Դատարանի որոշմամբ, պատերազմի առաջին իսկ օրից առաջին գծում կռված հայրենասեր ու իր երկրին հավատարիմ Միքայելը, պիտի իր ձեռքերով քանդի իր իսկ սարքած տունը

Միշան ու Հասմիկը դեռ շատ երիտասարդ ընտանիք էին, երբ Երևանից գնացին Դիլիջան: Մի փոքր հուշանվերների խանութ բացեցին, որտեղ հիմնականում վաճառում էին իրենց իսկ ձեռքերով ստեղծած իրերը։ «Մի կաշին» շատերդ գիտեք ու վստահ եմ, որ սիրով եք կրում։

 

Իրենց երկրորդ բալիկը՝ Մարին նոր էր ծնվել։

Մի քանի վարձով տուն փոխեցին էտ ընթացքում։ Ով անցել ա տենց բաների միջով, լավ գիտի որքան դժվար է նորածին երեխայի հետ տնից տուն տեղափոխել։ Հետո վարկ վերցրեցին ու իրենց ձեռքով մեր հայրիկի քարե ավտոտնակի գլխին մի փոքր տուն կառուցեցին։ Շատ սիրուն, ճաշակով, արվեստով ու սիրով լցված տուն։ Տան պատերին Հասմիկի նկարած կակաչներն են։ Իսկ Միշան շարել ա տան բոլոր պատերը, արել ամբողջ ներքին հարդարանքը ու իր ձեռքերով պատրաստել ողջ կահույքը՝ պահարանները, բազմոցները, ու անգամ լուսամփոփներն ու թիթեղյա լվացարանը ։ Կամաց կամաց, քիչ քիչ գումար տրամադրելով՝ մարդիկ իրենց համար մի փոքր սիրուն տուն էին սարքել ու ապրում էին։ Մենք էլ մեկ մեկ հյուր էինք գնում, մեծ սեղան պատրաստում ու ընտանեկան երեկոներ միասին վայելում։