«Հետույք են խաղացնում»` թանկով վաճառում էժան ստորագրությունները

Հասարակական-քաղաքական դաշտում այս պահին երկու թեմա է «տաք»` Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսին ամեն գնով գահընկեց անելու Նիկոլ Փաշինյանի աննահանջ ջանքերը և, իհարկե, դեռևս դրանից առաջ օրակարգում եղած իմպիչմենտը: Ասել է` Նիկոլ Փաշինյանին «գահընկեց» անելու գործընթացը:

Կենտրոնանանք երկրորդի վրա` չմոռանալով առաջինը: Նախ նշենք, որ այս օրակարգը Նիկոլ Փաշինյանի արտախորհրդարանական ընդդիմության օրակարգն է. նախաձեռնողներն են «Արթուն ենք» շարժման հիմնադիրներ Նարեկ Մալյանն ու Էդգար Ղազարյանը: Շեշտենք` սա Նիկոլ Փաշինյանի օրակարգը չէ, ինչը շատ կարևոր է ընդդիմադիր դաշտում: Իշխանական զույգի` հասարակական տրամադրություններն ամեն «գրգռող» հերթական գրառումից կամ արարքից հետո ընդդիմադիրների ֆեյսբուքյան գրառումները նույնպես Նիկոլ Փաշինյանի վերահսկելի օրակարգն են: 

Իմպիչմենտի գործընթացը սկսելու համար անհրաժեշտ է լինելու 36 ստորագրություն, ասել է թե` 6 ձայն «Պատիվ ունեմ»-ից, 28-ը` «Հայաստան» դաշինքից, ևս երկուսը` անկախ պատգամավորներից կամ ՔՊ-ից: «Պատիվ ունեմ»-ը նախ առաջարկեց թեկուզ Ռոբերտ Քոչարյանին առաջադրվել վարչապետի պաշտոնում, ինչից հրաժարվելուց հետո հենց նրանք առաջադրեցին Մասիսի համայնքապետ Դավիթ Համբարձումյանի թեկնածությունը:

Առաջնահերթ, իհարկե, գնդակը «Հայաստան» դաշինքի դաշտում է. այդ խմբակցությունը որքան էլ Նիկոլ Փաշինյանի թիրախն է դառնում ԱԺ-ում հարցուպատասխանի ժամանակ, «համբալ» անվանվում նրա կողմից, համառորեն «անուն է կպցնում» իմպիչմենտին, փողոցային պայքար չի նախաձեռնում թեկուզ «ինքն իր համար» առանձին, և համբերատար սպասում է գալիք ընտրություններին: Գալով իմպիչմենտին: «Հայաստան» խմբակցության պատգամավորներն իրար հերթ չտալով կրկնում են` կդնենք մեր «պակասող 28 ստորագրությունները»: Կրկնում են ու շեշտում` «պակասող»: Բառախաղ անում ու լրագրողներին մեղադրում բառախաղի մեջ: Իսկ իրականում ամեն ինչ շատ պարզ է` «Հայաստան» դաշինքի բոլոր պատգամավորներն աներկբա ընդունում են, որ իրենցից ցանկացածը մի Հովիկ Աղազարյան չկա և որ իրենք ավելի քիչ են ուզում Փաշինյանը հեռանա, քան, ասենք, նույն Աղազարյանն ու Հակոբ Ասլանյանը (նրանց պարագայում խնդիրը ոչ թե Փաշինյանին անվստահություն հայտնելն է, այլ թեկնածուին առաջադրող ուժերը): 

Միով բանիվ` 4 տարի իրենց մանդատը հայ ժողովրդին ոչ մի կերպ չծառայեցրած, բայց նախկինում «դավաճան» որակված իշխանության հետ գործուղումների մեկնածները, կլորիկ աշխատավարձ ու պարգևավճար ստացողներն այսօր «հետույք են խաղացնում»` փորձելով թանկով վաճառել իրենց էժան ստորագրությունները: 

Դրանք այն ստորագրության տերերն են, որ մի քանի անգամ փողոցային պայքարը վիժեցրել են, իսկ 2021-ին փողոցի լարվածությունն ընտրություններով պարպել: Այդ ուժի մի կին պատգամավոր` Արմենուհի Կյուրեղյանն էլ, որն այսօր կրկնում է անգիր արած «պակասող 28 ստորագրություններ» արտահայտությունը, դեռևս  2022-ին պնդում էր, թե «Կառավարող կուսակցությունում կան մարդիկ, որոնց համար առաջին տեղում ոչ թե Փաշինյանն է, այլ հայրենիքը» ու չէր տալիս այդ մարդկանց անունները, որ վատ դրության մեջ չդնի նրանց: Այն ստորագրության տերերը, որոնք Արցախի հանձնումից հետո ոչ մի փողոցային ցույց չեն նախաձեռնել, չնայած` ի՞նչ նախաձեռնեն, դա նրանց մոտ կարծես միտումնավոր կերպով միշտ ձախողվում է. վերջում մարդկանց միշտ տուն են ուղարկում: Ահա այս էժան ստորագրությունների տերերը բացահայտ ասում են, որ ևս մեկ տարի ժամանակ են տալիս Նիկոլ Փաշինյանին, որը, գանք նյութի սկզբին, համառորեն պայքարում է Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի, եթե կուզեք` եկեղեցու, եթե կուզեք` մեր կրոնի դեմ: 

Իսկ մենք միարժեքորեն չգիտենք, թե ինչ է բանակցում Փաշինյանը Սյունիքի մասով, չգիտենք` երբ ու որտեղից կշարունակվի չարաբաստիկ սահմանազատումը, որտեղից հայրենիքի հերթական կտորը կպոկեն, իսկ միգուցե վաղը առավոտյան լայնածավալ հարձակո՞ւմ կսկսվի ընդհուպ մինչև Երևանի վրա: Ո՞վ գիտե: 

Մեկ տարում Փաշինյանն ինչեր ասես, որ չի կարող անել ու չի անի... 

NEWSPRESS.am