Նա Արտակ Շաբոյանն է, հո Ռոբին Հուդը չէ՞

Հայաստանում որոշ ոլորտներում մոնոպոլիա կա. այս երևույթը ոչ գաղտնիք է, ոչ էլ որևէ մեկին կզարմացնես: Սակայն կարծես մեծ չէ ցանկությունը պայքարել մոնոպոլիաների դեմ, թեև յուրաքանչյուր դեմոկրատական երկրի ազատ շուկայական տնտեսության պահանջը դա է: Գերիշխող դիրքի կամ բարձր կենտրոնացվածության շուկաներից է ալյուրի, բենզինի, դեղերի, կաթնամթերքի շուկաները: Գերիշխող դիրքի չարաշահման դեմ պայքարում է Տնտեսական մրցակցության պաշտպանության պետական հանձաժողովը:

Եթե ՏՄՊՊՀ նախագահը լուրջ քայլեր ձեռնարկեր մենաշնորհների վերացման կամ գերիշող դիրքը չարաշահողների նկատմամբ, ապա ոչ ոք նրան չէր թողնելու աշխատի այդ կառույցում: Եթե Արտակ Շաբոյանը շարունակում է պաշտոնավարել, նշանակում է, որ նա ձեռնտու թեկնածու է թե իշխանությունների, թե գերիշխող դիրքը չարաշահողների, և թե օլիգարխիկ տնտեսվարողների համար: Պատկերացրեք, որ Արտակ Շաբոյանը պայքարի Սամվել Ալեքսանյանի կամ Բարսեղ Բեգլարյանի, Միհրան Պողոսյանի կամ Գագիկ Խաչատրյանի դեմ: Եթե Արտակ Շաբոյանը հայտարարում է, որ իրեն չի հետաքրքրում սեփականատերն ով է, ՏՄՊՊՀ-ի համար կարևորը ընկերությունն է, ավելի քան ակնհայտ է, որ Արտակ Շաբոյանը ասում է ճշմարտությունը, նա չի կարող պայքարել սեփականատերերի դեմ, հակառակ դեպքում կարժանանա Մարդու իրավունքների պաշտպանի ճակատագրին` խաղից դուրս կմնա:

ՏՄՊՊՀ-ն չի կարող պայքարել նաև գների բարձրացման դեմ, քանի որ հայաստանյան զգալի ընկերություններ պատկանում են կամ պատգամավորների, կամ պատգամավորների մերձավորների, կամ նրանց շրջապատի մարդկանց կամ իշխանական օղակներից են, կամ այդ օղակների մերձ ազգականներ ու ամեն տեսակ օլիգարխիկներ: Իսկ Արտակ Շաբոյանը ոչ Ժաննա Դ’Արկն է, ոչ էլ, անգամ Ռոբին Հուդը, նա պարզապես Արտակ Շաբոյանն է, ով ցանկանում է դեռ երկար տարիներ աշխատել որպես ՏՄՊՊՀ նախագահ և նահատակ-հերոս խաղալու ցանկություն չունի: