Գերակա շահը մեծ ախորժակ ունեցողների կարիքները բավարարելու համար է

Երբ 2000-ականներին սկսեցին Երևանի մշակութային շենքերի ապամոնտաժումը, հանրության և հատկապես մեղավորներն իրենց խիղճը հանգստացնելու համար որոշեցին հին մշակութային ժեստ անել հանրությանը. կառուցել «Հին Էրիվանը», մոտ 2,5 հա տարածքի վրա, պարփակված Արամի, Բուզանդի, Աբովյան փողոցներով:

Եվ քանի որ այս նախագիծը կյանքի կոչվելու համար ներդրումների կարիք կար, նաև հայտարարությունը սոսկ ժամանակ շահելու միջոց էր:

Սակայն հանրության պահանջները տարիների ընթացքում կարծես թե փոխվեց և կամա-ակամա ստիպված էին «Հին Էրիվան» նախագիծը ոչ միայն շահարկել, այլև փորձել իրականացնելու ելքեր գտնել:

Ինչպես երևում է ՀՀ քաղաքաշինության նախարար Նարեկ Սարգսյանի վերջին հայտարարություններից, «Հին Էրիվան» նախագծի առնչությամբ դեռևս բացի տարածքը մաքրելուց, այլ քայլեր չի արվել, և դեռ հայտնի չէ՝ արվելու է, թե ոչ:

Հիշեցնենք, որ կառավարությունը պայմանագիր կնքել է կառուցապատողի՝ շվեյցարացի Վարդան Սրմաքեշի հետ, ծրագիրը գնահատվել է 100 մլն դոլար:

Նշենք, որ Երևանում այն տարածքները, որոնք գնային առումով մրցունակ են, գտնվում են կենտրոնամերձ տարածքներում, և Քաղաքապետարանն է կարողանում գումարներ աշխատել, և ճարտարապետները, և հիմնավորողները, և կառուցողները, և քցողները, և գնորդները: Այնպես, որ Երևանի մշակութասպանությունը ձեռնտու է մեծաթիվ ընչաքաղցների, որոնց մոտ հանրության կարծիքը երրորդական է:
Գերակա շահ, իրացման գոտի անվանումները պարզապես միջոց են բավարարելու մեծ ախորժակ ունեցողների կարիքները:

Այս տարիներին նման անվանումներին զոհ է գնացել Երևանի կենտրոնի մշակութային հուշարձանների զգալի մասը, իսկ կառուցապատողների հիմնական մասը` վերցնելով գումարները, անհետացել է, իսկ հաճախ բանտում հայտնվել են գործիքի դեր ունեցողները:

Այսօր էլ Երևանում կան այնպիսի տարածքներ, որոնք չեն համապատասխանում ոմանց ճաշակին, օրինակ Կոնդը, Սարի թաղը: Շատ երկրներ իրենց պատմությունը պահպանում են անգամ հին ու ծուռտիկ-մուռտիկ շենքերը պահպանելով, քանի որ դա իրենցն է: Օրինակ, եթե մայրիկդ Ջենիֆեր Լոպեսը չէ, դա չի նշանակում, որ պետք է դեն նետես, նա քո մայրն է:

Իսկ հայ նորահայտ հարուստների, նրանց ճաշակը սպասարկողների համար գերադասելի է մայրը նման լինի Ջենիֆեր Լոպեսին, հակառակ դեպքում անպետք լաթի կտորի նման դեն կնետեն, ինչպես դեն նետեցին Հայաստանի պատմության մի հատվածը:

Եվ քանի որ նորահայտերի համար պետք է կատեգորիաներ ստեղծագործել, ապա ոչ լավագույն մտածողները որոշել են գերակա շահ, հանրային շահ, իրացման գոտի:

Կկառուցվի՞ ի վերջո Հին Էրիվանը: Այս հարցի պատասխանը ոչ-ոք չունի, անգամ Նարեկ Սարգսյանը: Նախարարը, լինելով նաև ճարտարապետ, հասկանում է, որ միայն ճարտարապետների, հանրության բարի ցանկությունները բավարար չեն՝ թալանված միլիոններից կոպեկներ ներդնել միայն պատմություն ունենալու համար: