Ադրբեջանի կողմից գերեվարված բոլոր անձինք պահվում են որպես պատանդներ՝ քաղաքական պահանջների բավարարում ստանալու նպատակով․ Սիրանուշ Սահակյան

Այն, որ 2020թ. 44-օրյա պատերազմի առնչությամբ դեռ կան գերեվարված անձինք, արդեն խոսում է Հայաստանի իշխանությունների ձախողման մասին։ Ասուլիսի ժամանակ այս մասին ասաց Միջազգային իրավունքի մասնագետ Սիրանուշ Սահակյանը։

«Միջազգային պրակտիկայում ընդունված է մարդասիրական նպատակով ժամանակավոր հրադադարների հայտարարումը, որոնց նպատակը գերիների ու մարտի դաշտում ընկած զինվորների մարմինների փոխանակումն է։ Այս առումով մենք տեսանք, որ գոյություն ունի Ադրբեջանի ավտոնոմ պարտավորություն, անհապաղ ազատ արձակել գերեվարված ու կալանավորված անձանց, որոնք կապված են կոնֆլիկտի հետ։ Այս արձանագրությունը հավելյար իր ամրագրումը ստացավ քաղաքական փաստաթղթում՝ խոսքը նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարության մասին է։ Սակայն դրա դրույթներն ի կատար չածվեցին, ավելին՝ Ադրբեջանը ստեղծեց նոր միջադեպ, որի նպատակը նոր գերավարումներ ունենալն էր»,- ասաց նա։

Սահակյանը նկատեց, որ Հայաստանը փորձ չարեց ինքնուրույնաբար մոտենալ ռազմագերիների խնդրին, և բարձրաձայնել Ադրբեջանի բացթողումների հանգամանքը։ Նրա խոսքով, Հայաստնն ընդունեց նաև խաղի այն կանոնները, որ գերիների ազատ արձակումը պետք է կապված լինի քաղաքական օրակարգում ներառված հարցերի հանգուցալուծման հետ։

«Բոլոր դեպքերը, երբ եղան ազատ արձակումներ, ինչ-որ չափով կապված էին քաղաքական գործոնների հետ․ օրինակ, ականապատ տարածքների քարտեզների փոխանակում և այլն։ Առանց քաղաքական գործոնի՝ Ադրբեջանը ոչ մի գերու բաց չի թողնում կարծես։ Հիմնական ձախողումն այն է, որ մարդասիրական խնդիրը կապակցվեց օրակարգում առկա քաղաքական խնդիրների հետ, արդյունքում մենք ունենք իրավիճակ, երբ գերեվարված բոլոր անձինք պահվում են որպես պատանդներ՝ քաղաքական պահանջների բավարարում ստանալու նպատակով»,-ասաց նա։