«Արծվի մենախոսությունը ճաղավանդակում»... Դավիթ Ամալյան

«Շնորհակալ եմ ինձ վանդակավորողներին, քանզի միայն էստեղ կարող էի հասկանալ, որ իրականում հոգիս է թռչում, իսկ թևերս ուղղակի ստանձնում են հոգուս ուղեկցողների դերը... Հավատում եմ, որ շուտով նորից թևերս կմիանան իմ ազատատենչ ճախրանքին, սակայն հոգուս միայնակ թռիչքներն ինձ հնարավորություն տվեցին վերևից տեսնել աշխարհի փոքրությունն ու Աստծու մեծությունը, չարի գրեթե աննկատ գոյանքն ու բարու հաստատուն և հավերժ գոյությունը... Այս անհամեմատելի համեմատություններն ինձ համար ծիծաղելի դարձրին դավաճանների գետնասողանքի լորձահետքերը, որոնք ոչինչ են ճախրաղոթքիս մեջ...

 

Ես ուժեղ եմ, որովհետև հոգիս թռչել գիտի, ես կաղոթեմ էն թույլերի համար, ում տեղից տեղ տեղափոխվելը միայն սողալով է լինում, հա, էդ սողացողներին ասեք, որ իրենց սողալը հեշտացնելու համար դավաճանության պարանից չբռնեն, այն անպայման կպոկվի, ու կգահավիժեն դեպի երկրանդունդը. Էդ ժամանակ ոչ մի Արծվաղոթք իրենց էդ անդունդից չի կարող փրկել..

 

Ամեն դեպքում կարոտել եմ ճաղավանդակից դուրս գտնվող ազատությանը, և միջիցս հորդացող լույսն ուզում եմ փոխանցել իրեն, որովհետև էդ ազատությունը բանտված է խավարով...

 

Չգիտեմ էս գրածս ինչ էր. մտորում էր, թե գրառում էր, կամ միգուցե փոքրիկ պատմվածք, բայց գիտեմ ում և ինչ երևույթի է նվիրված և եթե սկզբում չվերնագրեի «Արծվի մենախոսությունը ճաղավանդակում», փակագծերս բացելով վերջում կվերնագրեմ։ 

 

«Կալանավայրում տեսակցեցի ԲԱԳՐԱՏ ԱՐՔԵՊԻՍԿՈՊՈՍ ՍՐԲԱԶԱՆԻՆ»...