Անլուրջ է «ընդդիմության» ԱԺ-ում գտնվելն ու, բացի ծեծկռտուքներից ու ՔՊ-ի հետ «վոյաժներից»` ոչինչ չանելը...

Այն, որ երկիրը «ծախած», կապիտուլյացիայի ենթարկած իշխանությունը չի կարող լինել հայրենասեր, հայրենանվեր ու, առհասարակ, ադեկվատ` պարզից էլ պարզ է։ Միամտություն է դավաճան իշխանությունից «բարի» ու ի շահ Հայաստանի ինչ–որ ակնկալիքներ ունենալ։

Սա արդեն ապացուցված հիպոթեզ է... բայց ցավն այն է, որ այս ամենին «ընդդիմացող» քաղաքական ուժերի գործողությունները ևս հուսադրող չեն. դրանք սահմանափակվում են կենացային ճառերով, ճոխ-ճոխ ստատուսներով ու.... ու միայն այդքանը։

Իհարկե, նրանցից որոշներն անգամ սկսել են այլևս չմեղադրել իշխանությանը դավաճանության մեջ։ Ավելին, օրինակ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Գեղամ Նազարյանը, ում որդին զոհվել է 44–օրյա պատերազմում, ո՛չ ավել ո՛չ պակաս, անլրջություն է համարում թիվ մեկ մեղավոր Նիկոլ Փաշինյանին դավաճան ասելը...

Իհարկե, այս մարդը որդի է տվել հայրենիքին, բայց նա ոչ թե պարզապես պետք է «ընդդիմադիրի» անվան տակ մանդատ ստանար ու մոռանար, թե ինչու սկսեց զբաղվել քաղաքականությամբ, այլ պարտավորեցներ...

Ու որքան էլ հետո Գեղամ Նազարյանը փորձել է արդարանալ, թե ասելիքն այլ էր, ինքը դա ասել է այլ ձևակերպմամբ, փաստն այն է, որ իրականում անլրջություն չէ` իրերն իրենց անուններով կոչելը, ինչպես օրինակ` դավաճանին ասել դավաճան... 

Էլ չենք քննարկում այն, որ Նազարյանը կոնկրետ ասել է, թե չի կարող Նիկոլին մեղադրել դավաճանության մեջ, քանի որ ապացույց չունի, որ Նիկոլը դավաճան է...

«Ես երբեք ու երբեք որևէ մեկին դավաճան չեմ համարում...... Ե՞ս եմ որոշում` Նիկոլը դավաճա՞ն է, թե՞ ոչ... իմ մոտ չկա նման խոսույթ»...

Իսկ եթե դավաճանին դավաճան ասելը զոհվածի հոր համար անլրջություն է, ապա առավել ևս անլուրջ է Պաշտպանության փոխնախարարին սուր հարցեր տվող լրագրողներին նրա կողմից սաստելը, անլուրջ է ՔՊ-ականի մեջք շոյելը, երբ այդ նույն պահին իր ընդդիմադիր գործընկերները ՔՊ-ականին հակահարված են տալիս, անլուրջ է տարբեր առիթներով շատ նման դրվագներում ՔՊ պաշտպանի դեր ստանձնելը.... ի վերջո` անլուրջ է զոհվածի հոր ԱԺ-ում գտնվելն ու ոչինչ չանելը... 

Թեև «ոչինչ չանելու» առումով Նազարյանի ընդդիմադիր ընկերները ևս հետ չեն մնում.  մեկ-երկու պատգամավոր ժամանակ առ ժամանակ մի երկու բան են ասում ու վերջ` 0 գործողություն։ Հա՛, երբեմն էլ ՔՊ–ի հետ «վոյաժներ» են անում, նրանց գլխին անձրևանոց պահում (վոյաժը կա, արդյունքը` ոչ)։

Իշխանություններին կոշտ հարցադրումներ անելու ու սահմանային իրավիճակի մասին  խոսելու փոխարեն «ընդդիմադիրները» մասնակցում են երկրորդական, երրորդական հարցերի քննարկումներին, ծեծ ու ջարդ անում, օգնում իշխանություններին մարդկանց շեղելու իրական խնդիրներից ու, ինքնաբերաբար, դառնում նրանց աջակիցը։

Ու հանկարծ չասեն, թե` մեկ է Նիկոլն ինչ ուզի, այն է պատասխանելու։ Իսկ փորձե՞լ են «ընդդիմադիրները» հարցախեղդ անել Նիկոլին, իրենց բերած փաստարկներով նեղը գցել նրան, կամ սուր հարցադրումներով ստիպել Նիկոլին հայտնվել ծիծաղելի վիճակում այնպես, որ բոլորը հասկանան նրա էությունն ու, ի վերջո, ազգովի ոտքի կանգնեն...

Փոխարենն «ընդդիմադիրները» բոլոր ոտքի կանգնածներին ցույց են տալիս տուն տանող ճանապարհը և ուղղորդված են համարում բոլոր նրանց, ովքեր ստիպում են իրենց գնալ կոշտ գործողությունների` դավաճանության մեջ մեղադրվող իշխանությանը հեռացնելու համար։ 

Այլ կերպ ասած, ընդդիմությունը «մաշում» է իրեն` «մաշելով» ըմբոստ ու թուրքին հպատակվել չցանկացող ժողովրդի ոգին, իսկ ժամանակն աշխատում է մեր դեմ, հայոց պետության, պետականության ու հայ ժողովրդի դեմ` Հայաստանը դարձնելով թատերաբեմ ու «ոտքի կոխան»։

Արմինե Մկրտումյան