Այն ինչ կարելի է Զևսին, չի կարելի եզին

ՀՅԴ սկզբունքայնությունը անսկզբունքայնության մեջ է: Մի քաղաքական ուժ, որն ավելի քան 125 տարվա կենսագրություն ունի, բայց միայն վերջին տարիներին մոտ մի 100 անգամ «ֆռցրել» է ժողովրդին: Այդ քաղաքական ուժն էր, որ մի քանի տարի առաջ պահանջում էր կառավարության հրաժարականը, և «հաթաթա» տալով պատրաստ էր ՀՀԿ անդամներին դալանների տակ ծեծել, իսկ այսօր այդ նույն կամարների տակ քաղաքական սիրախաղի մեջ է մտել իշխանության հետ: Ավելին, իշխանության պորտֆելների մասին խոսելիս դաշնակցության ձեռքերն ու ոտքերը մի տեսակ դողում են:

Ու այն, ինչ ասել են` չկամությունից ու իրենց քաղաքական ներկայության «մանրադրամ» լինելուց են ասել: Ոչ վաղ անցյալում կուրծք էին ծեծում, որ միայն 7 կետանոց վերջնագրի իրականացման դեպքում երկխոսության եզրեր կգտնեն իշխանության հետ, բացառելով մասնակի պատասխանատվությունը գործադիր մարմնում: Բայց այսօր իրենց ասածի ձեռքն են կրակն ընկել ու չգիտեն, թե ինչպես հանրությանը համոզեն, որ իրենց ասածը՝ իրենց մտածացը չէ, իրենց ասածը՝ մեր հասկացածը չէ: Եվ ընդհանուր բանաձևումն էլ այսպիսին է` ձեր մտածացը՝ նյութեղեն, մեր հասկացածը՝ խիստ ճգնաժամային:

Սա մի խաղ է, որը միայն դաշնակցության մոտ է լավ ստացվում, կարելի է ասել, որ դա ՀՅԴ-ի մենաշնորհն է: Բացառապես ՀՅԴ-ի: Եվ այդ մենաշնորհի լիարժեք կիրառման շնորհիվ է Դաշնակցությունը կարողացել վերջին տասնամյակում իր քաղաքական կենսունակությունը պահպանել: Իսկական դաշնակցականը հենց այսպես պետք է լինի՝ այդ խաղի տրամաբանական շրջանակներում նա պետք է վարպետորեն «քլնգի» իշխանությանը, և միաժամանակ կարողանա իր անդամներին արտերկրում հյուպատոսներ ու դեսպաններ նշանակի, ժողովրդի աչքի առաջ աղի արցունք թափի, և միաժամանակ նեղ ընկած ժամանակ իշխանության փրկիչը լինի: Երբ ուզենա կոալիցիա մտնի, երբ ուզենա կոալիցիայից դուրս գա: Սիրտը ուզի՝ երկրի կործանումից կխոսի, չէ՝ առաջընթացը կա ու կա…

Դաշնակցության համար այսօր առաջընթացի ժամանակներն են եկել: Եվ իսկապես առաջընթաց է, որ ԱԺ-ում 4-5 պատգամավոր ունեցող խմբակցությանը կոալիցիա կազմելու հրավեր են անում: Ամեն մեկին այս բախտը չէր վիճակվի: Այսօր ՀՅԴ-ի համար սկզբունքորեն ընդունելի է կոալիցիա կազմելու առաջարկությունը, չնայած որ, հայ-թուրքական արձանագրությունները մինչ օրս կոկորդում մնացած ոսկոր են, ինչը ՀՅԴ-ի համար պետք է լիներ կոալիցիա կազմելու սկզբունքների սկզբունքը: Տարիների ընթացքում ձեռք բերած իմունիտետով Դաշնակցության այս ֆենոմենն է շատերի մոտ հռետորական հարց առաջացնում, թե ինչո ՞ւ այն այն ինչ կարելի է Զևսին, չի կարելի եզին: