«Խաղաղության» շղարշով փաթեթավորված հայրենադավությունն ու դավաճանությունը հենց սա է, որ կա

Ստի ու կեղծիքի վրա իշխանության եկած «քայլիստները», առանց ամոթի ու խղճի խայթի, շարունակում են ստել` հիմարացնելով մի ողջ ժողովրդի, այն ժողովրդին, որն իր ուսերին դրած իշխանության բերեց նրանց։

Այս անգամ անդրադառնանք ԱԺ նախագահի պաշտոնն զբաղեցնող Ալեն Սիմոնյանի վերջին հայտարարություններին, որոնք կա՛մ չիմացության հետևանքն էին, այսինքն` տեղեկացված չէ (ինչը քիչ հավանական է), կա՛մ էլ պարզապես դա հերթական ծաղրն է` իրենց ընտրողների նկատմամբ։

Մասնավորապես, հունիսի 13–ին` ԱԺ ճեպազրույցում, Ալեն Սիմոնյանը հայտարարեց, թե իբր «Զանգեզուրի միջանցքի» հարցում պարտադրանք չի կարող լինել, քանի որ «ՀՀ իշխանությունն ընտրված է...»։

«Տեսաք՝ հայկական կողմը դրսևորեց իր կամքն ու մինչև վերջ ասաց, որ նման բան չի լինելու, կարծես թե, այդ ընկալումը եղավ, որ, իրոք, նման բան ո՛չ նախատեսվել է, ո՛չ էլ դրա մասին խոսվել է, չնայած, որոշները փորձեցին սակարկել, թե Նիկոլ Փաշինյանն ինչ-որ բան է խոստացել։ «Միջանցքի» թեման Ադրբեջանի հռետորաբանությունից դուրս է եկել»:

Ու հենց այն պահին, երբ Սիմոնյանը ցինիկաբար նման հայտարարություն էր հնչեցնում ու խոսում հայկական կողմի «կամք դրսևորելու» մասին, Ադրբեջանի նախագահ Ալիևն ու Թուրքիայի նախագահ Էրդողանը Բաքվում իրար ձեռք էին սեղմում։

Ավելին, ինչպես հետո թուրքական լրատվամիջոցները սկսեցին մեկը մյուսի հետևից հրապարակել` թուրք ու ադրբեջանցի ղեկավարները խոսել են «Զանգեզուրի միջանցքի» մասին։

Ալիևը մասնավորապես հայտարարել է. 

««Զանգեզուրի միջանցք»-ի բացումն անխուսափելի է: Ամեն դեպքում, մենք կավելացնենք մեր ջանքերն այս ուղղությամբ»։

Էրդողանն էլ նշել է, որ

««Զանգեզուրի միջանցք»-ի հետ կապված հարցերը պետք է հնարավորինս արագ լուծվեն»։

Ստացվում է, մինչ թշնամին սպառնալիքով հայտարարություններ է հնչեցնում ու ցույց տալիս, թե իրականում ով է իր «կամքը» դրսևորում, Ալեն Սիմոնյանը փափուկ բարձ է դնում ժողովրդի գլխի տակ ու Գյուլնազ տատի հեքիաթներով փորձում համոզել, որ ամեն ինչ լավ է, ոչ մի պարտադրանք չկա, իսկ ինչ անում են` անում են միայն  հայ ժողովրդին երկարատև խաղաղություն բերելու համար։

Այստեղ խնդիրն այն չէ, թե իշխանությունն ինքը իսկապես հավատո՞ւմ է արդյոք իր հորինած «խաղաղության» թեզին, այլ խնդիրն այն է, որ իր մտացածին «խաղաղության օրակարգը» ձևավորելու ճանապարհին, իշխանությունը հակապետական քաղաքականություն է վարում` համառորեն խեղաթյուրելով իրականությունը։

Ալեն Սիմոնյանն ու մյուսները սկուտեղի վրա հասարակությանն են հրամցնում սուտն ու կեղծիքը` լուսավոր ապագայի սուտ խոստումով։ Մինդեռ դառն իրականությունը ցույց է տալիս, որ թուրքի ու հայի միջև խաղաղություն չի կարող լինել, քանի դեռ թուրքն ուզում է տիրանալ ու ոչնչացնել, ինչն ամեն օր ապացուցում է` ամեն օր թշնամու կողմից հայկական կողմի ուղղությամբ արձակված կրակոցները վկա։

Ու մինչ իշխանությունն ու նրան սատարող կամ հավատացող հասարակությունը մտածում են, թե` էս էլ տանք ու ապրենք խաղաղ, էն էլ տանք ու ապրենք խաղաղ, էս մեկն էլ տանք ու խաղաղ ապրենք.... կորցնում ենք երկիրն ու հարազատ մարդկանց (թե՛ բարոյապես, թե՛ հոգեպես, թե՛ ֆիզիկապես)։

«Խաղաղության» շղարշով փաթեթավորված հայերանդավությունն ու դավաճանությունը հենց սա է, որ կա։

Ու երբ Ալենին ասում են դավաճան, նա ոչ թե պետք է այն համարի որպես հայհոյանք կամ անձնական վիրավորանք, այլ հասկանա, որ դա իրեն ուղղված քաղաքական գնահատական է։

Այդ գնահատականն ուղղելու համար հարկավոր է աշխատել ոչ թե թշնամի երկրին հաճոյանալու, նրա ականջը շոյելու, այլ սեփական երկիրը չկորցնելու ուղղությամբ, ոչ թե թքել ու հետո էլ սրտնեղել, երբ ճակատիդ ասեն հայտնի դարձած խոսքերը՝ դե ապացուցեք, որ ուղտ չեք...

Արմինե Մկրտումյան