Է. շարմազանովների, նալբանդյանների լռության գինը

Մոկվայում ավարտվեց նախագահների ևս մեկ հանդիպում: Ցանկացած դեպքում, երբ լինում է նախագահների հանդիպում, առաջին հերթին սևեռվում ենք ԼՂՀ հակամարտության կարգավորմանը: Այս հանդիպումը, սակայն բովանդակային առումով ևս ոչինչ չփոխեց`սահմանին ինչպես ամեն հանդիպումից առաջ, մեծացավ լարվածությունը և ի պատիվ այսօր սահմանը պահող մեր զինվորի հակառակորդը ետ շպրտվեց,բայց միաժամանակ ետ շպրտվեց մեր արտաքին ու ներքին դիվանագիտությունը: Նախ մինչ Երևանում որոշում են, թե ԱԳՆ-ին ինչ չափի միլիոններ հատկացնեն իր նոր կեցավայրում` կահ-կարասին թարմացնելու համար, ռուսական պարբերականում ՀՀ նախագահի այցից առաջ Հայաստանի համար վտանգավոր շեշտադրումներով հոդված է տպագրվում:

Ռուսաատանի քաղաքական ու ռազմական վերլուծության ինստիտուտի տնօրենի տեղակալը Հայաստանին նախ հոդվածի վերնագրում հիշեցրեց, որ Հայաստանը Ֆորպոստ է Ռուսաստանի համար, ապա այդ հոդվածում դիտարկել է հայկական բանակի պոտենցիալը: ՀՀ ԱԳՆ-ի կողմից քար լռություն` կարծես թե ամեն ինչ տեղին է ասված, դեռ մի բան էլ ուշացած: Թվում էր, թե այս հոդվածը տակնուվրա կանի Նժդեհյան գաղափարներով տոգորված ՀՀԿ-ին: Բայց այս դեպքում էլ «ավելի լավ է ծամել, քան խոսել» սկզբունքը գործեց: Երևանում մեկնարկած ՀԱՊԿ արտագնա նիստի ժամանակ ՀԱՊԿ խորհրդարանական պատվիրակության ղեկավար Է.Շարմազանովը, ով սիրում է ասել, որ սահմանին զոհված զինվորի արյունը մեր անկախության գինն է, Երևանում ռուս պաշտոնյաններին անգամ ակնարկ չարեց, թե որն է այն գինը, որ Ռուսաստանը տարբեր մակարդակներով Հայաստանին Ֆորպոստ է համարում ու հայկական բանակի պոտենցիալը ներկայացնում հակառակորդին: Սա նշանակում է, որ Հայաստանը երբեք հարցերը հստակ չի դնում ոչ դաշնակցի ու ոչ էլ հարևանի առաջ: Ու ստացվում է, որ սահմանը պահող Զինվորի արյունը ոչ թե մեր անկախության գինն է, այլ շարմազանովների, նալբանդյանների Գալուստ սահակյանների ու նրանց տեսակների լինելիության ու հարստության գինն է, տեղն հասած պահին էլ լռության գինն է: