Նալբանդյանի թշերը, դիվանագետի օրը, Յուրի Վարդանյանի զավեշտը

«Մարտի 2-ին Հայաստանում նշվում է Դիվանագետի օրը:

Չնայած բոլոր դժվարություններին, տարիների ընթացքում հաջողվել է կյանքի կոչել դիվանագիտական ծառայության կուռ մի համակարգ, որն այսօր իր մասնագիտական որակներով կարող է մրցել դիվանագիտության և արտաքին հարաբերությունների ավանդույթներ ունեցող շատ երկրների հետ։

Հանրային ընկալումներում դիվանագետը սովորաբար նույնացվում է կոկիկ հագնված, բարետես արտաքինով, լեզուներ իմացող և արարողակարգերով ապրող կերպարի հետ, իսկ այդ ամենի հետևում գրեթե չի երևում ամենօրյա հսկայական աշխատանքը, որը բազմաթիվ նրբերանգներ ու յուրահատկություններ ունի»,- սա մեջբերում է ԱԺ արտաքին հարաբերությունների մշտական հանձնաժողովի նախագահ Արտակ Զաքարյանի դիվանագետի օրվան ուղղված շնորհավորական ուղերձից:

Որպես շնորհավորանք իսկապես Արտակ Դավթյանը շատ գեղեցիկ է շարադրել, բայց իրականում մեր դիվանագիտությունը մեր արտաքին քաղաքականության հայելին է: Նախ ԱԳՆ թիվ մեկ պատասխանատուն որպես այդպիսին չի ընկալվում: Նալբանդյանը որպես ԱԳ նախարար շատերի մոտ ասոցացվում է պատմական այն պահով, երբ Ցյուրիխյան հայտնի արձանագրություններից հետո ներկաները մոտեցան ու սկսեցին քաշքշել, «պոնչո» անել ՀՀ ԱԳ նախարար Նալբանդյանի թշերը: Մյուս խնդիրը այն է, որ դիվանագիտական կորպուսի առջև հստակ և երկարաժամկետ խնդիրներ չեն դրվում, կադրային քաղաքակականությունն էլ տարվում է ներքին քաղաքականության սկզբունքով, ճիշտ այնպես ինչպես նախարար կամ մարզպետ նշանակելիս:

Դա է պատճառը, որ ունենք «կուրյոզ» դեսպաններ: Տարածության առումով ամենամոտ ու «ամենակուրյոզ» դեսպանը հարևան Վրաստանում ՀՀ դեսպան, ծանրաձողի օլիմպիական չեմպիոն Յուրի Վարդանյանն է: Այն, որ Յուրի Վարդանյանը չեմպիոն է, դա միանշանակ խրախուսելի է, բայց դժվար է հասկանալ, որ դիվանագիտությունից, քաղաքականությունից, միջպետական հարաբերություններից հեռու մարդը դեսպան է աշխատում Հայաստանի համար կարևոր, տարածաշրջանում միակ ցամաքային կապ ստեղծող երկրում: Բայց ցավալին այն է ,որ ՀՀ արտաքին քաղաքականության կադրային բազան ուղիղ համեմատական է ներքին կադրային ռեսուրսին: Եթե Տարոն Մարգարյանը կարող է մայրաքաղաքի ղեկավար լինել,Սամվել Ալեքսանյանի (Լֆիկի) զարմիկը` վարչական շրջանի ղեկավար, Սամվել Ալեքսանյանը (Լֆիկ), Առաքել Մովսիսյանը (Շմայս) ու նմանները` պատգամավոր, Գագիկ Բեգլարյանը (Չորնին)` նախարար, Յուրի Վարդանյանն էլ կարող է դեսպան աշխատել, մի տարբերությամբ, որ այս դեպքում կեղտոտ լվացքը տանից դուրս է գալիս:

Խոսքն այս պարագայում Յուրի Վարդանյանի ու նրա նման դեսպանների անփույթ աշխատանքն է: Օրեր առաջ օլիմպիական չեմպիոնը դեսպանի կարգավիճակում կրկին հայտնվեց անհարմար վիճակում: Վիրահայոց թեմի «Հայարտուն» կենտրոնում տեղի ունեցած Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի միջոցառումները համակարգող հանձնախմբի 2015-թվ գործունեության տարեկան ժողովի ընթացքում դեսպան Վարդանյանը Հայոց ցեղասպանությունը որակել է ոչ ավել ու ոչ պակաս քան զավեշտ: Ու փաստորեն ցեղասպանության այս տարելիցին պետք է մեր ԱԳՆ-ը դեսպանների միջոցով կոչ անի ճանաչելու 1915 թվ-ի զավեշտը, որն իսկական զավեշտ կլինի: Գուցե հենց այս նրբերանգների ու մրցունակության մասին է ասում ՀՀԿ-ական պատգամավոր Արտակ Զաքարյանը: Եվ գուցե նման նրբերանգներով մրցունակ մեր դեպսաններն ու մեր արտաքին քաղաքականությունը պատեհ ու անպատեհ հայտնվում են անհարմար վիճակում` դրսում մերոնց ծյու-ծյու են անում, տեղն եկած պահին էլ` թշերը քաշում: