Ինչ էր ակնարկում դիրքային բարելավման մասին խոսող Փաշինյանը՝ ադրբեջանական առաջխաղացումից առաջ

Սահմանապահ զորքերը հնարավորություններ, ռեսուրսներ չունեն մեծ հարձակումների կամ զորային ինչ-որ խնդիրների կատարման համար: Այս մասին, այսօր՝ ապրիլի 12-ին ԱԺ-ում լրագրողների հետ զրույցում ասել է ՔՊ-ական պատգամավոր, սյունեցի Արմեն Խաչատրյանը։

«Երբ ադրբեջանական կողմից մինչև ատամները զինված ուժեր են, բնական է, որ նրանց դիմաց պետք է լինի ոչ թե սահմանապահ զորքը, այլ մեր բանակային ստորաբաժանումները: Ցավոք սրտի, ստիպված ենք բանակային ստորաբաժանումներ տանել այն վայրեր, որտեղ մենք տեսնում ենք, որ Ադրբեջանը բանակային ստորաբաժանումներ ունի: Որտեղ նրանցը սահմանապահ է, իհարկե, համարժեք մերն էլ է սահմանապահ լինելու»,- ասել է նա:

Արմեն Խաչատրյանի ասածն ուղղակի պատասխանում է այն հարցին, թե ինչպե՞ս է ստացվում, որ ադրբեջանական զորքը քայլելով գալիս և Հայաստանի տարածքներն օկուպացնում է և տիրանում հայկական կարևորագույն դիրքերին։

Խաչատրյանը խոստովանում է, որ սահմանապահ զորքը չունի կարողություն ադրբեջանական կանոնավոր ու լավ սպառազինված բանակի դեմ կռվելու համար։

Հիմա հարց՝ եթե չունի, ապա ինչ նպատակով է Հայաստանի հանրապետության վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հրահանգել, որ վտանգավոր սահմանագծում բանակին փոխարինի Ազգային անվտանգության ծառայության սահմանապահ զորքը, որը չունի այն սպառազինության այն մակարդակը, որն ունի իր դեմ կանգնած ադրբեջանցին։

Հետևողականորեն թուլացնելով հայկական կողմի դիմադրունակությունը աշխարհագրորեն հենց այն հատվածներում, որտեղով ադրբեջանական կողմը կարող է ստանալ իր երազած միջանցքը, ի՞նչ նպատակ է հետապնդում հայկական կողմը։

Բնականաբար, թշնամուն միջանցք տալու մի քանի ձևեր կան։ Դրանցից մեկը կարող է լինել պատերազմը, սադրանքներին տրվելը, որի ժամանակ Հայաստանի իշխանության ղեկավարը կհայտարարի, որ մենք այս անգամ էլ պարտվեցինք, քանի որ բանակում կա 5-րդ շարասյուն։

Բաքվին միջանցքը տալը կարող է սեփական ժողովրդի վրա «նաղդվել»՝ «տվեցինք, որ պաշտպանենք Հայաստանի մյուս մարզերը» պատճառաբանությամբ։

Այս մտավախությունն ավելի առարկայական է դառնում, երբ պաշտոնյաները նաև հայտարարում են, որ սահմանագծին ադրբեջանցիների հետ բանակցությունները կանոնակարգված չեն, ինչն էլ պատճառ է դառնում, որ ադրբեջանցիներն անխոչընդոտ մոտենան հայկական դիրքերին։

Եթե բանակցությունները կանոնակարգված չեն, դա նշանակում է, որ հայ զինծառայողի ուսերի՞ն է դրված նաև թշնամու հետ բանակցելը:

Իրականում ստեղծված վիճակը ճշգրիտ հասկանալու համար, անհրաժեշտ է պարզել, թե այդ ինչ բանավոր կամ գրավոր պայմանավորվածություններ կան կողմերի միջև, որի հետևանքով էլ հայկական կողմն ունենում է զոհեր, իսկ ադրբեջանական կողմը բարելավում է դիրքերը միջանցքը կտրելու համար։

Ակնհայտ է՝ այսքան պատահականություն, կամ զուգադիպություն ուղղակի չի կարող լինել․․․

NEWSPRESS.am