Այն դավադիր միտումը, որը նկատել եմ սույն տիկնոջ «կրթարշավի» ընթացքում, չեմ կարող չներկայացնել․ Վահե Սարգսյանը լուսանկարներ է հրապարակել

 

Այսպես, հանդիպմանը մասնակցում են հիմնականում 2 թիրախ - շրջանակ.

 

1. «օրինակելի» շրջանակ, որը քարոզում է ամենաարատավոր բարքեր՝ մարտնչելով բարձր արժեքների դեմ, 2. ինչ-ինչ պատճառներով բարձրագույն կրթություն չստացած շրջանակ:

 

Իսկ հիմա՝ ուշադրություն. այդ 2-րդ շրջանակի մարդիկ հիմնականում կրթություն չեն ստացել ու պիտի ստանային 1990-ական թվականներին: Կրկին ուշադրություն՝ այդ մարդկանց և հասարակությանը հրամցվում է ի՞նչ, այո՛, ճիշտ կռահեցիք, որ իբր կրթություն չեն ստացել զուտ այն բանի համար, որ 1990-ական թվականները եղել են մթի, ցրտի ու սովի տարիներ: Իսկ դա ինչ պատճառո՞վ: Կրկին ճիշտ կռահեցիք. Արցախի պատճառով կամ, «կրթարշավի» առաջնորդի լեզվով ասված՝ ՈՉՆՉԻ ՊԱՏՃԱՌՈՎ:

 

Հետևաբար, ըստ այս դավադիր հնոցում թրծվող ու տարածվող տեսության, մեղավորը, իբր, ԱՐՑԱԽՅԱՆ ԳՈՅԱՊԱՅՔԱՐՆ Է ԵՂԵԼ, որ այս շրջանակները մնացել են անկիրթ կամ կյանքում չեն կայացել: Եվ այժմ, քանի որ «ուղղված է սխալը, Արցախի բեռը թոթափված է, և Աննա Հակոբյանի կյանք ու արև իշխանությունը հնարավորություն է տվել շտկելու բացը՝ ստանալ այդ հիմար ազգային ազատագրական շարժման պատճառով չստացած կրթությունը....»:

Ահա թե ինչ է թաքնված այս իբր «կրթական» արշավի այսբերգի տակ՝ ՄՈԼԵԳԻՆ ԱՏԵԼՈՒԹՅՈՒՆ ՍԵՐՄԱՆԵԼ ՀԱՅ ԺՈՂՈՎՐԴԻ ՆՈՐԱԳՈՒՅՆ ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ԱՄԵՆԱՓԱՌԱՀԵՂ ԷՋԻ՝ ԱՐՑԱԽՅԱՆ ԳՈՅԱՊԱՅՔԱՐԻ ՀԱՆԴԵՊ, հայ ժողովրդի 30-ամյա ձեռքբերումը՝ Արցախ-Հայրենիքի ազատագրումն ու ՀՀ անվտանգ ապագայի կերտումը համարել ոչ միայն ՈՉԻՆՉ, այլև սեփական չկայացվածության հիմնական պատճառ:

Այս ընտանիքի ամեն քայլը կոդավորված է և դավադիր:

 

Հ.գ. Ջավախքի իմ հայրենի ամենահեռավոր գյուղում եմ հաճախել դպրոց, որը փլվելու եզրին էր (հետո նորոգվեց գյուղի երախտավորներից Խաչատուր Ստեփանյանի համակարգմամբ՝ ՀՕՄ-ի Ջավախքի օժանդակության ծրագրի միջոցով, նվաստիս փոքրիկ ծրագրով էլ նորոգվեց ու կահավորվեց համակարգչային սրահն ու գրադարանը):

 

Ուսուցչուհի մայրս, գյուղական աշխատանքներից հոգնած, կերոսինի լամպի լույսի տակ՝ ուշ գիշերով նստում էր, և միասին ոչ միայն պատրաստում էինք դասերս, այլև լուծում լրացուցիչ վարժություններ, բառարանով պատրաստում ռուսերենիս և գերմաներենիս դասերը: Ամենավառ հիշողություններս են դրանք: Ինչ բացթողում էլ ունեցա՝ դա միմիայն մորս չլսելու, դպրոցում և ԵՊՀ-ում ուսումնառությանս տարիներրին երբեմն ծուլանալու պատճառով էր: Մինչև հիմա սրբորեն պահել եմ մորս նամակներն ուղարկած մասնագիտական գրքերի, լավ սովորելու հորդորների մասին:

Ինչի որ հասել եմ՝ հենց այդ ամենի շնորհիվ է, մորս ու ուսուցիչներիս՝ փլվող դպրոցում ու լամպի լույսի տակ փոխանցած ԱՐԺՔԵՆՐԻ ՈՒ ԵՐԱԶԱՆՔՆԵՐԻ ՇՆՈՐՀԻՎ, ինչի էլ չեմ հասել՝ մեղավորը ես եմ, ոչ թե Արցախը կամ պայքարի դժվարին տարիները: