վայրկենապես նախկինին ուրանալով պառկելուց միայն կամայնության, տղամարդկության, սկզբունքայնության ու արժանապատվության շոուներ կարելի է ակնկալել: Շոու: Ֆասադ` ցուղադրություն: Բայց ոչ երբեք այդ հատկանիշները:

 

Մուսկուլը, մուսկուլով գլուխկոնծի տալը, շտանգա պոկել-օդ հանելը կամ դիմացինին գորգի վրա բարեհաջող պառկեցնելը դեռ տղամարդկության կամ կամային կանացիության նշան չէ:

 

Հատկապես այս հասարակությունում դա հաճախ ողորմելիության, ինքնալլկվածության ու սողունության հարատև ուղեկիցն է:

 

Ու սա միայն սպորտին չի վերաբերում:

 

Սա ամենուր է, բոլոր բնագավառներում: Ամենուր: Ամենուր ...

 

Առա´ջ Հայաստան:

 

Քո փայլուն զավակներով առա´ջ Հայաստան: