Անգամ ամենաիդեալական պայմանագրի ստորագրումից հետ Բաքուն, անկասկած, այն խախտելու է, և ոչ ոք չի կարողանա Ադրբեջանին «կարգի հրավիրել»․ «Առավոտ»

Արամ Աբրահամյանը «Առավոտ»-ում գրում է․

«Վարչապետ Փաշինյանը երեկ հայտարարել է, որ պատրաստ է Ադրբեջանի հետ խաղաղության և հարաբերությունների հաստատման պայմանագիր ստորագրել երեք սկզբունքների հիման վրա. 1/տարածքային ամբողջականության փոխադարձ ճանաչում, 2/ տարածաշրջանային կոմունիկացիաների բացում, 3/ դելիմիտացիա 1991 թվականի Ալմա-Աթայի հռչակագրի հիման վրա:

Պետք է ենթադրել,  վարչապետը կարդացել է այդ հռչակագիրը և այնտեղ հայտնաբերել է սկզբունքներ, որոնց հիման վրա Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջև պետք է սահմանազատում անցկացվի: Բազմիցս արդեն ասվել է այն մասին, որ այդ փաստաթուղթը որևէ կերպ հնարավոր չէ մեկնաբանել որպես Արցախն Ադրբեջանին հանձնելու հիմնավորում: Եթե Ալմա-Աթայի հռչակագիրը Ղարաբաղի հարցը փակել էր, այսպես ասած, «հոգուտ Ադրբեջանի», ապա ի՞նչ իմաստ կար ստեղծելու ԵԱՀԿ Մինսկի խումբը, որի համանախագահների հովանու ներքո երկար ու ձիգ տարիներ բանակցություններ են տարվել զանազան հարցերի, այդ թվում՝ Արցախի կարգավիճակի շուրջ:

Բայց ամբողջ ցավն այն է, որ նախ՝  այդ երեք սկզբունքների տակ կարելի է հասկանալ հազար ու մի բան: Օրինակ, «կոմունիկացիաների բացման» տակ ռուս-ադրբեջանա-թուրքական ալյանսը մի բան է հասկանում, մենք՝ միանգամայն ուրիշ բան:  Կամ՝ որպես «սահմանազատում» Ադրբեջանը մատուցում է «իր» ինչ-որ գյուղերի «վերադարձ»: Ի դեպ, զարմանալի է, որ դրա մասին խոսել է նաև ԱԺ  նախագահ Ալեն Սիմոնյանը: Դիվանագիտությունը հարցաքննության կամ դատական վեճի նման մի բան է. այստեղ պետք է լռել հակառակ կողմին ձեռնտու փաստարկների մասին: Բայց իրականում ակնհայտ է, որ Ալիեւը պահանջներ ունի այդ երեք սկզբունքներից դուրս՝ անկախ նրանից, թե ինչպես ենք մենք կամ նրանք այդ սկզբունքները մեկնաբանում: Օրինակ, «վնասների փոխհատուցում» կամ «հայկական բանակի կարողությունների սահմանափակում»: 

Սակայն ամենասարսափելին նույնիսկ դա չէ: Անգամ ամենաիդեալական պայմանագրի ստորագրումից հետ Բաքուն, անկասկած, այն խախտելու է, և ոչ ոք չի կարողանա Ադրբեջանին «կարգի հրավիրել»: