ՀՅԴ-ն բրուցելոզից, դաբաղից հեռու անվտանգ արոտավայր է ուզում

Դաշնակները ամենապատասխանատու պահին դավաճանում են Հայաստանն ու հայ ժողովրդին: Ժամանակին ՀՅԴ- ի մասին մոտավորապես այսպես է արտահայտվել անվանի գրող Եղիշե Չարենցը: Բայց հարցը հիմա ոչ թե Չարենցն է, այլ այն, որ երբ դաշնակները դավաճանում են, ուրեմն պահը լուրջ է ու պատասխանատու:

Իսկապես, սպասվելիք խորհրդարանական ընտրությունները հայ ժողովրդի ու Հայաստանի համար, այն էլ այսօրվա ահագնացող արտագաղթի ու աղքատության ֆոնին, բավականին լուրջ ու կարևոր են: Կարևոր այս պահին հին ընկերները կրկնում են իրենց 120 տարվա պատմության սխալը:

Այսօր ընդամենը հինգ պատգամավոր ունեցող դաշնակցությունը փորձում է խաղի մեջ մտնել ՀՀԿ-ի հետ, մի քանի աթոռ ու էլի ինչ որ բան ունենալու ակնկալիքով: Ասում են` ախորժակը ուտելուց է բացվում: Բայց պարզվում է` դաշնակները, օրինակ, Արմավիրի մարզում ախորժակի անկում են ապրում, դրա համար էլ այդ մարզի մարզպետի պաշտոնը չեն հավանում: Խնդիր ունեն նաև մշակույթի նախարարի պաշտոնի հետ: Այստեղ ուտելուց հետո մարսողության երաշխիք չկա կամ էլ այդ պաշտոնում փող չկա: Մի խոսքով դաշնակները անվտանգ արոտավայր են ուզում `դաբաղից, բրուցելոզից հեռու` մարսողության բացարձակ անվտանգ երաշխիքներով: Իսկ որ դաշնակները կորցրել են չափի զգացումը, և որ նրանց ախորժակը չի ողջունում Սերժ Սարգսյանը, դա ակնհայտ է հենց կոալիցիա կազմելու ձգձգումով:

«Հանուն ազգային շահերի» անվան տակ դաշնակները զբաղվում են և բիզնեսով, և սրճարաններում օդ են կրակում, ընտրություններ կեղծում եւ դրա դեմ պայքարողներին «ազգի դավաճան» հռչակում: Թվում էր, թե դաշնակները պետք է հավերժ երախտապարտ լինեին Ռոբերտ Քոչարյանին, բայց այսօր իրենց երախտագիտությունն արտահայտում են Քոչարյանից փախնելով և ընդառաջ գնալով նոր իրավիճակին, որը թելադրում է իշխող ուժը: Դաշնակների սերն ու հնազանդությունը առ Սերժ Սարգսյան այսօր պայմանավորված է մտավախությամբ:

Չհնազանդվելու դեպքում իշխանությունը նրանց կկանչի ու դեմ կտա Ալեքսանդրապոլի խայտառակ պայմանագիրը, որը ստորագրել են դաշնակները: Իսկ, ըստ այդ պայմանագրի, Հայաստանը իրավունք չուներ զինված ուժեր ունենալ, երկաթուղին անցնում էր Թուրքիայի հսկողության տակ: Միայն այս պայմանագրով կարելի դաշնակներին ցույց տալ իրենց իրական տեղն ու գրողի ծոցն ուղարկել ժողովրդի հաշվին օրեցօր մեծացող նրանց ախորժակը: