Վովայի դավայը, Գորիկի զզվանքը, Կճոյանի ձանձրույթը, Հովիկի զգուշավորությունը

Բանակի օրվա առթիվ Հայաստանի և Արցախի մի շարք պաշտոնյաններ այցելեցին Եռաբլուր պանթեոն:

Առաջին հայացքից Պաշտպանության նախարարի խոսքն ազդեցիկ էր. «Եռաբլուրում հանգչողներից յուրաքանչյուրի անունը լսելիս` մարմնով սարսուռ է անցնում և ցավն ու սխրանքը շաղախում, դարձնում են հպարտություն, այնուհետև կարծրացնում, դարձնում պատասխանատվություն»:

Սակայն խոսքերի ազդեցությունը հօդս է ցնդում, երբ Եռաբլուր պանթեոնում որոշ պաշտոնյաներ իրենց իրական դեմքով են ներկայանում` բացահայտ ցույց տալով ներքին ջղաձգումը:

Հովիկ Աբհամյանն, օրինակ, հզոր բանակի մասին խոսելուց հետո սիրտ չուներ իշխանությունների ձեռքով ավերած տնտեսության ու քաղաքականության մասին խոսել: Իսկ բանակի հզորությունն էլ ոչ նախարարի, ոչ կառավարության, ոչ էլ անգամ նախագահի շնորհքն է: Բանակը մարտունակ է առաջինը սահմանը պահող զինվորի ու իր ընտանիքի շնորհիվ:

Խոսելու սիրտ չուներ նաև Վովա Գասպարյանը: Վերջինս առավել ագրեսիվ կեցվածք դրսևորեց. «դավա՛յ, բացեք դեմս»,-լրագրողներին հորդորեց նա:

ԱԱԾ պետ Գորիկ Հակոբյանն էլ իր հետագա պաշտոնավարման վերաբերյալ հարցերը լսելիս, մեղմ ասած, չափն անցավ «զզվում եմ սրանցից»` իր արտահայտությամբ:

Եռաբլուրում հոգեևոր դասի առաջնորդն էլ աչքի ընկավ: Նավասարդ արքեպիսկոպոս Կճոյանի բենթլիի, օֆշորի հարցերն էլ բարձրաձայնվեցին. «ձանձրացրեցիք»,- լրագրողներին արձագանքեց նա: Դիտարկմանը, թե հանրությանն է հետաքրքրում, պատասխանեց. «Դուք ինձ համար հանրություն չեք»:

Ամենայն հայոց կաթողիկոսն էլ շահարկում է համարում այն, որ հոգևոր աջնորդները ցոփ ու շվայտ կյանքով են ապրում: Թե որ պաշտոնյան և հոգևորականն է ցոփ-շվայտ ապրում, ակնհայտ է. ժողովուրդը գիտի անուն առ անուն: Շվայտությունը աչքի ընկավ հենց Եռաբլուրում, երբ քաղաքական էլիտան Եռաբլուր տանող ճանապարհն անցավ ճոխ մեքենաներով, իսկ հայրենիքի համար զոհվածների ծնողները և չքաղաքականացաված ազատամարտիկները` շնչակտուր ու ոտքով:

Շվայտությունն ու թշվառությունը միատեղվեցին Եռաբլուրում: Ինչպես ամեն տարի` այս տարի ևս պաշտոնյաներից փող խնդրելու համար սպասողներ կային: