Փողոցից պետական համակարգ ներխուժածի բարդույթից չազատվեցին

Ադրբեջանը շարունակում է սեղմել օղակն Արցախի շուրջ։ Արցախի վերահսկողության տակ գտնվող տարածքում կատարում է միջազգային ահաբեկչություն։ 20 կրակոցով ազգությամբ հայ ոստիկանին սպանելը խոսում է այն մասին, որ Ադրբեջանում հայատյացությունը շարունակում է մնալ բարձագույն մակարդակի վրա և 20 կրակոց Ադրբեջանը կուղղի ցանկացած հայի դեմ, եթե դեմ կկանգնեն իր պահանջներին։

Ադրբեջանը 20 կրակոցով հայ է սպանում միջազգային հանրության լռության ներքո, որը ոչ միայն հասցեական չի դատապարտում ադրբեջանական ահաբեկչությունը, այլև շարունակում է կրակի վրա բենզին լցնել ու ասել, որ չի էլ պատրաստվում ահաբեկիչ երկրի նկատմամբ պատժամիջոցների սխեմա գործադրել։

Սրանից օգտվում է Ադրբեջանը, ցույց է տալիս, որ թքած ունի աշխարհի, ժողովրդավարության, ցանկացած հայտարարության, Հաագայի դատարանի որոշման վրա։ Ադրբեջանը թքած ունի, որովհետև նավթի հաշվին մնում է աշխարհի կողմից անպատիժ։ Եվրոպական կառույցներում Ադրբեջանի խավիարային դիվանագիտությունը տվել է իր պտուղները, բայց անգամ դա չպետք է թուլացնի հայկական դիվանագիտությանը և Հայաստանի ղեկավարությունը պետք է վարի ոչ թե Ադրբեջանին ցանկացած միջազգային կառույցում աջակցելու, այլ նրան հակազդելու քաղաքականություն։

Բայց դրա համար հայկական դիվանագիտությունը պետք է ունենա դեմք, կամ ինչպես ասում են՝ սուր ատամներ։ Ադրբեջանի ահաբեկչության մասին խոսող հայ դիվանագետը նվազագույնը դիվանագետի կրթություն, աշխատանքային փորձ պետք է ունենա կամ, կարճ ասած, պետք է լինի փորձառու և հմուտ դիվանագետ, ում չեն ամաչի հանրությանն ի ցույց դնել։

Ավաղ, Հայաստանի բախտն այս հարցում ևս չի բերել, որովհետև Հայաստանի անունից խոսում են մարդիկ, որոնք այդպես էլ փողոցից պետական համակարգ ներխուժածի բարդույթից չազատվեցին։

Ահավասիկ, ասվածի ապացույցը փոխարտգործնախարար Վահան Կոստանյանն է։ Պետական բյուջեի հաշվին Կոստանյանը մեկնել է կարևորագույն երկրներից մեկը՝ Կատար։

Իր զրոյական փորձով կամ որ նույնն է՝ դատարկությամբ, Վահանը հանդիպում է ունեցել Օմանի Սուլթանության արտաքին գործերի նախարարի դիվանագիտական հարցերով տեղակալ Շեյխ Խալիֆա բին Ալի բին Իսսա Ալ-Հարսիի հետ ու քննարկել Ադրբեջանի վարքագիծը՝ Արցախի և Հայաստանի նկատմամբ։

Իհարկե, 1997 թվականի Հայաստանի Հանրապետության հետ դիվանագիտական հարաբերություններ ունեցող Էդուարդ Նալբանդյանին, Վարդան Օսկանյանին հյուրընկալած Կատարում դժվար է պատկերացնել, թե ի՞նչ արձագանք է գտել Վահան Կոստանյանի ներկայությունը, բայց փաստ է, որ Հայաստանը ոչ միայն ռազմաճակատում է ծանր վիճակում, այլ դիվանագիտական։

Կոստանյան Վահանով կամ Արարատ Միրզոյանով աշխարհին ներկայացվող հայկական դիվանագիտությունը ամոթի և խայտառակության մասին է։

NEWSPRESS.am