Մահացածներին մահվան վկայական չե՞ն տալիս, թե՞ Դավիթ Հարությունյանի ոտքերն են «ամպոտ»

Ընտրական օրենսգրքի քննարկումը վերջին օրերի քաղաքական թիվ մեկ թեման է դարձել, որը հնարավորություն է տալիս խոսել քաղաքական ուժերին: Առայժմ խոսքի գլխավոր իրավունքը տրված է իշխանությանը, իսկ ավելի կոնկրետ` Կառավարության աշխատակազմի գլխավոր նախարար Դավիթ Հարությունյանին՝ Արփինե Հովհաննիսյանի փոխարեն:

Որպես կանոն ԸՕ-ն պետք է ներկայացներ արդարադատության նախարարը, բայց այդ պարտականությունը իր վրա վերցրեց նախկին նախարարը: Ի դեպ ժամանակին, երբ Ափինե Հովհաննիսյանը նշանակվում էր արդարադատությն նախարար գրվեց,որ Դավիթ Հարությունյանը Սերժ Սարգսյանին վստահեցրել է, որ որպես ոլորտի գիտակ և նախկին նախարար ամբողջությամբ պատասխանատվությունը կվերցնի իր վրա և կզբաղվի նախարարության կուրացիայով: Հիմա արդեն տեսանելի է դառնում Դավիթ Հարությունյանի՝ որպես կուրատորի գործունեությունը:

Միայն թե կուրատորի հավաստիացումները կապված ԸՕ-ի բարեփոխված լինելու հետ՝ անվստահության մի նոր ալիք է բարձրացնում: Օրինակ` նախկին նախարարը ասում է, որ ընտրացուցակներում չեն կարող մեռած հոգիներ լինել, քանի որ մարդու մահվանից հետո տրվում է մահվան վկայական և ինքնըստինքյան մարդը դուրս է մնում ընտրացուցակներից: Դավիթ Հարությունյանը այս պնդումները կարող է անել արտերկրի իր գործընկերների մոտ՝ փորձելով հավատացնել, որ Հայաստանում մարդը եթե մեռավ՝ ուրեմն վերջ՝ մեռած է: Մինչդեռ շարքային հայաստանցիները տեսել են, թե ինչպես են մեռած հոգիները կենսաթոշակ ստանում, քվեարկում, մի քիչ էլ որ խիղճները կորցնեն՝ այդ մարդկանց վարկի տակ էլ կթողնեն:

Հենց Դավիթ Հարությունյանը որպես նախկին արդարադատության նախարար պետք է լավ հիշի, որ այսօրվա իր սիրելի կուսակցությունից Վազգեն Խաչիկյանին դատապարտեցին նաև այն պատճառով, որ մեռածներին կենսաթոշակ էր տալիս: Իսկ ի՞նչ է, այն ժամանակ մահվան վկայական չէի՞ն տալիս, թե՞ Դավիթ Հարությունյանն է այլ մոլորակից իջել՝ ոտքերն էլ «ամպոտ»է: