Զելենսկու հեռանալը գուցե ուզում են Ուկրաինային «թարմ քաղաքական արյուն» ներարկելու համար, որպեսզի շարունակի հոսել արյունը ռազմաճակատում, վերլուծաբան

Ուկրաինայի նախագահ Զելենսկին հայտնել է, որ նոյեմբերի 19-ին կմեկնի Թուրքիա, որտեղ քննարկելու է Ռուսաստանի հետ բանակցությունը վերսկսելու հարցը: Այս մասին գրել է վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը։

«Մինչ այդ, Թուրքիայի ԱԳ նախարարությունն էր հայտարարել, որ ակնկալում են, թե մինչեւ դեկտեմբերի3-ը հնարավոր կլինի վերսկսել ռուս-ուկրաինական բանակցությունը: Բայց, ամենից էական իրադարձությունը թերեւս տեղի է ունեցել Ուկրաինայում, ինչն էլ ըստ երեւույթին Զելենսկուն ստիպել է մտածել Ռուսաստանի հետ բանակցության մասին: Խոսքը Կիեւում կոռուպցիոն սկանդալի մասին է: Իհարկե Զելենսկին այդտեղ չի այսպես ասած մեղադրվում, սակայն դրանով անցնում են նրան շատ մերձ մարդիկ, այդ թվում Թեմուր Մինդիչը, որը Ուկրաինայի նախագահ Զելենսկու նախկին բիզնես գործընկերն է եւ որին համարում են նաեւ Զելենսկու «դրամապանակ»:

Կոռուօցիոն սկանդալն իհարկե պետական միջոցների յուրացման հարցով է, իսկ Ուկրաինայում, ինչպես հայտնի է, արդեն տեւական ժամանակ պետական միջոց ասվածն ըստ էության Արեւմուտքից տարատեսակ օգնություն տրամադրվող միլիարդներն են: Նոյեմբերի 10-ին Ուկրաինայի հակակոռուպցիոն Բյուրոյի ստորաբաժանումները խուզարկություն էին իրականացրել Մինդիչի տանը, սակայն նա մինչ այդ հասցրել էր հեռանալ Ուկրաինայից: Ասում են, որ նա մեկնել է Իսրայել: Ընդ որում, Մինդիչին չգիտես ինչու նաեւ հետին թվով զրկել են Ուկրաինայի քաղաքացիությունից, եւ տեսակետ կա, որ դա արել են նրան արտահանձնելու պահանջի հիմքը վերացնելու համար: Այլ կերպ ասած, անկասկած է, որ Մինդիչի փախուստը չէր կարող տեղի ունենալ առանց Ուկրաինայի բարձրագույն իշխանության գիտության: Հետեւաբար հասկանալի է, որ կոռուպցիոն սկանդալի թելերը շատ հանգիստ տանելու են Զելենսկու գրպան, որտեղ սովորաբար պահում են «դրամապանակը»:

Ի դեպ, հատկանշական է, որ ամիսներ առաջ Զելենսկին փորձ արեց փոխել հակակոռուպցիոն Բյուրոյի լիազորություններն ու այսպես ասած դարձնել կառույցը իրեն ավելի ենթակա: Բայց, եղավ ճնշում Արեւմուտքից, այդ թվում Ուկրաինայում արեւմտյան փողով գործող կազմակերպությունների բողոքի տեսքով: Զելենսկուն թույլ չտվեցին ենթարկեցնել իրեն այն կառույցը, որը ըստ էության ստեղծվել է արեւմտյան հորդորով եւ բնականաբար՝ Արեւմուտքին դե ֆակտո ենթակա լինելու համար: Հասկանալի է, եթե չլիներ ճնշումը Արեւմուտքից, Զելենսկին շատ հանգիստ կփոխեր այդ Բյուրոյի լիազորությունները, կկրճատեր դրանք ու կդարձներ իրեն ավելի ենթակա: Իսկ հիմա, այդ զենքով Արեւմուտքը փաստացի ճնշում է բանեցնում Զելենսկու վրա:

Հարց է իհարկե՝ ճնշում են, որ նա հեռանա՞, թե՞ ճնշում են, որ պայմանավորվի ռուսների հետ: Հնարավոր է դրանք փոխկապակցված են, սակայն ամբողջ հարցն այն է, որ Արեւմուտքում թերեւս չկա միատարր կարծիք ռուսների հետ բանակցության մասով: Վստահ չեմ, օրինակ, թե բրիտանացիները կամ եվրոպացիներն ընդհանրապես ուզում են դա: Բայց, Զելենսկու հեռանալը գուցե ուզում են, այսպես ասած, Ուկրաինային «թարմ քաղաքական արյուն» ներարկելու համար, որպեսզի նաեւ դրա շնորհիվ շարունակի հոսել արյունը ռազմաճակատում»,-գրել է վերլուծաբանը։