Թե՛ Ալիևի սադրանքները, թե՛ Սիմոնյանի անլուրջ արձագանքը վկայում են մեկ բան՝ ժամանակն է հրաժարվել պասիվ արձագանքման քաղաքականությունից և անցնել պատասխանատու պետականության քաղաքականությանը․ Արտակ Սարգսյան

 

Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի վերջին հայտարարությունը՝ իբր «Չկա Սևանա լիճ, կա Գյոյչա լիճ», ոչ թե պատահական խոսք է, այլ նպատակային քարոզչական քայլ՝ ուղղված տարածաշրջանի պատմական իրականության խեղաթյուրմանը և սեփական հասարակության ներսում անառողջ ազգայնականության տարածմանը։ Այս հայտարարությունը ևս մեկ անգամ ապացուցում է, որ Բաքուն շարունակում է հետևողականորեն իրականացնել հայատյաց և ռևանշիստական քաղաքականություն, որը հիմնված է պատմության կեղծման, աշխարհագրական անունների փոփոխության և հայկական ինքնության ժխտման վրա։

Այդուհանդերձ, Հայաստանի Ազգային ժողովի նախագահ Ալեն Սիմոնյանի արձագանքը՝ թե «Ալիևի հայտարարությունը ուղղված է ներքին հանդիսատեսին», միաժամանակ ճիշտ է և վտանգավոր։ Ճիշտ է այն իմաստով, որ Ալիևը իրոք փորձում է ներքին լսարանին ներկայացնել հաղթողի կերպար, սակայն վտանգավոր է այն պատճառով, որ նման մոտեցումը պարզեցնում է սպառնալիքը և նվազեցնում պետական զգոնությունը։

Ինչպես ես՝ Արտակ Սարգսյանս, բազմիցս նշել եմ, Կովկասյան տարածաշրջանում ոչ մի հայտարարություն չի արվում առանց ռազմավարական հաշվարկի։ Երբ քաղաքական գործիչը խոսում է պատմական տարածքների մասին, նա ուղերձ է հղում ոչ թե ժողովրդին, այլ միջազգային և տարածաշրջանային ուժերին։ Այսինքն՝ նման հայտարարությունները նախապատրաստում են հանրային կարծիքը և բացում ճանապարհ նոր ագրեսիվ գործողությունների համար։

 

Այսօր արդեն տեսանելի է, որ խաղաղության պայմանագրի ձգձգումը ստեղծել է մի շարք վտանգավոր հետևանքներ.

 

Ներքին մակարդակում

 

հասարակության շրջանում խորանում է հուսալքությունը և անվստահությունը իշխանությունների հանդեպ,

Արցախից տեղահանված մեր հայրենակիցների սոցիալական խնդիրները շարունակում են անտեսվել,

պետական կառավարման համակարգը դառնում է ավելի պասիվ և կորցնում է ազգային գաղափարական ուղղությունը,

 

աճում է հասարակական անտարբերությունը և ազգային ինքնապաշտպանական ներուժը թուլանում է։

Արտաքին մակարդակում

ձգձգված անորոշությունը թույլ է տալիս Ադրբեջանին իրագործել տարբեր սահմանային սադրանքներ և ռազմական սցենարներ,

 

միջազգային կազմակերպությունները բավարարվում են դատարկ հայտարարություններով, առանց որևէ գործնական քայլի,

 

ստեղծվում է իրավիճակ, որտեղ պատերազմի ռիսկը օրեցօր բարձրանում է, իսկ Հայաստանի դիվանագիտական դիրքերը՝ թուլանում։

 

Այս իրողությունների պայմաններում մեր կուսակցությունը՝

«Քոչարի» Ազգային Վերածնունդ և Ազգի Զարթոնք Կուսակցությունը,

համարում է, որ Հայաստանի իշխանությունները պարտավոր են գործել ոչ թե արձագանքող, այլ կանխարգելիչ ձևով։

 

Մեր առաջարկվող լուծումները

1. Պետական ռազմավարական հաղորդակցության ձևավորում – յուրաքանչյուր հակահայկական հայտարարությանը պետք է հետևի ոչ թե հեգնական կամ մեղմ արձագանք, այլ փաստարկված ու հրապարակային պատասխան՝ պատմական, իրավական և միջազգային հարթակներում։

2. Միջազգային կառույցների հաշվետվողականության պահանջ – Հայաստանը պետք է առաջադրի հստակ պահանջներ ՄԱԿ-ին, ԵԱՀԿ-ին, ԵՄ-ին և Եվրոպայի խորհրդին՝ արձանագրելու Ադրբեջանի սիստեմային ագրեսիան և պահանջելու գործնական պատժամիջոցներ։ Եթե չկան զսպեցնող լծակներ Ալիևի նկատմամբ, ապա միջազգային կառույցները կորցնում են իրենց գոյության իմաստը։

3. Տարածաշրջանային դաշնակցային քաղաքականություն – Հայաստանը պետք է խորացնի համագործակցությունը այն պետությունների հետ, որոնք իրականում շահագրգռված են Կովկասում կայունությամբ՝ միաժամանակ չկախվելով միայն մեկ ուժից։

4. Արտաքին քաղաքական դիվերսիֆիկացիա – անհրաժեշտ է ստեղծել նոր դիվանագիտական ճակատներ՝ եվրոպական, ասիական և մերձավորարևելյան ուղղություններով, որպեսզի Հայաստանի ձայնը հնչի ոչ թե զոհի, այլ պետական արժանապատվությամբ լի դիրքից։

5. Ազգային միասնության վերականգնում և տեղեկատվական պաշտպանություն – պետությունը պետք է գործի ոչ թե լուռ դիտորդի, այլ ազգային ինքնագիտակցության ուժեղացնող դերակատարի դիրքից։

Այսպիսով, թե՛ Ալիևի սադրանքները, թե՛ Սիմոնյանի անլուրջ արձագանքը վկայում են մեկ բան՝ ժամանակն է հրաժարվել պասիվ արձագանքման քաղաքականությունից և անցնել պատասխանատու պետականության քաղաքականությանը։

 

Խաղաղությունը չի ձեռք բերվում լռությամբ կամ անորոշությամբ․ այն ձեռք է բերվում միայն այն դեպքում, երբ պետությունը ունի կամք, հստակ դիրքորոշում և իրական զսպող մեխանիզմներ։

---

«Քոչարի» Ազգային Վերածնունդ և Ազգի Զարթոնք Կուսակցություն