Ավտոբուս բարձրանալը հերոսություն չէ՝ հայրենիքդ փրկիր․ Նիկոլն իր վախերը հաղթահարում է էժանագին շոուներով (ֆոտո, վիդեո)

Հերթական բեմադրությունը՝ մարդկանց իրականությունից շեղելու, իրական օրակարգից կտրելու ու համոզելու համար, թե Նիկոլ Փաշինյանը վախեր չունի։

Այն, ինչ տեղի է ունեցել Փաշինյանների ընտանիքի հետ կիրակի օրը, իր անունն ունի՝ բեմականացում կամ կրկես․ ով ինչպես կուզի, բայց առնվազն միամտություն պետք է լինի մտածել, թե Նիկոլին տեսնելով, ժողովրդով լի ավտոբուսի միջից ոչ ոք չէր խոսի, ու բոլորը հանգիստ կհանդուրժեին նրա ներկայությունը։ Համենայնդեպս նրանք, ովքեր իսկապես պատահական են եղել ավտոբուսում (եթե պատահական են եղել)։

Քանի որ տեսանյութն ընդամենը 14 վայրկյան է՝ չենք կարող հստակ ասել, թե ինչ է տեղի ունեցել, օրինակ 15-րդ վայրկյանին, բայց առաջին իսկ կադրերից ակնհայտ է, որ ոչ բոլորն են ուրախ Նիկոլին, նրա կնոջն ու անվտանգության աշխատակիցներին տեսնելով։

Համենայնդեպս պատուհանի մոտ նստած աղջիկը ձեռքով փակել է դեմքը, իսկ մյուսը՝ շրջել Փաշինյանից դեմքը։

Դա մի կողմից, մյուս կողմից էլ պարզ երևում է, որ թե՛ արդեն ներսում գտնվող ուղևորների, թե Նիկոլի հետ ավտոբուս բարձրացողների մեջ անվտանգության աշխատակիցներ են։

Մի խոսքով՝ «դերասանի» պակաս չկա, ու այս ներկայացմանն էլ իրականում ոչ ոք չի հավատում։

Թերևս ավտոբուս նստելն այնքան էլ էական չէ․ օրակարգում ավելի լուրջ ու շուտափույթ լուծում պահանջող հարցեր կան։

Իրականում արդեն զզվանք են առաջացնում Նիկոլի ու նրա տիկին Աննայի կողմից բեմադրված շոուները, ֆոտոսեսիաներն ու էժանագին ներկայացումները, որոնք ամեն անգամ ի հայտ են բերում ու խոսում նրանց նոր վախերի մասին։

Սեփական երկրում ավտոբուս նստելու համարձակություն ունենալն ամենևին էլ հերոսություն կամ քաջություն չէ, հատկապես որ մի ժամանակ նույն անձը կարողանում էր հեծանիվով շրջել քաղաքում:

Քաջերը երկրի համար պայքարած ու իրենց կյանքը զոհած տղերքն են, որ հազարներով ննջում են Եռաբլուրում։

Երկիրն ընդլայնելու փոխարեն՝ Նիկոլը Եռաբլուրն ընդլայնեց։

Երկիրը պահելու փոխարեն՝ Նիկոլն Արցախն սկուտեղի վրա մատուցեց իր «եղբայր» Ալիևին։

Արցախցիներին բլոկադայից հանելու ջանքեր գործադրելու փոխարեն՝ Նիկոլը հայտարարում է, թե մենք գործ չունենք Արցախի հետ, դա իրենց խնդիրն է։

Հայաստանի սահմաններն անառիկ պահելու փոխարեն՝ Նիկոլը թույլ է տալիս, որ ադրբեջանցիները հայկական գյուղերը կոչեն թուրքական տեղանուններով ու սպառնան, թե հասնելու են Երևան։

Մինչ Նիկոլը խաղաղության կոչեր է անում ու ամեն գնով ուզում է խաղաղության հասնել, հարցումների արդյունքում պարզվել է, որ ադրբեջանցիների 83 տոկոսը կողմ է հայերի դեմ պատերազմ սկսելուն։

Այսպես է Ադրբեջանը պատրաստում իր բնակչությանը հայերի հետ «խաղաղության»․․․

Սրա մասին պետք է խոսի Նիկոլը, սրա դեմ պետք է քայլեր ձեռնարկի նա ու իր ջանքերն ուղղի երկրի անվտանգության պահպանմանը։

Բայց նա գերադասում է իր անվտանգության աշխատակիցների ուղեկցությամբ ծամոն ծամելով ավտոբուս բարձրանալ, հետո այդ մասին 14 վայրկյանանոց տեսանյութ տարածել: Գերադասում է թքած ունենալ Արցախի ու արցախցիների վրա այն աստիճան, որ գնալ «զվռնելու» ճիշտ այն օրը, երբ Արցախի պաշտպանության համար զոհված զինծառայողների հուղարկավորությունն է: Ու մանիպուլյացիայի ենթարկել հասարակությանը՝ ցույց տալով իբր, թե տեսեք՝ ինչ «հզոր» եմ, մարդկանց մեջ եմ մտնում, ու նրանք էլ ինձ ընդունում են։

Ու ոչ մի խոսք այն մասին, որ նախ այդ մարդկանց մի ձեռքի մատների վրա կարելի է հաշվել, իսկ վերջին հաշվով էլ դրանց 99,9 %-ն իր շրջապատից է։

Եթե այդպես չէ, ապա նույն համարձակությամբ կգնա՞ Նիկոլը սահմանամերձ գյուղեր, դիրքեր, կհայտնվի՞ ավելի մեծ թվով մարդկանց մեջ կամ պարզապես այն մարդկանց, ովքեր իրականում դեմ են թշնամու սրի տակով անցնելու՝ նրա վարած քաղաքականությանը, գործելաոճին ու չավարտվող կապիտուլյացիոն նկրտումներին։

Չի կարող․ համենայդեպս առանց անվտանգության չի կարող։

Վախերը հաղթահարելու համար, հարկավոր է ոչ թե երկիրը տալ թշնամուն, այլ պահել հայրենիքը թշնամուց, որպեսզի սեփական երկրում հանրային տրանսպորտից օգտվելու համար ստիպված չլինես թիկնապահներիդ դերասան դարձել ու մարդկանց աչքերին թոզ փչելու համար շոուներ սարքել։

Արմինե Մկրտումյան