Այդչափ թրքասեր լինելը պետական դավաճանությո՞ւն է, թե՞ անբարոյականություն

Երբ թվում է՝ էլ զարմանալու ու զայրանալու ոչինչ չկա, հայտնվում է ինչ-որ մի քայլարած ու իր սահմանափակ մտահորիզոնում ծնված հիմար հայտարարությամբ զայրացնում ու նաև զարմացնում է բոլոր նրանց, ովքեր հասկանում են հայրենիքի արժեքն ու սեփական հողը պաշտպանելու համար թափած արյան գինը:

ՔՊ-ական Մարիա Կարապետյանը Կանադայի Վանկուվեր քաղաքում, ԵԱՀԿ ԽՎ տնտեսական հարցերի, գիտության, տեխնոլոգիաների և շրջակա միջավայրի հանձնաժողովի նիստում հայտարարել է.

«Հայաստանը ճանաչում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը՝ ներառյալ Լեռնային Ղարաբաղը...» 

Եթե այս հայտարարությունն աներ փողոցային մեկը, հնարավոր է շատերը նրան «քացիների տակ» առնեին, հայհոյեին, շանսատակ անեին, վիրավորեին ամենավերջին բառերով ու թողնեին իր վերքերի ու ցավերի մեջ արնաքամ լինելով մեռներ... Բայց այս մասին միջազգային հարթակում հայտարարել է իշխանությունը ներկայացնող խմբակցության պատգամավորը, ըստ էության, հայտնելով Հայաստանի իշխանությունների դիրքորոշումը՝ «Արցախը հանձնենք ու հանգիստ ապրենք» տրամաբանության մեջ:

Ստացվում է՝ մի կողմից հայաստանցիները՝ շարքային քաղաքացիները, մտավորականներն ու հանրության տարբեր շրջանակներ «ՀայաՔվե» են նախաձեռնում՝ փորձելով փրկել Արցախը, արցախցիներին ու պաշտպանել արցախահայությանը, մյուս կողմից իշխանությունն իր մունետիկին ուղարկում է ի գիտություն Ադրբեջանի հայտարարելու, թե իրենք կապ չունեն ժողովրդի նախաձեռնած պայքարի հետ ու իրենք կողմ են, որ Արցախի Հանրապետությունը (իրենց լեզվով՝ Ղարաբաղը) լինի Ադրբեջանի կազմում:

Այսինքն՝ իշխանությունը հակադրվում է ազգային հավաքական ուժին ու կամքին՝ օգնելով թշնամուն հասնել իր նպատակին:

Սա կոչվում է պետական դավաճանություն:

Հատկանշական է, որ իշխանության սուրհանդակը ճիշտ և ճիշտ կրկնել է իր «թագավորի» դիրքորոշումը: Նիկոլ Փաշինյանը, իր «եղբայր» Իլհամ Ալիևի հետ հանդիպումից հետո, հայտարարել էր, որ կողմերը ճանաչել են միմյանց տարածքային ամբողջականությունները:

«Հայաստանը ճանաչել է Ադրբեջանի 86,600 քառակուսի կիլոմետր տարածքային ամբողջականությունը. դրա մեջ մտնում է նաև Լեռնային Ղարաբաղը»:

Պրոռուսական ու պրոամերիկական հայաստանյան թևերը հաճախ են սիրում մեղադրել հակառակ կողմերին ու միջազգային հանրությանը, թե՝ չեն օգնում, ձայն չեն հանում, թույլ են տալիս ցեղասպանել հայրերին ու էլի մի շարք մեղադրանքներ են հնչեցնում:

Բայց, ներեցեք, ինչպե՞ս միջազգային հանրությունը միջամտի Արցախի ինքնորոշման հարցին, երբ Հայաստանի իշխանությունը սկուտեղի վրա Արցախը մատուցում է Ադրբեջանին ու իր բանբերների օգնությամբ ի լուր աշխարհի հայտնում այդ մասին:

Իշխանությունն այս ամենն անում է աթոռին երկար մնալու ու մի քիչ ավելի շատ լափելու համար՝ թքած ունենալով  Արցախի, ասել է թե նաև Հայաստանի վրա։

Մարիա Կարապետյանն ու նրա նման սահմանափակ ուղեղներն ինչպե՞ս հասկանան, որ ոչ թե Արցախի հարցը պետք է լուծվի Հայաստանում, այլ իրականում Արցախում է որոշվում Հայաստանի ու հայության  ճակատագիրը։ 

Արցախում վճռվում է նույն միջազգային հանրության դերակատարումը տարածաշրջանում՝ ով կմնա, ով կգնա, ով որքան կշիռ կունենա և այլն, և այլն։

Արցախում որոշվում է հայերի լինելիության հարցն ընդհանրապես։

Բայց Արցախի դերն ի՞նչ իմանա քայլելով իշխանություն ու աթոռ զավթած խաժամուժը։

Մարիոնետի նման Կարապետյան Մարիան ու մյուսները ենթարկվում են մեկ մարդու, ում փափագը Հայաստանն ու հայությանը կործանելն է։

Պարզ է, որ սրանք ոչ միայն հայտարարություն անելիս, այլ անգամ հետո, չեն մտածում դրանց հետևանքների մասին:

Հիշեցնենք միայն, որ Կարապետյան Մարիան դեռ վերջերս էր հայտարարում, թե իբր Թուրքիայի հետ սահման բացելու համար կողմերը նախապայմաններ չեն առաջադրում։

Հայաստանի մասով՝ ոչինչ չունենք ասելու՝ ճիշտ է․ Հայաստանն անգամ Ցեղասպանության ճանաչման պահանջն է անտեսում, իսկ Թուրքիայի մասով՝ նույնը չենք կարող ասել։

Կարապետյանը չի՞ հասկանում, որ Արցախն Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության մեջ ճանաչելը նախապայմաններից մեկն է։ Հասկանում է, բայց նրա համար աթոռն ու փողն ավելի թանկ են։

Այս դեպքում հնարավորություն տանք Մարիա Կարապետյանին, թող ինքն ընտրի, իր արածը պետական դավաճանությո՞ւն է, թե՞ անբարոյականություն։ Եվ ի վերջո՝ ինչո՞ւ եք այդքան թրքասեր։

Արմինե Մկրտումյան