Ալիևին է հանձնում Հայաստանի պրոբլեմատիկ հատվածները
Տեղ համայնքում պրոբլեմատիկ հատվածը կրճատվել է ևս 1.4 կիլոմետրով։
ԱԺ-ում լրատվամիջոցների հետ զրույցում այս մասին ասել է Հայաստանում վարչապետ աշխատող Նիկոլ Փաշինյանը։
«Սա նշանակում է, որ ևս այդքան սահման ճշգրտվել է։ Այսինքն` և՛ մենք, և՛ ադրբեջանցիներն այդ կետի վերաբերյալ ունենք ընդհանուր կարծիք, որ մեր սահմանային գիծն անցնում է այդտեղով։ Իսկ սա նշանակում է, որ հայաստանցի սահմանապահները տեղակայվում են այդ սահմանից որոշակի հեռավորության վրա, և նույնն ադրբեջանցիները»,- ասել է Փաշինյանը։
Իսկ ի՞նչ է կատարվել Սյունիքի մարզի Տեղ համայնքում։ Առանձնապես ոչինչ. թշնամին քայլելով մտել է Տեղ համայնքից Հայաստանի սուվերեն տարածք ու դիրքավորվել է Հայաստանում՝ լուծելով պրոբլեմը և գլխացավանքից ազատելով Հայաստանի վարչապետին։
Պետական բարձրաստիճան պաշտոնյայի կողմից նման հայտարարությունը ազգային խարանի և խայտառակության լավագույն ցուցիչ է։
Հայաստանը ղեկավարում է մի մարդ, ով պետության տարածքային ամբողջականությունը պահպանելու փոխարեն թշնամուն է հանձնում այն, ինչ ուզում է թշնամին։ Ընտրված է հանձնելու մի քանի եղանակ՝ զոհերով, բանավոր պայմանավորվածություններով՝ առանց զոհերի, կտոր-կտոր` սուսուփուս հետ քաշվելով:
Պրոբլեմը Փաշինյանը լուծած կլիներ, եթե կարողանար ադրբեջանցիներին հեռացնել Հայաստանի տարածքներից, բայց արել է ճիշտ հակառակը` ադրբեջանցիները մխրճվել են մեր երկրի խորքը։ Դա Փաշինյանը համարում է պրոբլեմի լուծում, թեև լուծում կլիներ, եթե կարողանար հեկտարներով օկուպացված հայկական հողերից գոնե մեկ քառակուսի կիլոմետր ազատել թշնամու օկուպացիայից։
Այս պայմաններում է, որ Հայաստանի պետականության ոչնչացման վտանգն էլ ավելի է ահագնանում։
Մեր դիմաց թշնամի է՝ Հայաստանից 8 գյուղեր ստանալու պահանջով, մեր ներսում մի մարդ, ով համաձայն է տալ ամեն բան՝ փոխարենը ամուր պահել տակի աթոռը։
Ակնհայտ է, որ Հայաստանի 8 գյուղերը ևս Փաշինյանի համար դիտարկվում են որպես պրոբլեմատիկ հատվածներ։ Այդ մասին էր նրա հայտարարությունը, որ Հայաստան է համարում 29.800 քառակուսի կմ տարածքը՝ դա առանց 8 գյուղերի տարածքի է։
Պրոբլեմատիկ հատվածները կրճատելու Հայաստանի վարչապետի ասածը շատ ուղիղ ահազանգ պետք է համարվի այդ 8 գյուղերի բնակիչների համար։
Դրված է նրանց տնավեր անելու հարցը։ Գուցե նրանց առաջարկվի դժգույն և դժբախտ գյուղերը հանձնել, տեղափոխվել քաղաքում ապրելու՝ 10 միլիոն դրամ արժեքով մի սերտիֆիկատի հեռանկարով, բայց գնդակը հենց այդ գյուղերի բնակիչների դաշտում է։
Կհամաձայնե՞ն պետության տարածքը վաճառել, կրճատել մի քանի գրոշի դիմաց, թե կընտրեն արժանապատիվ ապրելու ուղին, կախված է նրանցից յուրաքանչյուրից։ Հենց նրանցից յուրաքանչյուրից է կախված նաև գլխավոր պրոբլեմի լուծումը։