Անդրանիկ Քոչարյանն անում է հայտարարություններ, որոնք այլ բան չեն, քան Ադրբեջանի պաշտպանություն

Քաղաքական վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանն անդրադարձել է ՔՊ-ական պատգամավոր Անդրանիկ Քոչարյանի հայտարարությանը` կապված Արցախի նախկին պետնախարար Ռուբեն Վարդանյանի հետ։

 «Ռուբեն Վարդանյանը ժամանակին այնքան բան է ասել, որ այսօր դրանք օգտագործվում են իր դեմ: Մի ասա այն, ինչը որ կօգտագործվի ինչ որ պահի քո դեմ», սա ասում է ոչ այլ ոք, քան ԱԺ պաշտպանության հարցերի հանձնաժողովի նախագահը: Խոսքը ՀՀ պաշտպանության հարցերի մասին է, բայց այդ հանձնաժողովի նախագահը անում է հայտարարություններ, որոնք այլ բան չեն, քան Ադրբեջանի պաշտպանություն:

Հիշու՞մ եք, մարտի 1-ից հետո շոու բիզնեսի աստղերից մեկի խոսքերը, երբ լրագրողները հարցրել էին տասը զոհերի մասին, իսկ նա պատասխանել էր՝ «թող այնտեղ չլինեին՝ չզոհվեին»: Հիմա փաստացի Անդրանիկ Քոչարյանն ասում է՝ թող Ռուբեն Վարդանյանը չխոսեր, իր դեմ չօգտագործեին խոսացածը: 

Վերստին կրկնում եմ ավելի վաղ արտահայտած միտքս, որը գուցե հնչում է ծայրահեղ, բայց այդուհանդերձ կան հարցեր, որոնցում պետք է սահմանվեն արժեքային ու բարոյական նշաձողեր, եւ այդ նշաձողերից ներքեւ գտնվողները պետք է անպայման զգան իրենց հայտարարությունների հանդեպ հանրային արժանապատիվ արձագանքը, այն է՝ այդօրինակ հայտարարության հեղինակների անձեռնսեղմելիությունը:

Սա գուցե հնչում է շատ խիստ, բայց այստեղ իհարկե ամենեւին լոկ Բաքվում պահվող մեր պատանդ հայրենակիցների հարցը չէ: Այդ հարցի վերաբերյալ սառնասիրտ ցինիզմով հայտարարությունները ըստ էության այն կաթիլն էր, որով ծակվում է հանրային բարոյականության քաը՝ կաթիլ առ կաթիլ: Այդ ծակ քարը հետո առնվելու է ցանկացած հարցին: Ըստ էության, հանրային ծակ բարոյականություն ունենալու պարագայում, մենք կանգնելու ենք անբարոյականության իմաստով մի անհատակ ջրհորի առաջ:

Ես բոլորովին հակված չեմ տրվել սոցցանցային զգայացունց ալիքների, եւ շատ լաավ պատկերացնում եմ խնդրի բարդությունը, եւ արտահայտվել եմ այդ մասին, նաեւ մի քանի ժամ առաջ արված գրառումով: Սա իսկապես ծանրագույն ու բարդ, բազում շերտեր ունեցող խնդիր է, որի հանդեպ հանրային կարծիքը լինելով պահանջատեր, այդուհանդերձ պետք է նաեւ շատ ուշադիր լինի՝ քաղաքական կոնյուկտուրայի խաղալիք չդառնալու համար: Բայց, սա նաեւ վերաբերում է այսպես ասած հակառակկ կողմից կոնյուկտուրայի խաղալիք չդառնալու ուշադրությանը, այլ կերպ ասած՝ վերը հիշատակածս ցինիզմին ինտելեկտուալ անձնատրության ռիսկին:

Եվ այդ ամենով հանդերձ, այդուհանդերձ սա մի հարց է, որը հասարակությունից պահանջում է սահմանել արժեքային-բարոյական սանդղակներ, քանի որ այն հարցերից է, որոնց դեպքում «քարը ծակվելու» պարագայում դա վերաբերելու է ոչ միայն հարցին կոոնկրետ, աայլ հանրաայիին բարոյականությանն ու արժեքային հենարաններին ընդհանրապես: