Շոու` 3 գործողությամբ. Փաշինյանի համառ ջանքով պոկած կախիչները, «պատին ծեփված» գնդակն ու աչքից հեռու` հերոսների նկարները

Լոռու մարզ կատարած այցից հետո Նիկոլ Փաշինյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրեց, թե`

«Մեդովկա բնակավայրում նոր կառուցված մոդուլային դպրոցում արձանագրեցի բազմաթիվ խնդիրներ»...

Իսկ սոցցանցերում սկսեցին տարածվել կադրեր, որտեղ Փաշինյանը «ջանասիրաբար» փորձում է պոկոտել իբր «թքով կպցրած» կախիչները, որոնցից մեկ–երկուսը, ի վերջո, Փաշինյանի համառ ջանքերին տեղի են տալիս ու պոկվում։

Նույն դպրոցում նա նաև նյարդային զեղումներով գնդակով հարվածում է պատին, իբր թե` շատ է զայրացել, որ կառավարության հատկացրած փողերը, իրենց անորակ կատարած աշխատանքներով, ջուրն են գցել։

Ու մինչ համացանցն աղմկում էր  «պատին ծեփված» գնդակի հարվածների ու Փաշինյանի «թարթափի» տակ ընկած կախիչների տեսարանից, Փաշինյանը հասկացավ, որ իր հերթական շոուն ստացվել է և շատ արագ դիմեց հաջորդ քայլին` որպես «սրտացավ» ղեկավար, աշխատանքից ազատեց Լոռու մարզպետին ու քաղաքաշինության կոմիտեի նախագահին։

Թե ինչու հենց այս շրջանում որոշվեց նման շոու կազմակերպել` մի քանի վարկածներ կան։ Դրանց թվում է նաև այն, որ Փաշինյանը թափուր մնացած պաշտոնների համար արդեն թեկնածուներ ունի։

Ինչևէ...

Մեդովկա բնակավայրի դպրոցում տեղի ունեցածի հետ կապված կա ևս մեկ կարևոր հանգամանք. մեր տեղեկություններով, դպրոցի մարզադահլիճը վերանորոգվել է Կարապետյան եղբայրների միջոցներով։ Այլ կերպ ասած` կախիչներն ու պատին ծեփվող գնդակը գնվել է ոչ թե պետության, այլ «Տաշիր» Սամոյի ու Կարենի փողերով։

Իհարկե, նրանք գուցե ներեն իրենց Փաշինյանին` գույքը փչացնելու համար, բայց այստեղ խնդիրն այն է, որ Փաշինյանը, մեղմ ասած,  առնվազն ակեղծ չէր իր պահվածքի մեջ, թե` իբր շատ սրտացավ է պետության փողերի նկատմամբ...

Այլ կերպ ասած` եկավ, տեսավ շոու արեց, գնաց...

Սա իր հերթին։ Մյուս կողմից էլ, Փաշինյանի Լոռու մարզ կատարած այցի հետ կապված կան այլ հանգամանքներ։

NEWSPRESS.am-ի տեղեկություններով, Վանաձոր համայնքի` Վահե Մելիքսեթյանի անվան Թիվ 28 և Ղևոնդ Ալիշանի անվան թիվ 27 հիմնական դպրոցներում էլ նախապես զգուշացրել են` միջանցքներից հավաքել Ազգային հերոսների նկարները։

Այս տեղեկության հետ կապված, հեռախոսակապ հաստատեցինք նախ թիվ 28 դպրոցի տնօրեն Ալբերտ Բրուտյանի հետ։ Վերջինս վստահեցրեց, թե նման բան չի եղել` դպրոցի միջանցքներում ոչ միայն Արցախյան 44-օրյա պատերազմի հերոսների, այլև ֆիդայիների ու ազատամարտիկների նկարներ են փակցված։

«Մեր դպրոցն անգամ 44-օրյա պատերազմի հերոս Վահե Մելիքսեթյանի անունով ենք կոչել, ոչ մի նման բան չկա»,- ասաց տնօրենը` վստահեցնելով, որ այդ նկարներն անգամ մեկ օրով չեն հանել պատերից։

Ինչ վերաբերում է Ղևոնդ Ալիշանի անվան դպրոցի տնօրեն Գարեգին Քարհանյանին, ապա նա շատ անկեղծ պատասխանեց, թե իրենց դպրոցի պատերին հերոսների նկարներ չեն էլ եղել երբևէ` հերոսների նկարները Նախնական զինվորական պատրաստության (ՆԶՊ) դասասենյակում են ու հիմա էլ այնտեղ են։ 

«ՆԶՊ դասասենյակում մեր դպրոցի 2 աշակերտների նկարներն են, ովքեր զոհվել են։ Նրանց անունով կան նաև պաստառներ»,- ասաց տնօրենը։

Իհարկե, նա կարող էր գոնե իրենց դպրոցի աշակերտների նկարները փակցնել դպրոցի միջանցքում, որպեսզի ոչ միան ՆԶՊ ուսուցիչն ու այդ առարկան անցնող աշակերտները դա տեսնեն, այլ նաև ամեն մի քաղաքացի, ով մուտք կգործի դպրոց` իմանա այդ տղաների պատմությունն ու այն, որ թշնամու դեմ կռիվ տված ու մարտում ընկած հերոսները եղել են հենց իրենց դպրոցից։

Բայց, փաստորեն, Գարեգին Քարհանյանը նախընտրել է «շառից-փորձանքից հեռու»  տարբերակը։