«Հարսը, փեսան, սիրեկանը» Հայաստան-Իրան երկաթգծի վրա չեն տեղավորվում

Իրանը Հայաստանի անմիջական հարևանն է և անկախության շրջանում հատկապես այդ հարբերությունները` թե տնտեսական, թե քաղաքական, ընդլայնվեցին և խորացան:

Երկկողմ հարաբերություների շրջանակում, առ այսօր Իրանը հույս է փայփայում, որ մեկ միլիոն խմ գազի փոխարեն, 5 մլն խմ գազ կարտահանի Հայաստան: Իրանական այս բարիդրացիական ժեստին Հայաստանը որևէ կերպ չի արձագանքում, քանի որ «Գազպրոմ-Արմենիան» է թե ՌԴ-ից ներկրվող, թե Իրանից ներկրվող գազի կառավարիչը: Հայաստանը ձայն չունի:

Ինչ վերաբերում է այդքան չարչրկված երկաթգծին, որ Իրանը ցանկանում է ունենալ Հայաստանի տարածքով, որպեսզի դուրս գա դեպի Վրաստան և Սև Ծովի ափերը` ընդլայնելով իր տնտեսական հնարավորությունները դեպի Արևելյան Եվրոպա և Սևծովյան նավահանգիստներ, դեռևս նախագիծ է:

Այստեղ Հայաստանը դարձյալ նայում է ՌԴ-ի երեսը, քանի որ ժամանակ առ ժամանակ խաղասեղանին է դրվում Աբխազիայով անցնող երկաթուղու հարցը, ապա այս ֆոնին փորձ է արվում Հայաստանի նկատմամբ զսպման մեխանիզմներ կիրառել, որպեսզի Իրանի հետ երկաթուղային համագործակցությունը ի վերջո չկայանա:

ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարար Գագիկ Բեգլարյանը վերջերս Իրանում էր և երկաթգծի վերաբերյալ հուսադրող կանխատեսումներ ուներ, իրանական կողմը ևս շահագրգռված է, որպեսզի Ջուլֆա-Երասխ երկաթգիծը վերջապես տեսանելի դառնա, սակայն դեռևս այս նախագիծը թղթի վրա է:

Այս իրավիճակը հիշեցնում է հարսի փեսայի պատմությունը, «փեսան» Իրանն է, որն անընդհատ ամուսնության առաջարկ է անում Հայաստանին, Հայաստանը ևս ցանկանում է ամուսնանալ, բայց դե «սիրեկան» ունի, ու այսպես երկաթգծային հասանիքը չի կայանում, քանի որ սիրեկանը զորեղ է, իսկ հարսը` հլու-հնազանդ: