Այլևս ֆոտոսեսիաները պահ տված խալաթները, մեդալները արդիական չեն

Այս օրերին, երբ հայ մայրերի սիրտը կորացել է ցավի ու կսկիծի տակ Պաշտպանության նախարարի տիկնոջ` Ռուզաննա Խաչատրյանի ֆեյսբուքյան էջը ավելացավ մի նոր ֆոտոսեսիայով` այս անգամ Մուրացան հոսպիտալում վաղուց պահ տված բժշկական խալաթով: Բայց ինչպես սահմանը պահող զինվորը բացահայտեց այլևս պահ տված խալաթները, հերթապահ մեդալները, 80-ականների զենքը արդիական չեն արժեք չունեն:

Նախօրեին էլ Անահիտ Բախշյանը մի պարզ բացահայտում արեց. Էրեբունի հիվանդանոցում բժիշկները, մաքառում են վիրավոր զինվորների կյանքի համար, որոնց կողքին միայն իրենց ծնողներն են և նախարարությունից որևէ մեկը մինչ օրս չի մոտեցել այս ծնողներին:

Վիրավորված զինվորներից մեկի մայրը խնդրել էր փոխանցել իր խոսքը. «Ռուբենը մեր միակն է,- գոնե 50 տոկոսով վերականգնեն տղայիս առողջությունը, գոնե գդալ կարողանա բռնել, ես ուրիշ բան չեմ ուզում իրենցից: Բանակ տանելիս նշանակված ժամից ուշանալու դեպքում անմիջապես գալիս, հասնում էին տուն, իսկ հիմա ոչ մեկը չի գալիս ու ասում, որ տեր կկանգնենք քո տղային, ամեն ինչ կարվի հնարավորինս առողջությունը վերականգնելու համար: Խնդրում եմ, խնդրում եմ օգնեք տղայիս առողջությունը գոնե 50 տոկոսով վերականգնել»,- այս խոսքերը զինվորի մայրը մղկտալով է փոխանցել :

Ժամանակն է ամենապարզի գիտակցումը. այդ գիտակցումը առաջին հերթին պետք է արտահայտվի նախարարի տիկնոջ կողմից, որպես հայ մոր: Այսօր յուրաքանչյուր ավելորդ ցուցադրական քայլ կանգնում է որդի կորցրած զինվորի մոր կոկորդին` որպես ծարավ ու վրեժ:

Արցախյան պատերազմի չորս օրերը առավել մերկ բացահայտումներ արեցին, որոնք այլևս հնարավոր չէ քողարկել կանացի նուրբ ժպիտով ու ֆոտոսեսիաներով:

Ունեցանք 92 նահատակված որդի:

Նախարարի տիկինը պետք է որպես հայ մայր` պատասխան պահանջի պաշտպանության նախարարից, թե ինչու է նախարարը խախտում սոցիալական արդարությունը՝ չքավորների երեխաներին ուղարկելով առաջնագիծ, նախարարի մտիկինը որպես հայ մայր պետք է նախարարից պահանջի բացատրություն թե այդ ինչպես եղավ, որ այս օրերին մեր երկրի անվտանգության համար զոհված զիվորիները բացառապես սոցիալական վատ վիճակում ապրող ընտանիքների երեխաներ են: Նախարարի տիկինը որպես հայ մայր պաշտպանության նախարարից պետք է պահանջի ամենապարզ հարցի պատասխանը, որին սպասում են այդ զինվորների ծնողները. Եթե զոհված զինվորների ընտանիքները պետության թիկունքում սոված են ապրում, ապա ում անվտանգությունն են այդ զինվորները պահպանել և ովքեր են նույնականցվել նրանց զոհաբերության հետ:

Այս հարցերի պատասխանները առանց գունագեղ ֆոտոսեսիաների սպասում են որդեկորույս և առաջնագիծը պահող զինվորների մայրերը նախարարի տիկնոջից: