Փաստ է, որ խաղաղություն չի հաստատվելու, իսկ խաղաղության օրակարգն էլ տապալված է. միջազգայնագետ

Հույս վաճառողներն ու խաղաղություն մուրողները. այսպես է ֆեյսբուքյան իր գրառումը վերնագրել միջազգայնագետ Դավիթ Կարապետյանը:

«Ինչպես և կանխատասել էի՝ ամսի 5-ին փրկվեցինք…

Փրկագինն էլ՝ առաջիկա 4 տարվա դիմաց տնտեսությունը դիվեսիֆիկացնելու ու ռեֆորմների համար նախատեսված 270 միլիոն եվրոն ու 65 միլիոն դոլարն է:

Արևմուտքը մեր հարցում կրկին ազնիվ գտնվեց…

Տվեց այն ինչ մեզ հասնում էր, դրանով էլ ինչ որ պետք էր հասկացրեց…

Ինչ խոսք՝ շնորհակալ ենք:
Բայց որ փող տալն էլ իր գինն ունի՝ փաստ է:

Մեկը կասի, որ դա անշահախնդիր նվիրատվություն է, մտերմության ու վստահության ժեստ է, մյուսը՝ որ սա այն գինն է, որը Բրյուսելն ու Վաշինգտոնը վճարում են հանձնված Արցախի, Գորիս-Կապան ավտոճանապարհի՝ Ադրբեջանի վերահսկողության տակ անցած հատվածի, Ջերմուկին հարակից բարձունքների, ինչպես նաև առաջիկայում Տավուշի մարզից հանձնվելիք գյուղերի դիմաց։ 

Քանի որ հեքիաթներին վաղուց չենք հավատում՝ լավամարդության տարբերակը բացառում ենք: 
Ցավոք չենք էլ կարող բացառել երկրորդ տարբերակի հավանականությունը:
Փաստ է, որ հենց այնպես գումար չի տրամադրվում:

Իսկ անվտանգության մասին՝ հաջորդ դասին…

Քանի որ ակնկալվող անվտանգության ու երաշխիքների տրման մասին աշխարհացունց հայտարարություններ այդպես էլ չհնչեցին:

Հետևաբար՝ մենք շարունակում ենք մեր խնդիրների հետ մենակ մնալ:

Վառ ապացույցն էլ՝ հաջորդող օրից սկսած սահմանի ողջ երկայնքով ադրբեջանական ինտենսիվ ու անդադար կրակոցներն են ու աշխարհի քար լռությունը…

Էսկալացիաներ ու սադրանքներ թույլ չտալու  թախանձագին կոչերն ու էնտուզիազմով հորդորներն անգամ չեն հնչում… 

Ուր մնաց՝ հարց լուծող զանգերը…

Չնայած որ՝ Բլինքեն-բորելյան, Միշել-մակրոնյան զանգերը վաղուց անհետևանք են:

Ալիևը թքած ունի նման զանգերի վրա:

Ալիևն ինքնավստահ է, առավել ևս՝ «ապահովության բարձիկ» ունի:

«Եթե Արևմուտքը Հայաստանին ֆինանսավորի ընդդեմ Ադրբեջանի կամ ինչ-որ բան տա, մենք եռապատիկը կտանք Բաքվին: 
Եթե նրանց նպատակը Հայաստանին հզորացնելն ու հակամարտության դրդելն է, ապա Ադրբեջանը նույնպես միայնակ չէ և նա երբեք մենակ չի մնա, Թուրքիան միշտ նրա հետ է», - կասի ՆԱՏՕ-ի Խորհրդարանական վեհաժողովում թուրքական պատվիրակության ղեկավար, երկրի նախկին ԱԳ նախարար Մևլութ Չավուշօղլուն:

Հակադարձող չկա:

Ընդհակառակը՝ ՀՀ Արտգործնախարար Միրզոյանը բարձրաձայնում է բանակցությունների ռեգրեսի ու փակուղի մտնելու մասին, «խաղաղության պայմանագրի» մասով էլ  հաստատում, որ 
կողմերի պատկերացումները՝ տարածքային ամբողջականության, սահմանազատման և ենթակառուցվածքների ապաշրջափակման  հիմնաքարային ու սկզբունքային դրույթների մասով հեռու են միմյանցից:

Այսպիսով՝ փաստերի շարահյուսությունն ու ստեղծված իրավիճակը խոսում է նոր էսկալացիաների մասին: 

Փաստ է, որ «խաղաղության պայմանագիր» չի չստորագրվելու:
Փաստ է, որ խաղաղություն չի հաստատվելու, իսկ խաղաղության օրակարգն էլ տապալված է:
Փաստ է, որ խաղաղություն պարտադրելու փոխարեն շարունակաբար այն մուրում են…
Մանավանդ, որ իրենց մոտ մուրալը, հանձնելը, տալն ու զիջելը հոբի է ու կենսակերպ…

Փաստ է, որ շարունակում ենք ապրել մասամբ ապատիայի, թքած ունենալու, թմբիրի կամ ինքնախաբեության աստրալի, Ստոկհոլմյան սինդրոմի, մասամբ էլ՝ դրսից «հույս վաճառողների», «հեքիաթ բաժանողների» «խաղաղության մեսիաների» ու «փրկիչ-հերոսների» քամիների ազդեցության տակ:

Մենք պետք է ուրիշի վրա հույս դնենք, հուսախաբվենք ու հուսալքվենք…
Մեզ մոտ խրատվել, սթափվել, անցյալից դասեր քաղել չկա…
Ու քանի դեռ սա է մեր իրականությունը, ցավոք, տհաճ փաստերի ու անդառնալի հետևանքների ականատեսն ենք լինելու: