Անհեթեթություն է քննարկել անգամ, որ Հայաստանը՝ որպես պետություն, արցախցիների հարցում չունի պատասխանատվություն ու պարտավորություն. քաղաքագետ

Վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը գրել է.

«Արցախից Հայաստան է բռնի տեղահանվել ավելի քան 100 հազար մարդ: Այդ 100 հազար մարդիկ ամենատարբեր են՝ իրենց խառնվածքով, արժեհամակարգով, իրենց դատողությամբ, մտածողությամբ, հոգեբանությամբ, քաղաքական հայացքներով, պատկերացումներով, իրենց արցախյան կյանքի հետագծով, շատ ու շատ այլ բաներով:

Նրանցից ամեն մեկը Հայաստանում մի բան կարող է ասել, անել, մեկի արածը ճիշտ կլինի, մյուսինը՝ սխալ, երրորդինը հարաբերական, չորրորդիը` հակասական: Մեկը մի տեղին բան կասի, մյուսը՝ անտեղի, մեկը ընդդիմադիր ինչ-որ քաղաքական ուժի «ծուղակ» կընկնի, մյուսը՝ իշխանության «ծուղակում» կհայտնվի, մեկին սա «կհավաքագրի», մյուսին՝ նա, մեկը սրա հանդեպ նեղացածությունն ինչ-որ բանով կարտահայտի, մյուսը կփորձի Արցախից մնացած ինչ-որ հաշիվներ մաքրել, երրորդը ու չորորդը լուռ կտառապեն:

Հիմա, այդ ամենի մեջ կա մի մեծ խնդիր՝ բռնի տեղահանված արցախցիների արժանապատիվ կյանքը Հայաստանում ապահովելու խնդիրը:

Այս խնդիրը անհնարին է լուծել առանց պետական ծրագրային մոտեցման: Կներեք, բայց անհեթեթություն է քննարկել անգամ, որ Հայաստանը՝ որպես պետություն, այս հարցում չունի պատասխանատվություն ու պարտավորություն:

Ներեցեք, բայց տասնյակ հազար մարդկանց համար կյանքի խնդիր դարձած իրավիճակում թողնել այս հարցը, ու ընկնել մտավարժանքների հետեւից՝ հիմնավոր է Հայաստանի կառավարության պատասխանատվության մասին խոսելը, թե անհիմն, ու այդ ամենն էլ արդարացնել նրանով, որ այս մի արցախցին այսպես ասաց, այն մեկը՝ այնպես ասաց, մեղմ ասած արդյունավետ չէ, եթե չասենք, որ շատերի դեպքում պարզապես մանիպուլյատիվ ու անգամ քինախնդիր է:

Եվ, եթե որեւէ մեկը կարծում է, որ այդ հորձանուտում ինքը ճշմարտության կրողն է, դիմացինը՝ սխալի, դա էլ երեւի թե մոլորություն է:

Կա այստեղ մի ճշմարտություն՝ խնդիրը պահանջում է կառավարության ծրագրային ու համակարգված, հասցեականություն ենթադրող աշխատանք:

Այլ հարց, որ այդ աշխատանքի ցանկությունն ունեցող չկա, որովհետեւ գուցե այլ են քաղաքական կամ այսպես ասած արտաքին քաղաքական նպատակահարմարությունները: 

Այդ դեպքում առավել նպատակահարմար է, որ հարցը մնա ու «բարգավաճի» փոխադարձ «շշպռոցիների» տիրույթում:

Հ.Գ. միեւնույն ժամանակ, կարծում եմ, որ Հայաստանի կառավարության առաջ դրվող հարցադրումներին զուգահեռ, արցախցի մեր հայրենակիցները պետք է հարցեր դնեն նաեւ այն մարդկանց առաջ, որոնք պետական պաշտոնյա են եղել Արցախում, որոնք տարիներ շարունակ վարձատրվել են Արցախի բյուջեից՝ ունենալով Արցախի հանրության առաջ իրենց պատասխանատվությունը: 

Ընդգծեմ, որ սա դույզն իսկ չի նվազեցնում այն պատասխանատվությունը, այն գերակա, գլխավոր պատասխանատվությունը, որ բռնի տեղահանված մեր հայրենակիցնների խնդրի հարցում ունի Հայաստանը»: