Հանրույթի մահը. Վարուժան Բաբաջանյան

 

Ի վերջո, անգամ տերմինաբանության մեջ համաձայնության չեկած կողմերը ի՞նչ խաղաղության օրակարգ են կառուցում։ Այս պահի հարաբերական խաղաղությունը պատերազմում մեր պարտության արդյունքն է, որովհետև խնդրո առարկան նվաճված է, սահմանազատման արդյունքում Ադրբեջանը գոնե առայժմ միակողմանիորեն ստանում է իր պահանջած հատվածները, քաղաքական և իրավական առումով ստացել է հարցը թաղելու բոլոր գործիքակազմերը` ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի լուծարում, միջազգային ատյաններից ընդդեմ Ադրբեջանի հայցերի հետկանչ և այլն, արդյունքում դիմացը չտալով գեթ մեկ ռազմագերի...

Հիմա ինչքան ուզում եք պոռոտախոսեք, բառախաղեր արեք, թռեք վերև, իջեք ներքև` փաստը սա է, վե՜րջ։ Ու Ալիևի այդ խոսույթի պարագայում Վաշինգտոնյան փաստաթղթերը չափազանց նման են փափուկ կապիտուլիացիայի, երբ դահիճը զոհին լպստում է հոշոտելուց առաջ։

 

Հետևաբար` այս հարաբերական խաղաղությունը բացառապես պարտության ու զիջումների արդյունք է, ոչ թե կորեյկոների գիգանտ մտքի ու դիվանագիտության, ինչպես ցինիկաբար փորձում են վաճառել մեզ վրա իշխանական մունետիկները։

 

Ամենավտանգավորը` ժամանակին անգամ կտրուկ հերքում էին այն, ինչը հիմա ստորագրել են։ Թեման եփեցին, ծամեցին, Օվերտոնի պատուհանի բանաձևով հաշտեցրին հանրային տրամադրությունների հետ, ճանապարհ բացելու անվան տակ փաթեթավորեցին Մինսկի խմբի լուծարումն ու մյուս միակողմանի զիջումները և մի պայծառ առավոտ ստորագրեցին այն` մեր վզին փաթաթելով իբրև խաղաղարար փաստաթուղթ...

 

Վտանգ կա, որ այժմ էլ կրկին հանրային կրքերը կթուլացնեն` թեման սովորական դարձնելով ու հանրային զգոնությունը բթացնելով, ու Ալիևը, ով ոչ մի դեպքում չի շեղվում միջանցքային տրամաբանությունից, կստանա այն։

 

Հաջորդիվ հանրային ականջները կգերդոզավորեն ադրբեջանցիների վերաբնակեցման թեմայով ու մի գեղեցիկ օր կփաթաթեն մեր վզին` իրենց համար նոր տիտղոս հորինելով...

 

Ու քանի որ այս քաղաքական քաղցկեղից քայքայված հանրույթը ավելի շուտ իր մահն է տենչում, քան ցավոտ բուժումը` անտարբեր կհետևի իր անդամահատմանը և, մի ոչ պայծառ առավոտ, հոգին կավանդի` հանուն կորեյկոների ու դիլետանտ թափառախմբի բարեկեցության...»: