Երբ մատնությունը դառնում է ծառայություն

Լրագրող, հաղորդավարուհի Կարինե Վանոսյանը գրում է.

Երբ մատնությունը դառնում է ծառայություն..

Ցավալի է, երբ հոգեւորականը իշխանություններին հաճոյանալու համար նախընտրելի է համարում մատնությամբ շահ որոնող «ծառայությունը»։

Մեր Հավատքի Տունը մի՛շտ եղել է ու պիտի լինի խաղաղության, խոնարհության եւ հոգեւոր միասնության սրբավայր, իսկ այն հոգեւորականները, որոնք առաջնորդվում են անձնական վախերով, իշխանահաճ հավանություններով կամ ներքին կասկածներով, վաղ թե ուշ հեռանում են այն ճանապարհից, որի ընթացքը տրված է միայն ճշմարիտ սպասավորներին։

Ավելի ցավալի է, երբ սքեմակիր Տեր Արամը, Տեր Թադեն, Տեր Տարոնը եւ իրենց նմանները փորձում են սեփական գործակցությունը մատուցել որպես «խոնարհության» օրինակ, մինչդեռ իրականում արդարացնում են այն անարդար բռնությունները, որոնք հենց Աստծո սպասավորների դեմ են ուղղված։

Քահանայական երդումը տրվում է ոչ թե իշխանությունների, այլ Աստծո առջեւ։

Եւ երբ հոգեւորականը մատնում է իր հոգեւոր եղբորը՝ հաճոյանալու «հզորներին», ապա նա մատնում է ոչ թե իր հոգեւոր եղբայրներին, այլ Քրիստոսին՝ Նրան, Ում անունով օրհնում է, Ում Խոսքով քարոզում է եւ Ում հավատքի վրա պիտի ամուր կանգնի։

Քահանան չի ծառայում իշխանություններին, նա ծառայում է Ճշմարտությանը։

Նրա խոնարհությունը չի կարող վերածվել կեղծ հնազանդության, նրա հավատարմությունը չի կարող չափվել իշխանական հրահանգներով։

Այնտեղ, որտեղ հավատքը զիջում է հաշվարկին, սեփական շահերին կամ նեղսրտությանը, ապա սկսվում է հոգեւոր դավաճանությունը։

Եկեղեցին դարեր շարունակ դիմակայել է բռնություններին՝ շնորհիվ այն քահանաների, ովքեր ճշմարտության կողմնակից են եղել՝ նախընտրելով նույնիսկ անցնել բազում հալածանքների, բանտարկությունների կամ մահվան վտանգի միջով։

Այսօրվա ողբերգությունն այն չի, որ Սրբազան Հայրերին ու քահանաներին ձերբակալում են։

Ողբերգությունն այն է, որ կան այնպիսիք, ովքեր սեփական ձեռքերով են բացում բանտախցի դռներն իրենց հոգեւոր եղբայրների առջեւ՝ իշխանության հանդեպ պարտավորությունների կամ վախերի պատճառով։

Երբ հավատքը դառնում է հարմարավետություն, իսկ ծառայությունը՝ հաշվարկ, քահանայությունը կորցնում է իր սրբությունը։

Եւ երբ եկեղեցականը Խաչը կրում է առանց հավատքի, նա այլեւս չի ծառայում Աստծուն, այլ ինքն իրեն։

Այսօր Եկեղեցու ներսում ամենավտանգավոր մարտը արտաքին հալածանքը չի, այլ ներքին դավաճանությունը՝ մատնության սպասարկմամբ։

Այն լուռ, քողարկված դավաճանությունը, որ խոսում է «խաղաղության» անունով, բայց ծառայում է այլ տիրոջ շահերին։ Դավաճանություն, որը գործում է ներսից՝ մարելով հոգեւոր լույսը եւ փորձելով բաժանել եղբայրներին ու քանդել միասնությունը։

Բայց Աստծո ճշմարտությունը երբեք չի կարող քաղաքականացվել։ Այն վեր է իշխանություններից, վարչակարգերից ու ժամանակներից։

Եւ եթե այսօր այդ լույսը փորձում են մարել, ապա մեր Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին դեռ ունի մեծաթիվ ազնվաշնորհ, անդավաճան հոգեւորականներ, ովքեր երբեք չեն մոռանում, թե Ում առջեւ են ուխտել եւ Ում համար են պատրաստ կրել իրենց սրբագույն ծառայության Խաչը մինչեւ վերջ։