Դավիթ Խաժակյանն ուրանում է տված նախընտրական խոստումը այնպես, ինչպես հիմա Արցախը
Երևանի կառավարման հարցում քաղաքի կառավարչի տեղակալի աթոռին նստելու ցանկությունից կուրացած` «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությունից Դավիթ Խաժակյանը պատրաստ է նստել անգամ Երևանի խանի տեղակալի աթոռին։
Խաժակյանը պատրաստ է աշխատավարձ ստանալ թուրքից կամ ադրբեջանցուց՝ միայն թե արդարացնի Արցախի հանձնումն Ադրբեջանին և թշնամու առաջ նվաստացած ու շարունակաբար նվաստացող Փաշինյանին։
Խաժակյանը, լինելով քաղաքային իշխանության գուրու, ստանալով հատուկ հանձնարարական Էդմոն Մարուքյանից, թողել է քաղաքային կառավարման խնդիրներն ու սկսել է մասնակցել Արցախն Ադրբեջանին ինտեգրելու արդարացումների վերաբերյալ քննարկումների։
Դավիթ Խաժակյանի համար Արցախի հարցում չպետք է առհասարակ խոսել Արցախի կարգավիճակի մասին։ Նա վստահ է, որ Արցախից Հայաստանը պետք է հրաժարվի, իսկ 120 հազար հային պետք է թողնել միջազգային դերակատարների հույսին։
Դավիթ Խաժակյանը ճիշտ է համարում Արցախը միջազգային հանրությանը տալը, որ ուրիշի ձեռքով այն հանձնվի Ադրբեջանին։
Հավանաբար կարծում է, որ Արցախի հանձնումն այդ դեպքում կկատարվի միջազգային հանրության ձեռքով և ոչ Փաշինյանի։
Փողից կուրացած կուսակցականը պնդում է, եթե հայ ազգը տեր կանգնի իր իրավունքներին, դա նշանակում է՝ բաց պատերազմ կհայտարարի Ադրբեջանին ու Թուրքիային, իսկ դրա այլընտրանքն Արցախի պաշտպանության բանակը ցրելն ու Ադրբեջանի ուղիղ ենթակայության տակ ապրելն է, ինչն էլ Արցախում ապրող 120 հազար հայի առաջարկում է «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության ղեկավար Էդմոն Մարուքյանից Էդմոն դարձած Դավիթ Խաժակյանը։
Առաջիկայում սպասվում են Երևան քաղաքի ավագանու ընտրություններ, առաջիկայում Դավիթ Խաժակյանը Տիգրան Ավինյանի հետ մտնելու է Երևանի քաղաքապետի աթոռին հասնելու համար մրցապայքարի մեջ՝ կանխորոշված սցենարով։ Ակնհայտ է, որ «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությունը որպես կուսակցություն գոյություն ունի Էդմոն-Մարուքյան-Նիկոլ-Փաշինյան համագործակցության շնորհիվ, իսկ այդ համագործակցությունը շարունակվելու է Երևանի քաղաքապետի համար ընտրություններում։
Հենց այստեղ է, որ երևանցին պետք է հիշի «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության երկու առանցքային դեմքերի՝ նախկինում արած հայտարարությունները, հետո նրանց կողմից դրանք ուրանալը և եզրակացություն անի՝ իսկ արժե՞ հավատալ նախկինում Արցախի ինքնորոշման իրավունքը կարևորած, բայց հիմա Արցախը Ադրբեջանին հանձնելու կողմնակից Դավիթ Խաժակյանի նախընտրական խոստումներին, չէ՞ որ Խաժակյանը պաշտոն ստանալուց հետո ուրանալու է իր տված խոստումներն այնպես, ինչպես ուրանում է հիմա Արցախը։