Խաղաքարտերը խառնող Փաշինյանի դեմ ուժերը միավորելը ավելի հեշտ է. Թակեր Կարլսոնը խոսել է Հայաստանի շուրջ ստեղծված իրավիճակի մասին

Լրագրող և բլոգեր Թակեր Կարլսոնը հարցազրույց է տվել լրագրող Մեթ Թայբբիին։ Հարցազրույցում նա խոսել է նաև Հայաստանի և ՀՀ ղեկավարության մասին, որում մասնավորապես նշել է.

«Նա նշել է, որ լուրերն այն մասին, որ ԱՄՆ-ն իրականում ղեկավարում է ոչ թե նախագահ Ջո Բայդենը, այլ պետքարտուղար Էնթոնի Բլինկենը, շրջանառվում են 2024 թվականի ապրիլի 5-ին ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի և Եվրահանձնաժողովի նախագահ Ուրսուլա ֆոն դեր Լեյենի և պետքարտուղար Էնտոնի Բլինկենի սկանդալային հանդիպումից հետո։ 

Ըստ երևույթին, հենց Բլինկենն էր, և ոչ Բայդենը, որ քաղաքականության հիմնական շարժիչն էր, որը վերջին տարիներին հեռացող վարչակազմին դարձրեց  ամենահայամետը:  Այդ հանդիպմանը ԱՄՆ-ը և Եվրոպայի Միությունը քննարկել է Հայաստանին տրամադրվող օգնությունը: Ո՛չ Վաշինգտոնը, ո՛չ Բրյուսելը չեն ընդունել քննարկվող առաջարկները:

Հիմա շատ բանէ  փոխվել: Դոնալդ Թրամփը Ջո Բայդենի ժառանգությամբ չի շարունակում իր քաղաքականությունը: Իսկ Երեւանի համար ամենավատն այն է, որ օտարերկրյա օգնության ծրագրերն արդեն 90 օրով դադարեցված են։ Եվրամիությունը դեռ մնում է, սակայն այնտեղ էլ թիմը վերջերս փոխվեց, որտեղ Երևանը կորցրեց Բորելի նման ընկերոջը: Նրա իրավահաջորդ Քաջա Կալլասը շուտով պետք է այցելի տարածաշրջան, իսկ թե ինչ նոր իրողություններ կբացահայտի այս այցը, կարելի է միայն ենթադրել: 

Միևնույն ժամանակ, Երևանի հարաբերություններն իր ավանդական, այսպես ասած, դաշնակիցների՝ Մոսկվայի և Թեհրանի հետ, որոնք ոգևորված չեն ԱՄՆ-ի և Եվրամիության հետ Հայաստանի սիրախաղերով, արագորեն վատանում են: Նրանք դժվար թե ցանկանան վտանգել այն ամենը, ինչ ձեռք է բերվել Հայաստանում անցած տարիներին։ Բայց բոլորի խաղաքարտերը խառնող Փաշինյանի դեմ ուժերը միավորելը ավելի հեշտ է։

Տեսականորեն Հայաստանը կարող է լիովին հույս դնել Ֆրանսիայի աջակցության վրա։ Բայց ամբողջ խնդիրն այն է, որ Մակրոնի Ֆրանսիան այն խաղացողը չէ, որի վրա արժե խաղադրույք կատարել միջազգային ասպարեզում:

Նախ, ֆրանսիական քաղաքականության մեջ ներկայիս աննախադեպ մերձեցումը Հայաստան հետ կապված է հենց Մակրոնի հետ, որի ներքաղաքական դիրքերն արագորեն փլուզվում են։

Երկրորդ, և սա, անկասկած, ամենակարևորն է, Ֆրանսիան շարունակում է կորցնել իր դիրքերն աշխարհում, այդ թվում՝ նախկին գաղութներում:

Արդյո՞ք Հայաստանը ակնկալում է, որ Ֆրանսիան կօգնի Երևանին: Լոգիստիկայի հետ կապված բոլոր դժվարություններով, դեպի ծով ելք չունենալով և վերջապես, առանց ամբողջական պարզության, պատրա՞ստ է արդյոք Հայաստանն ինքը կտրվել Մոսկվայից և Թեհրանից: Ըստ ամենայնի, Ղարաբաղում կրած պարտությամբ Հայաստանի համար դժբախտությունները դեռ նոր են սկսվել»: